Tag: tv

  • Mensen met een kinderwens: bezint eer ge begint!

    Kindjes maken is plezant. Als je geluk hebt, zelfs héél plezant! De Wederhelft en ik kozen voor 3 stuks. We zijn gezegend met 3 gezonde kinderen. Aanvankelijk wilden we er zelfs nog meer maar van die plannen hebben we omwille van een aantal factoren afgezien. Onze jongste, ook wel gekend als Raketman, telt voor 3. Op een mindere dag. Als hij een goede dag heeft, telt hij voor een veelvoud van 3. Het baasje is nu 4 jaar oud. Ik houd mijn hart vast voor de toekomst…

    Wij vervelen ons eigenlijk zelden met onze kroost. Het zijn schatten van kinderen en we kunnen er (bijna) overal mee komen zonder dat we ons nadien moeten gaan excuseren. Maar leven dat daar in zit, niet te doen! Eerder heb ik al geschreven dat onze jongste een vleesgeworden Witte van Zichem is. Vandaag heeft hij dat nogmaals bewezen. Hier volgt een bloemlezing van wat er zich allemaal afspeelde tussen 16u30 en 18u30. De dagelijkse schelmenstreken vernoem ik niet, enkel de nieuwigheden. Bedenk u dat u doordeweeks op dat tijdstip de handen vol heeft met de avondspits: eten maken, boekentasjes checken, enz. Lees aandachtig en vraag uzelf dan eens af of u zeker bent dat u zich wil voortplanten.

    * In de veranda is Raketman flink aan het spelen met zus. Flink als in: er vallen geen gewonden. Plots realiseert hij zich dat hij naar het toilet moet. We hebben in ons huis een toilet zoals het beschaafde mensen betaamt. Hij spurt naar de buitendeur. Mijnheer wil tegen de struiken gaan plassen. Ik verzoek hem vriendelijk om boven op het toilet pipi te gaan doen. Hij vertrekt naar de gang. En blijft daar talmen.

    ‘Jasper, ga nu eens naar boven, seffes doe je pipi in je broek jongen!’ Mijn woorden zijn nog niet koud of ik hoor ‘ppppppssssssssss’. Mijn eerste idee is een paniekerige ‘Fuckkkkkk dat kind is in de gang aan het plassen!!!!!!’ Dus ik stuif de gang in… en zie hem staan voor de kattenbak met zijn broek op zijn enkels. Met grote ogen kijkt hij me aan in al zijn kinderlijke onschuld.

    Mijn tweede idee is ‘oef, ’t is maar in de kattenbak.’ Toen ging er een tekstballonnetje boven mijn hoofd hangen met daarin de afbeelding van een brandende lamp: ‘DE KATTENBAK?????’ Ik kan het niet helpen: ik word boos. Zeg hem dat hij dat nooit meer mag doen met luide stem. Terwijl ik dat doe, valt mijn frank. Ik snap zijn redenering. Dus ga ik er rustig met hem even over praten. De kattenbakken zijn de toiletten van de poezen. Daar mogen kindjes niet aankomen. Ook niet als ze superdringend pipi moeten doen. Net zoals de poezen geen gebruik maken van ons mensentoilet. Hij heeft waarschijnlijk bij zichzelf de keuze gemaakt tussen enerzijds op zijn donder krijgen voor een natte broek omdat hij niet meer tijdig boven geraakte of anderzijds op zijn donder krijgen omdat hij de kattenbak als toilet gebruikte maar wel met een droge broek. Uiteindelijk, die katten mogen gerust ons toilet gebruiken dus mogen wij dat van hun ook gebruiken in geval van nood.

    Gonzo en Wilma vertikken het nu om die ene kattenbak nog te gebruiken. Verontwaardigd kijken ze me aan met een blik die zegt ‘Mensenvrouw, stel die kleine mens terecht als een volwassene. In Molenstede wordt de doodstraf nog uitgevoerd.’ Ik excuseer me uitgebreid en beloof hen dat ik vanavond hun kattenbak zal verschonen.

    * Ik ben er eindelijk in geslaagd een volledige maaltijd te bereiden voor ons drietjes (broer en wederhelft zijn niet thuis voor het avondeten). Voor het eten moeten de kinders van mij altijd eerst nog gaan proberen pipi doen (op het mensentoilet dus) en hun handen wassen. Tijdens het eten stelt de zus vast dat ze een drukkie moet gaan doen. Ik volg haar om haar bevallige bips schoon te vegen. Als we terug beneden komen, is de kom spaghetti van de zus leeg. Raketman zit met een brede smile te blinken boven zijn overvolle bord spaghetti. Zus krijgt een dessert omdat ze niet genoeg pasta heeft kunnen eten, hij moet zijn kom leeg eten en krijgt geen dessert. Daar had hij niet op gerekend.

    *Na het eten moeten ze allebei nog gewassen worden. Raketman mag even tv kijken zodat zus kan gaan douchen. Ze heeft een lelijke schaafwonde op haar knie die ook nog verzorgd moet worden. Als we terug beneden komen, zit hij gefascineerd te kijken naar CNN. De televisie is volledig ontregeld. ‘Ik wilde naa et nieuwt tien mama.’ Even alles uitzetten, krokodillen tellen en terug opstarten. Zus mag naar Doornroosje kijken terwijl hij gaat douchen.

    Om 19 u vliegen ze naar bed. tegen 20 u zijn ze uitgetaterd en liggen ze ofwel te slapen ofwel hebben ze elkaar bewusteloos gemept. Ik gok op het eerste, we zien morgenochtend wel…

  • Tikkertje spelen

    Iedereen heeft het als kind wel gedaan. Tikkertje spelen. We verzonnen vroeger oneindigduzendveel varianten: tikkertje hoog, tikkertje laag, potteke stamp, tikkertje kleur, enzoverder. Vandaag ontdekte ik een nieuwe variant toen de kleuters des huizes voor een keertje fijn samen aan het spelen waren. Toen ik het hoorde en zag dacht ik bij mezelf ‘Het is officieel: ik ben een oude doos’.

    De 5-jarige tegen Raketman: ‘Gaan we tikkertje pijn spelen?’

    Enthousiaste Raketman met gelijmd hoofd na een recente valpartij: ‘Jààààààà!!!!!!!’

    Terwijl deze informatie tot me doordringt en mijn wenkbrauwen aan het fronsen zet, stuiven ze al door de living. Ik ga er nog steeds van uit dat ik het niet goed begrepen heb en laat hen achter elkaar aan hossen. De 5-jarige lapt Raketman op zijn arm. Ik vermoed dat dit het ’tikken’ van vroeger is. Hij is’em dus. Nu gaan we wat beleven… Niet dus. In plaats van achter zus aan te gaan roept hij verontwaardigd ‘Néé, dat telt niet, jij moet stampen!!!!!’

    WTF? Doet een lap op uw arm niet genoeg pijn? Tijd om in te grijpen! De rol van strenge mama wordt me niet in dank afgenomen. Het spel wordt stilgelegd en verontwaardigd ruimen ze wat op. Als beloning voor dat laatste, mogen ze even tv kijken. Het eerste wat we zien is ‘Raving Rabbits‘. Ik weet meteen waar de kinders hun inspiratie vandaan halen…

  • Een goede voorbereiding is het halve werk.

    Daarom zijn wij nu al volop onze spullen in veel te kleine dozen aan het proppen voor de verhuis in oktober. Dankzij collega’s en vrienden hebben we momenteel een vijftigtal dozen ter beschikking. Hopelijk volstaat dat. Vandaag heb ik me ontfermd over een half ton glaswerk: karaffen, wijnglazen, bierglazen, aperitiefglazen, jeneverglaasjes, portoglazen, champagnefluitjes, … De collectie is nog niet helemaal ingepakt omdat ik niet voldoende oud papier in huis had. Ha ja, elk glas wordt eerst netjes verpakt in krantenpapier want veiligheid bij transport primeert! Ik gooi mijn glazen liever zelf kapot tijdens een Griekse avond dan dat ik per ongeluk mijn polsen over snijd tijdens het uitpakken na de verhuis.

    De kinderen werden mee ingeschakeld in het hele gebeuren. De 2 oudsten hebben zich een halve dag geamuseerd met een kapotte kartonnen doos en de kleinste, Raketman dus, hielp boven de Wederhelft met het versjouwen van dozen. De bijhorende ‘eurh’ en ‘hnggg’ – geluidjes waren best wel amusant.  Misschien moet ik volgende keer toch de dozen maar iets minder zwaar maken. Nadien hielp de oudste me door krantenpapier op maat te knippen om de verschillende soorten glazen te verpakken. Hoezo, u vindt me een perfectionist? 😉

    ’s Avonds was iedereen uitgeteld. De vele trappen tussen zolder en kelder die we vandaag tig keren deden, zullen er wel voor iets tussen gezeten hebben. Als beloning kregen ze vers gemaakte cannelloni. En een stukje fruit als dessert. En Studio 100 TV. En voor ondergetekende een chocolademoelleuxke. Morgen start ik terug met mijn eetplan 🙂