Hukselende Vingers

Tag: scouts

How to make your child a Minion…

De 2 oudsten zijn er een weekendje tussenuit met de scouts. Het thema is deze keer ‘filmhelden’. De kinderen mochten verkleed als een filmheld naar het weekend gaan. Hier mogen ze zelf kiezen hoe ze zich willen verkleden. Je zou dan danken dat er kreten komen als ‘een cowboy!’, ‘een prinses!’, ‘een politie-agent!’… Niks ook.

De dochter liet het kiezen aan mij over. Dat was dus eenvoudig geregeld. We maakten met wat hulpstukken een knap elfje van haar. Zoonlief vertelde doodleuk dat hij zich wilde verkleden als Minion. Wel ja, waarom ook niet… De Wederhelft, fan van het genre, vond dit een geweldig idee 🙂 Voor de leken, dit is een Minion:

Ik wist het meteen: dit wordt een uitdaging! Te beginnen met de zoektocht naar een salopet. Bij deze nogmaals een grote merci aan de vriendinnen die Kringwinkels afschuimden en aan de nobele ziel die me uiteindelijk aan een salopet kon helpen. de Wederhelft zorgde er met veel geduld voor dat het logo van Gru er op getoverd werd. Vervolgens begon hij te knutselen aan de enige echte Minion-bril.

Ergens ver weggestoken vond ik een knalgele pet. Perfect! Even wat nerdy Minionhaar inplanten en hop: een Minion is geboren. Zeg nu zelf, dat ziet er toch goed uit hè 🙂

De Wederhelft wist te zeggen dat de andere scouts het een knappe outfit vonden. Zoon tevreden, wij tevreden. Het moet niet altijd gekochte prul zijn. Met een beetje creativiteit kan je best wel leuke dingen maken. Zelfs als je niet handig bent 🙂

21 november 2014
De kapoentjes gaan op kamp…

Vandaag brachten we met zijn allen zoonlief naar zijn eerste groot scoutskamp. Voor het eerst zal hij een ganse week van huis zijn. Ik vind het erger dan hijzelf vermoed ik. Hoewel, hij leefde er met een klein hartje naartoe. Op voorhand vloeiden er wat traantjes, en rezen er veel vragen in zijn knappe hoofdje. Dat hij me echt hard gaat missen als hij zo lang op kamp zal zijn. Of ze daar ook een douche hebben? En gaat het eten daar lekker zijn? Uiteraard kwamen de tranen en de vragen alleen als hij broer of zus nergens in de onmiddellijke omgeving bespeurde. De macho 🙂

Samen pakten we zijn spulletjes bij elkaar. Hij vond mijn oplossing voor het gemis gelukkig oké: hij kreeg foto’s van mama, papa, broer en zus mee om naar te kijken als hij het moeilijk heeft. Natuurlijk gaan we ook een briefje naar onze oudste van het nest schrijven. Hij hees zich vanmiddag in zijn verkleedkleren, nam zijn bagage vast en hop, weg waren we. Naar het buitenland nog wel, alsof het allemaal nog niet spannend genoeg was voor onze held op sokken.

Dankzij enkele fameuze wegomleidingen, zondagskoersen en wegen waar een GPS nog nooit van hoorde, arriveerden we fashionably late. We waren niet de allerlaatsten, Robin zou het ons nooit vergeven hebben. Dat heeft hij van zijn mama :$ De autorit was een hel. Robin was bloednerveus en dat straalde af op broer en zus. Gelukkig bereikten we onze bestemming zonder gewonden.

De kroost keek met open mond en wijd opengesperde ogen naar het hele kampgebeuren. Meteen begonnen 6 TripleTrouble-oogjes te blinken toen ze de slaapzaal in de mot kregen. Wow, zoveel volk op 1 kamer, dat is een garantie voor feestjes na bedtijd! De omgeving scoorde ook bonuspunten: veel groen en veel plaats om te ravotten én… muziek buiten! Na een innig afscheid was het tijd om huiswaarts te keren.

Eens thuis gekomen begonnen broer en zus wat onwennig te worden. We stelden hen gerust dat wij een briefje naar Robin gaan schrijven en dat hij op zaterdag terug naar huis komt. Heleen, 5 jaar, begon meteen aan haar eigen brief. Daaruit bleek weer maar eens: haat en liefde ligt dicht bij elkaar 🙂

Robin, zal je ons nog graag zien? Tot zaterdag!

6 juli 2014
I’m having a friend for dinner

Vandaag bestond ons gezin uit 4 koters in plaats van de gebruikelijke 3 stuks. Nummer 4 is 6 jaar oud en arriveerde hier om 8 u vanochtend. Nummer 4 is enig kind. Schrik contrast met dit kroostrijke gezin. Alles is gelukkig allemaal vlot verlopen. Er zijn in elk geval geen gewonden gevallen. Nummer 4 is nogal ne felle. Enkele zaken die we van vandaag onthouden in een notendop:

1. De katten appreciëren het niet als er zo vroeg op de dag vreemd volk arriveert.

Wilma trok zich naar goede gewoonte terug op onze slaapkamer. Gonzo wilde duidelijk een statement maken. If looks could kill dan was nummer 4 na een vijftal minuten naar de eeuwige jachtvelden vertrokken. Hij zou er niet mee spelen zoals met een speelgoedmuisje. Nee, dit hatelijke wezen moest een snelle en extreem pijnlijke dood sterven. In Gonzo’s gedachten dan toch. Gelukkig bleef het bij vieze blikken. Nummer 4 had het niet door dus Gonzo raakte meer en meer gefrustreerd. Hij had zijn ’thing’ niet meer. Tijd voor plan B dus. Vies naar mij beginnen kijken, verscholen achter zijn etensbak. Ostentatief met zijn voorpoten in zijn drinkbak wroeten en dan zoveel mogelijk pootafdrukken in de keuken achter laten. En in de gang. En op de trap naar boven. Eens hij merkt dat het geen indruk maakt, begint hij met plan C. Te pas en te onpas grellig in de weg gaan zitten, weigeren aan de kant te gaan en vooral ook: vies kijken. Gelukkig geraakt hij niet verder en is er geen plan D. Hij gaf het op en is tegen de middag begonnen aan zijn siësta. Hij onderneemt een laatste poging om nummer 4 buiten te werken door… vies te kijken. Het wordt hem allemaal te veel als nummer 4 hem vrolijk streelt. Helaas had ik op dat moment geen fototoestel bij de hand 🙂 Na het vertrek van nummer 4 veranderde hij terug in zijn luie zelve en kwam hij toch maar wat knuffeltjes en aaitjes halen bij ons in de zetel. 3 kwartier heeft hij zich gewassen om toch maar vakkundig alle sporen van nummer 4 van zijn begeerlijke lijf te verwijderen.

2. Ook kinderen hebben ambitie

Nummer 4 mag samen met mijn oudste mee gaan kijken naar de dansles van de zus. Het is niet pedagogisch verantwoord om een stel zesjarigen alleen thuis te laten. Terwijl de zus de ziel uit haar lijf danst op de tonen van Piet Piraat en consoorten, gaan de jongens op verkenning. Ze volgen het geluid en komen terecht bij zaal 6. Zaal 6 is zoiets als de hemel voor mannen. Afgetrainde, bezwete vrouwenlijven in strakke pakjes die ritmisch bewegen op de muziek. Hell, dit was een les Zumba! Ik gunde hen hun pleziertje, liet ze stiekem kijken vanuit het deurgat. Jong geleerd… Als je kan kiezen tussen kijken naar een stel wiebelende kleuters of zaal 6 dan is de keuze voor ieder mens met testosteron snel gemaakt. En ze deden lustig mee. Shaken alsof het niks was, de bijhorende gebaren van de instructrice imiteren, het ging allemaal vanzelf.

In de auto praatten ze over hun toekomst. Nummer 4 heeft daar duidelijk al goed over nagedacht.

‘Ik ga later ginjeur worden want dan kan ik snel een Pors kopen!’

Die van mij: ‘En ik ga later koning worden want dan verdien ik nog meer dan jij!’

0-1

3. De overgang is smeerlapperij.

Eender welke overgang, deze uitspraak klopt altijd. Mijn oudste gaat wekelijks naar de scouts dus nummer 4 mocht vandaag een keertje mee gaan. Hij kende dat niet en zag het niet echt zitten. Het alternatief was een namiddag bij ons zijn zonder zijn beste vriend in de buurt. Hij ging dan toch maar mee. Ze trokken hun oude kleren aan en vertrokken. Vandaag was een belangrijke scouts-dag want er was… De Overgang! Een gedeelte van de Kapoentjes is vandaag Welpje geworden en dat gaat gepaard met allerlei smerige rituelen. Je kan het best vergelijken met een studentendoop maar dan zonder bier. Hoop ik. Vervang bier door hot-dogs en je bent er. Om 17 u ging ik hen benieuwd oppikken. Daar stonden ze dan, de ene al smeriger dan de andere. Gelukkig had mijn oudste vuilbakkleren aan. In hun haar ontdekte ik sporen van choco, ei, bloem, ketchup. De rest viel niet meer te identificeren. Oh boy, hier gaat de mama van nummer 4 niet blij mee zijn… Ik sop hen gauw in de douche en moffel de kleren stilletjes weg. Misschien verzwijg ik maar best dat hij sokken aanheeft van ons Heleen waar in glittersteentjes ‘Love’ op staat geschreven :\

Fris gewassen en gestreken doen ze nog een poging om wat te spelen maar de kaarsjes zijn uit. Dus mogen ze tv kijken tot etenstijd. Allebei hebben ze knalrode oren wat betekent dat hun vermoeidheidsindicator tilt slaat. Na het eten en na het vertrek van nummer 4 mogen onze 3 musketiers nog even tv kijken en dan gaan ze uitgeteld naar bed. Morgen is er weer een dag…

21 september 2013
Grazende bizon

Het oudste kroostlid is 6 jaar. Perfecte leeftijd om hem naar de scouts te sturen. Hij mag er starten als kapoentje. Vandaag was zijn eerste try-out. Met veel vragen en gefronste wenkbrauwen gingen we samen naar de scouts. Hij zag er al meteen bekende kindjes maar dat bleek niet genoeg om zijn enthousiasme een duwtje in de rug te geven. Eens een leidster hem mee naar de groep nam en vertelde wat ze allemaal gingen doen, was hij vertrokken. Ik wandelde terug naar huis, aftellend naar 17 u om te kijken welk gezicht hij dan zou trekken.

3 uren lang zou hij vandaag bij de scouts vertoeven. Ravotten, lekker gek doen, spelen… Onbezorgd kind zijn! Een half uurtje later merkte ik thuis dat het begon te regenen. Oeioei, ze zullen met die pagaddertjes toch wel even gaan schuilen dan? Gaat hij het tegen die vreemde leiding durven zeggen als hij pipi moet doen? Zullen ze genoeg tijd en aandacht hebben om al die nieuwe kindjes wat op hun gemak te stellen? Gaat hij het leuk vinden?

17 u… Ik arriveer netjes op tijd aan de scoutsterreinen. Mijn zoon is nergens te bekennen. Lichte paniek. Die kukels hebben mijn zoon toch niet kwijt gedaan hè?! Even aan de leiding vragen, of ze ergens een verstopplaatsje hebben voor kindjes. ‘Robin? Die is op de berg aan het spelen mevrouw.’ De berg? Argwanend kijk ik naar een metershoge muur bestaande uit modder, onkruid en stenen. U denkt juist. Daar lag een vettig varkentje zich te amuseren.

Hij was dolenthousiast! Onze oudste blijkt een echte scout te zijn. Ikke blij, de peter fier en zoonlief ongeduldig want hij kan pas volgende zaterdag terug naar de scouts. Op weg naar huis bekijk ik hem eens. Zijn sandalen waren zwart toen ik ze in de winkel kocht. Nu hebben ze een trendy roestkleur. Zijn korte broek heeft ter hoogte van zijn achterwerk behoorlijk wat zand gevreten. Zijn benen en voeten doen vermoeden dat zijn roots in Kenia liggen. Zelfs in zijn haar bespeur ik hier en daar een klein beetje modder. Ferm, mijn zoon die normaal zijn handen niet graag vuil maakt heeft er geen problemen mee om de rest van zijn lichaam supervuil te maken 🙂

Ik heb vandaag veel geleerd. Het voornaamste is dat ik vanaf nu elke zaterdag om 17 u 15 mijn zoon in bad kan soppen om de korsten vuil wat te laten weken. Vanaf nu werken we met 2 garderobes: eentje voor de scouts en eentje voor de rest. Hij gaat dat daar goed doen, ik heb daar het volste vertrouwen in. Dan neem ik die badjes en die garderobes er met alle plezier bij. Bedankt aan de leiding voor hun inzet en gedrevenheid om zoveel kinderen elke week een leuke namiddag te bezorgen!

7 september 2013
Live your dream

Onze 3 junior-stuks mogen onder zachte dwang vanaf hun derde levensjaar gaan sporten. Ze gaan dan wekelijks 2 uurtjes de hort op: een uurtje turnen en een uurtje zwemmen onder de begeleiding van een gemotiveerd team van Spodi. In de vakanties mogen ze deelnemen aan kampen waar ze kunnen proeven van andere sporten (bv taekwondo). Wij vinden het belangrijk dat ze al jong kennismaken met sport en het hele gebeuren dat er rond hangt.

Onze oudste, hij is nu 6 en zit in het eerste leerjaar, is op dat vlak een hatelijk gemakkelijk kind. Hij doet alles graag, vindt alles leuk en zou dus bij God niet weten welke sport hij gaat kiezen om zich verder in te bekwamen. Hij heeft nu 3 jaar omnisport en zwemmen achter de rug en ik wilde hem graag laten kiezen in welke richting hij verder wilde gaan. Het arme kind wist het niet. Ik heb hem het hemd van zijn lijf gevraagd om er achter te komen. En toen begon ik na te denken. Ik kan hem beter niet gaan laten sporten. Hij is heel competitief ingesteld, wil altijd de eerste en de beste zijn. Als hij dan tijdens zijn hobby ook nog eens het competitiebeest moet gaan uithangen dan vrees ik een beetje overkill. En toen kwam mijn redding in nood… De KSJ kwam haar werking voorstellen in de klassen van de lagere school. Zoonlief vond het allemaal geweldig. Alleen… Ik kan die toch niet naar de KSJ sturen hé zeg. De KSJ! Dus even mijn licht opgestoken bij enkele mama’s en vastgesteld dat er een paar kindjes van zijn klas naar de scouts gaan. Probleem opgelost: hij gaat vanaf deze maand naar de scouts! Zijn peter content, ikke ook content. Daar leren ze meer functioneren in groep, deelnemen aan de groepsdynamiek en andermans rol in de groep respecteren. Geen competitie maar respect, teamgedrag en duurzame vriendschappen. Probleem opgelost.

De dochter van 4 is een specialleke. Ze heeft hyperlakse gewrichten en valt dus onder de categorie ‘slangenmens’. Dat combineert ze met een uitgesproken voorkeur voor muziek en dans. Ze heeft waarlijk mieren in haar derrière zitten. Het is vertederend om te zien hoe vaak ze onbewust zit mee te wiebelen op het ritme van de muziek. Vorig jaar startte ze ook met omnisport maar dat was geen succes. Met de belofte dat ze dit jaar mag gaan dansen, heeft ze haar jaar omnisport uitgezeten. Ik vertelde haar onlangs dat we zondag eens gaan kijken naar de school waar ze mag gaan dansen binnenkort. Ze keek me aan en zei ‘Maar mama, je kan toch overal dansen?’ Zo is dat meid, je hebt overschot van gelijk. Dans jij maar waar je wil en wanneer je wil, ga er voor. Je hebt een talent en dat moet je ontwikkelen als je er zelf achter staat. Als we haar wat goed begeleiden, staat die over 15 jaar te huppelen als backing vocal van één of andere hottie van het moment.

En dan de jongste, Raketman die nu 3,5 jaar is… Hij mag deze maand beginnen met de omnisport. Hij kijkt er al naar uit. Ik wens de begeleiders alvast veel sterkte en geen lege batterij van hun telefoon. Kwestie dat ze wekelijks tijdig de ambulance kunnen verwittigen. Het motto van Raketman is ‘Gaan en blijven gaan! Who dares wins!’ Dat blijkt een beetje eigen te zijn aan het derde kind in een gezin. Hij bruist van energie en varkensstreken en is er steeds op uit zijn grenzen te verleggen. Klapt ie door zijn gevaarlijke kuren met tuinstoel en al de grond op dan staat hij recht en klimt er terug op om verder te spelen. Hij heeft wel een erg goed balgevoel. Vanwege mijn allergie aan voetbalouders vermoed ik dat hij vanaf volgend jaar zal gaan basketten. Ik kijk er alvast naar uit!

4 september 2013