Hukselende Vingers

Tag: school

  • Kotleven

    De kroost des huizes denkt vooruit. De 2 oudsten van het nest toch. Onlangs ging het gesprek aan tafel over school, studeren na het middelbaar, welke job je met welk diploma kan doen, enz. Zoals gewoonlijk hoor ik dan enkele dagen niks en komen nadien plots duizend vragen.

    Het begon met de oudste, hij werd deze week 11 en zit in het vijfde leerjaar:

    ‘Mama, ik weet wat ik wil gaan doen. Eerst ga ik Latijn-Grieks doen en dan studeer ik voor Burgerlijk Ingenieur. Kan je dat ook in het middelbaar leren?’

    – ‘Nee jongen, dat is voor na het middelbaar. Hoe ben je daar op gekomen?’ Leek me een goede vraag want meestal willen ze op die leeftijd brandweerman of politie-agent worden.

    ‘Ah, dan kan ik daarna bij Deloitte gaan werken en zaken doen vanuit het vliegtuig en vanalles regelen en zo.’

    Blijkbaar werd hij geïnspireerd door de papa van zijn vriend. Hij kreeg van ons de goede raad om eens met die papa te babbelen om een beter beeld te krijgen van wat er allemaal bij komt kijken. En die man heeft dat goed ter harte genomen want onze zoon houdt vast aan zijn voornemen. Waarvoor dank, papa van x 🙂

     

    Wat later volgde de dochter, 9 jaar en leerling van het vierde leerjaar:

    ‘Mama, ik wil later niet op kot gaan.’

    – ‘Waarom niet? Da’s best wel tof hoor.’ *herinneringen zoeven door mijn hoofd*

    ‘Omdat we dan alleen op ons kot zitten en eenzaam zijn.’

    *Ik bijt een stuk van mijn tong af om niet honderduit over mijn niet-eenzame kotleven te beginnen ratelen*

    – ‘Weet je wat? Als jullie alle 3 in dezelfde buurt gaan verder studeren, dan huren we gewoon een appartement en kunnen jullie daar samen op kot gaan. Dan ben je niet eenzaam.’

    -‘Da’s goed, maar dat gaat ook niet hè.’

    -‘Waarom niet?’

    ‘Jah mama… We komen nu al niet overeen. Wat gaat dat dan zijn als we moeten gaan afspreken wie de boodschappen moet doen, wie opruimt, wie eten maakt, enz.?’

    Dat was de perfecte voorzet om een opvoedkundig gesprek met de kroost aan te gaan over samenwerken, afspraken maken, opgroeien, …

    Ik denk dat ik dit tekstje over een jaar of 10 eens onder hun neus ga duwen 🙂

     

  • Naar school met Triple Trouble

    Vanaf vandaag telt dit huis 2 kinders in de lagere school en 1 kleutertje in plaats van het omgekeerde. Voor mijn moederhart voelt dat maar vreemd. Ze worden toch zo snel groot om het met een cliché te zeggen… Eén en ander verliep vandaag nogal moeizaam.

    Onze kleinste, Raketman voor de vrienden, startte vandaag in de tweede kleuterklas. Aan school heeft hij een broertje dood, ook al is hij nog maar 4 jaar jong. Hij huilde niet op school maar vrolijk keek hij ook niet bepaald toen hij naar de juf mocht gaan. Troost u jongen, nog 14 jaren en dan zit je leerplicht er op. ’t Is voorbij voordat je er erg in hebt. ’s Avonds vroeg ik hem hoe zijn eerste schooldag geweest was. Terwijl hij naar de grond keek en tegen een steentje stampte mompelde hij ‘Stom, we hebben alleen maar saaie dingen gedaan. Een beetje kleuren en veel op het bankje zitten maar we hebben nog niet met het speelgoed mogen spelen!’ Een uurtje later stelt De Wederhelft hem bij thuiskomst dezelfde vraag. Raketman zet zijn meest fake happy face op en zegt ‘Superleuk!’ Ik kan mijn gezicht niet in de plooi houden 🙂 Hij kreeg van de juf een blauwe pluim omdat hij vandaag niet stout geweest was in de klas. Broer en zus keken goedkeurend toe. Enkele minuten later kwam hij stilletjes zeggen ‘Allez, maar een beetje stout hè mama’… Dat verklaart het gat in zijn broek ter hoogte van de knie 😉

    De oudste van het nest begint aan het tweede leerjaar in de lagere school. Bij aankomst op de speelplaats rende hij meteen naar… zijn vriendinnetjes van het vijfde (nu zesde leerjaar) die hij 2 maanden heeft moeten missen! Daarna ging hij cool dag zeggen tegen zijn kameraden en werd er vrolijk gespeeld. Bij zijn meester had hij een leuke dag want ‘we hebben nog niks geleerd vandaag mama, we hebben alleen maar leuke dingetjes gedaan!’

    Rest ons nog de middelste: Miss H. Al haar vriendjes en al wat haar bekend is van het schoolse leven, liet ze vandaag achter zich om versneld te starten in het eerste leerjaar. 2 maanden lang keek ze daar enorm naar uit! Tot vandaag. Ze kwam op de speelplaats van de lagere school, voordien verboden terrein en nu verplicht om daar te blijven. Wat een grote speelplaats, wat een grote kinderen. En véél! Oeoe en al die juffen en meesters waar ik er precies geen enkele van ken, holy crap! Niemand bekend verscheen in haar gezichtsveld. Ze schoof al een stapje dichter tegen me aan. Ik probeerde haar te overhalen om te gaan spelen op het klimrek samen met grote broer. U raadt het al: de juf trok een hartverscheurend huilende dochter van mijn lijf zodat ik kon vertrekken…

    ’s Avonds zag het er al beter uit. Miss H heeft al wat nieuwe kindjes leren kennen en ze zit naast een toffe gast in de klas. ‘Ah ja mama, uw voornicht is ook naar mij gekomen en die heeft met mij gespeeld en mij gepakt. 3 keer nog wel!’ Mijn voornicht? Na wat doorvragen begrijp ik over wie het gaat. ‘Heleen, dat is mijn achternichtje.’ ‘Waarom bestaat een voornicht niet mama? Waarom zijn er alleen achternichten? Kunnen die niet vooruit gaan?’ Al bij al had ze gelukkig een leuke dag gehad. Al was er wat ontgoocheling omdat ze vandaag nog niks geleerd hebben in de klas en omdat er nog geen huiswerk te maken viel.

    Vanaf morgen gaat alles terug zijn gewone gangetje. Het zal weer even wennen zijn 🙂

  • Boterhammen in het park

    Nope, niet de zomerlunches in het park in Brussel. Steeds meer scholen vragen aan ouders een vergoeding voor de middagbewaking. Ze vinden dat een logische evolutie. Op vraag van de vakbonden werd het middagtoezicht in het verleden uit het takenpakket van leerkrachten geschrapt. Er zijn ook steeds meer kindjes die ’s middags in de school blijven om te eten. De leerkrachten moeten dus op vrijwillige basis op meer kinderen letten dan vroeger.

    Respect

    Met die laatste zin kan ik akkoord gaan. Het voorgaande ligt wat moeilijker. Als ik kijk naar de school waar Triple Trouble hun broek verslijt, kan ik alleen maar zeggen: respect. Respect voor wat het team van de kleuterschool en lagere school dag in dag uit doet. Vanaf 7u45 is er gratis voorschoolse bewaking door een leerkracht. ’s Middags eten de kindjes onder het toeziend oog van een leerkracht hun boterhammen op. Gratis (hopelijk blijft dat zo). Om 15u15 zit de schooldag er op maar de kinderen kunnen onder het toeziend oog van enkele keerkrachten tot 16 u spelen op school voor ze naar huis of naar de opvang gaan. Gratis.

    Inzet

    Tijdens de schooluren halen ze het onderste uit de kan om de kinderen op een leuke manier één en ander bij te leren. Gisteren tijdens het eindeschooljaarsfeest van de kleuterschool leek het alsof de leerkrachten de tijd van hun leven hadden toen ze voor de kinderen een toneelstukje opvoerden tot groot jolijt van veel ouders. De juffen zijn heel aanspreekbaar voor vragen en bemerkingen van ouders. Ze kijken je niet buiten als je voor of na school nog gauw iets wil vragen. Nee, ze nemen met de glimlach de tijd om naar je te luisteren. Elke dag opnieuw. Een afspraak maken na schooltijd is geen enkel probleem.

    Juiste oplossing?

    Ik begrijp dat er ergens te lande leerkrachten zijn die vinden dat de verhouding niet klopt. Dat er veel van hen verwacht wordt in verhouding tot het loon dat ze krijgen. Maar is de boterhammentaks dan de juiste oplossing? Hiermee straft het beleid weer maar eens de werkende medemens. ’t Is niet dat wij de keuze hebben om onze kinderen ’s middags voor een half uur van school te halen en ze dan weer terug te brengen. Da’s niet te combineren met onze job.

    Tweeverdieners

    Je kan zeggen dat we dan maar schoolpoortmama of -papa moeten worden. En er meteen de gekende vooroordelen tegenaan gooien over 2 auto’s, reizen, villa’s en weet ik veel wat nog allemaal. Wel, om eerlijk te zijn: voor veel tweeverdieners is dat bullshit. Wij hebben een mooi inkomen als tweeverdiener, dat zal ik niet ontkennen. Maar wij kunnen daar geen zotte dingen mee doen. Wij investeren in ons huis zodat onze kinderen daar later de vruchten van plukken. Daarnaast investeren wij in de gezondheid van ons gezin. Als de kinderen ziek zijn, moeten we de dokter en medicatie kunnen betalen. 2 keer per jaar gaan wij met zijn vijven naar de tandarts voor een periodiek nazicht.

    Elk van onze kinderen heeft een hobby omdat we dat belangrijk vinden voor hun sociale ontwikkeling. De ene gaat naar de scouts, de ander dansen, enz. Dat kost geen stukken van mensen maar de sollen moeten er wel liggen. Wat we maandelijks kunnen sparen, investeren we weer in ons huis en in onze kinderen. En zo is de cirkel rond.

    Dure grap

    Als wij voor onze 3 kinderen de boterhammentaks mogen gaan betalen, betekent dat een ferme hap uit het gezinsbudget. Als dat zo is, het zij zo. We gaan er geen ruzie over maken. Maar dat neemt niet weg dat ik het een spijtige zaak vind dat dit in sommige scholen al langer blijkt te bestaan. Hoe zit het met mensen die de eindjes niet aan elkaar kunnen knopen? Geldt voor hen een sociaal tarief? Welk effect heeft de invoering van deze taks op de uitval? Daarmee bedoel ik dan schoolplichtige kinderen die niet op school zitten wanneer ze er moeten zijn? Is daar al ergens een onderzoek naar gedaan?

    Ik schiet het idee niet af, maar ik heb er wel enkele bedenkingen bij. Dat wilde ik maar even kwijt.

     

  • Niets is vanzelfsprekend!

    Die bedenking heb ik me de afgelopen weken al vaak gemaakt. Ik bedoel dat niet negatief hoor, integendeel. Er zijn zooooovéél dingen die we allemaal maar normaal vinden in ons leven. Er zijn ook zooooovéél unieke dingen die we niet eens opmerken. Waar we achteloos voorbij lopen of waar we onze schouders eens voor ophalen. Hetzelfde geldt voor onze medemens. Iedereen is op zijn of haar eigen manier uniek. Da’s een dooddoener waar je in het onderwijs en later in het beroepsleven te pas en te onpas mee om de oren geslagen wordt. Maar we nemen zelden de tijd om daar eens bij stil te staan.

    Ik wil hier niet de moraalridder gaan spelen want ik zondig zelf ook tegen wat ik hier neerschrijf. Dat is me de laatste tijd pijnlijk duidelijk geworden in mijn naaste omgeving. Pijnlijk voor mezelf bedoel ik dan. Mijn echtgenoot en ik zijn gezegend met een goede gezondheid, we hebben beiden een goede job en we maakten 3 gezonde kinderen. Dat is op zich al een hele prestatie waar we dankbaar voor zijn.

    Onze kinderen zijn onze hoogste prioriteit. Altijd. In alles wat we doen of laten houden we rekening met hen. Net als wij en net als ieder ander mens hebben ze hun kleine kantjes en hun talenten. Niks speciaals dus. Nu blijkt langzaam maar zeker dat ze wel speciaal zijn. Wij hebben het alleen nooit gezien. Omdat we geen echte vergelijkingspunten hadden. Als ouder heb je altijd de neiging om je kinderen met elkaar te vergelijken. Dat doen wij ook geregeld. We kennen hen van binnen en van buiten. We kennen hun onderlinge gelijkenissen en hun verschilpunten.

    Maar wat we niet kenden waren de verschilpunten die er waren ten opzichte van hun leeftijdsgenootjes. Dankzij de school komen die nu bovendrijven. Dit verhaal wordt binnenkort nog vervolgd hoor, ik blijf er nu nog wat vaag over tot we duidelijkheid hebben. Maar tijdens zulke gesprekken met leerkrachten en met het CLB over je kroost, besef je pas wat je nooit zag. Wat je niet genoeg erkende omdat je niet wist dat het er was. Hoe frustrerend moet het voor die hummeltjes soms niet geweest zijn als wij in onze onwetendheid verkeerd reageerden op bepaald gedrag of op sommige vragen? Hoe onbegrepen zouden ze zich soms gevoeld hebben? Beseffen ze zelf wel over welke talenten ze beschikken?

    Je overloopt de afgelopen jaren en realiseert je plots ‘ah ja, toen was er dit’ of ’tiens, dat zal toen waarschijnlijk een signaal geweest zijn’ enz. Maar we wisten het niet dus we zagen het niet. En we deden er bijgevolg niets mee. Ik heb het gevoel dat ik daardoor wat tekort geschoten ben in mijn rol als moeder. Al bij al valt de schade goed mee en blijkt dat we het tot nu toe zeker niet slecht gedaan hebben maar het knaagt toch. Had ik het eerder geweten dan had ik dit of dat anders kunnen doen. Ach ja… Ze weten dat we hen graag zien en dat ze bij ons met hun verzuchtingen terecht kunnen en da’s al veel waard. De rest komt wel goed. Ik heb daar alle vertrouwen in. En we hebben ons best gedaan. Dat zullen we ook blijven doen.

    IMG_9567

  • Die scholen toch…

    Onze 3 stuks gaan allen naar dezelfde school. 2 stuks leven zich uit in de kleuterschool, de oudste promoveerde vanaf dit schooljaar naar de lagere school. Erg handig is dat. ’s Morgens dump je ze zet je ze af op één plaats en ’s avonds kan je ze terug gaan oppikken op 1 locatie. Bijkomend voordeel: de schoolvrije dagen vallen altijd samen. Vandaag was er zo eentje.

    Graag zou ik het onderwijzend personeel en de directie van de school bedanken om net vandaag een schoolvrije dag in te plannen. We hebben hier volle bak genoten van het mooie nazomerweer! Een ganse namiddag hebben ze zich buiten geamuseerd. Hun vitamine D – peil is terug ok nu 🙂 Het bood mij de gelegenheid om nog wat spullen in te pakken voor onze naderende verhuis…

  • Nummer 50

    Jawel, ik schrijf nu voor de vijftigste keer een tekstje voor Hukselende Vingers. En ik doe het nog altijd even graag! Ik zal eens van kuddegedrag doen en iets schrijven over de eerste schooldag. Bij uitbreiding over het schooljaar. Eigenlijk over de schoolgaande jeugd. Ooit behoorde ik zelf ook tot die categorie. Nu ben ik nog enkel jeugdig maar tijdelijk niet meer schoolgaand.

    In mijn jonge jaren reden we nog met de fiets naar school. Vaak zonder verlichting en één keer per jaar leverde dat dan een proces-verbaal van verwittiging op. We reden snel en dachten dat de straat van ons was. Na een vluchtige blik achterom, koersten we op kruissnelheid naar de overkant van de straat. Wat kon het ons schelen dat ons inschattingsvermogen nog niet volledig ontwikkeld was. Dat is het nu trouwens nog steeds niet.

    We zigzagden rakelings langs poedels en bejaarden (bonuspunten!) en gingen vol in de remmen als we ons muurtje tegenover de schoolpoort naderden. Het muurtje waar we elke ochtend verzamelden. Het muurtje waar onze viriele leeftijdsgenoten stonden te muilen met hun verovering van de dag. Het muurtje waar stoere chicks aan hun sigaret lurkten. Het muurtje waar we uitdagend bleven zitten tot de schoolbel ging om dan binnen te sprinten terwijl de poort aan het dichtgaan was. Zo ging dat vroeger.

    Vandaag nam ik een halve dag verlof om mijn kroost te droppen op school. En néé, ik ga daar geen melig verslag over schrijven. Na een snelle lunch bolde ik met mijn automobiel naar het werk. Muziek van The Scabs schalde door de luidsprekers. Niet te luid, net luid genoeg om mee te kunnen balken. Op een gegeven moment rijd ik in een straat met eenrichtingsverkeer. Zingend en jodelend rijd ik naar beneden tegen de toegelaten snelheid. 100 m verder zie ik een meisje met rugzak lopen. Ze liep op stelten van sandalen en had net te weinig jeans voor de portie bips die er in gepropt zat. Haar haar stak netjes in een staart gewrongen. Zo kan je ook camoufleren dat het sinds juni niet meer gewassen werd. U merkt het al, ik vond haar niet sympathiek.

    Waarom? Omdat ze niet besefte welk gevaarlijk gedrag ze vertoonde! Ik reed achter haar, ze ging niet aan de kant. Da’s haar goed recht maar ik kon er niet langs. Ze kon met gemak een meter opschuiven als ze dat wilde zodat ik rustig kon verder rijden. Dus ik dacht: ik toeter eens kort en beleefd. Nougatbollen. Dat kind merkte er niks van. ‘Hard Times’ van The Scabs kwam spontaan 15 decibels luider door mijn luidsprekers. Mijn wenkbrauwen kregen een V-vorm. Rustig blijven An, da’s nog jong. Plankgas geven is geen optie. Toen ik haar na enkele minuten kon passeren, zag ik wat er aan de hand was.

    Het kind had 2 kabels aan haar oren hangen! De kip! Mij niet gelaten dat je niet zonder muziek kan, maar zorg toch alsjeblieft dat je het verkeer nog kan horen! Voor hetzelfde geld hing er een MUG achter haar en wist ze van toeten of blazen. Ik weet het, ik klink nu als een oude, gefrustreerde, verzuurde burger. Ik kan echter met de hand op het hart zeggen dat ik nooit stoppen in mijn oren stak als ik me in het verkeer begaf. Het is gewoon te gevaarlijk. Dat onze jongeren graag zot willen doen in het verkeer, alla. Ik ben ook jong geweest. Dat ze kamikazegewijs over straat dolen, hun zintuigen afschermend van hun omgeving? Geen begrip voor.

    De volgende keer dat ze mijn pad kruist, zet ik mijn Berlingo in de wei en ga ik eens een klapke met haar doen. Dan heeft ze iets te vertellen op school. En is het van mij af.