Hukselende Vingers

Tag: perfectionisme

  • 30 juni: een mooi einde, een nieuw begin

    Op Facebook worden we dezer dagen overspoeld met statussen over rapporten, foto’s van kinderen met een Amerikaans afstudeerpotske, percentages en letters. Ik doe daar liever niet aan mee. Velen denken dat we in een luxepositie zitten omdat onze kinderen het goed doen op school maar eigenlijk klopt dat niet helemaal.

    Onze 2 oudste kinderen moeten niet leren om de leerstof onder de knie te krijgen. Dat klopt. Maar ze moeten wel leren leren om later niet in de problemen te komen. Ze moeten leren omgaan met hun drang naar perfectionisme, hun faalangst. Ze moeten leren voor hun toetsen, ook al weten we dat ze het kunnen. En ze doen dat, zonder al te veel gemopper.

    Voor ons is het een plezier om te zien hoe ze jaar na jaar groeien in het omgaan met hun moeilijkheidjes. Hoe ze leren relativeren, hoe ze proberen te aanvaarden dat een 8,5/10 ook wel best oké is. Hoe ze op hun eigen manier opboksen tegen vooroordelen van anderen.

    ‘Maar voor jullie is dat toch geen probleem want jullie zijn slim genoeg!’ of ‘Voor andere kinderen ben ik wat milder maar voor jouw zoon/dochter reken ik dat antwoord wel fout want hij/zij moet dat kunnen’.. Niks is minder waar. Mijn haar gaat er van omhoog staan. Zulke goedbedoelde opmerkingen tonen aan dat velen eigenlijk niet goed weten wat het inhoudt om clevere kinderen te hebben. Als onze zoon zich met zijn indenegentigprocent afvraagt of hij wel naar het volgende leerjaar mag gaan, dan meent hij dat want het is geen honderd procent. Dus hij heeft fouten gemaakt. En fouten maken doe je niet. In zijn hoofd, niet in het onze. Want van fouten kan je leren, we hebben het misschien al duizend keer gezegd.

    Daarom hebben wij vandaag geen goede rapporten bekeken. We hebben ze pas ’s avonds na het eten uit de boekentas gehaald. Vanmiddag hebben wij het begin van de vakantie gevierd. Een beloning omdat ze hun best gedaan hebben, niet omdat ze goede resultaten behaalden. Want als ze hun best gedaan hebben, is voor ons elk resultaat goed. Een doordenkertje voor velen. Leg geen druk op je kinderen, aanvaard het resultaat als de inzet naar behoren was. En vooral: geniet samen van de kleine dingen in het leven. Ze komen er heus wel, elk op hun eigen manier. Met of zonder buizen of wat dan ook.

    IMG_20160630_152348 IMG_20160630_162626 IMG_20160630_162630

  • Controlefreaks

    Wie zijn ze, wat doen ze, wat drijft hen? Ik geef toe dat ik zelf perfectionisme-issues heb. In het verleden volgde ik daar een opleiding over en die heeft me heel wat nieuwe inzichten opgeleverd. Sinds ik dat deed, kan ik beter met mezelf leven op het gebied van perfectionisme 🙂 De laatste maanden werd het me duidelijk dat ik niet de enige ben die sukkelt met dit trekje. Iemand met 40% perfectionisme en 60% dwangmatig controlerend gedrag kruiste mijn pad. Bloody hell!

    Aanvankelijk had ik niet door wat de onderliggende oorzaak van haar irritant gedrag was. Ik ergerde me groen en blauw als ze in mijn buurt was. Idem voor de telefoongesprekken die ik met haar voerde. Maar toen begon het me langzaam te dagen. Deze dame kan het niet helpen dat ze de dingen doet die ze doet en dat ze zegt wat ze zegt. Het is sterker dan haarzelf. Het heeft me ook een beetje en spiegel voorgehouden. Let wel: ik vermoed dat ik niet zo extreem was toen perfectionisme hoogtij vierde in mijn leven maar ik herkende wel één en ander.

    Als ik haar nog eens zie of hoor, ga ik eens een babbel met haar doen. Gewoon om te kijken in hoeverre ze zich bewust is van haar ‘probleem’. Want dat is het: een probleem. Het hypothekeert je dagelijkse leven, je omgang met mensen, je kansen op werk, enz. Zou ze beseffen hoe ze overkomt bij anderen? Voelt ze zelf aan dat ze een slaaf is van haar perfectionistische geest?

    Ik weet het niet. ik wil haar ook niet veranderen. Wel zou ik graag proberen haar ogen te openen voor wat ze aanricht. Vermoedelijk is ze een schat van een vrouw. Alleen zit dat verstopt onder een controlerend jasje. Als zij kan leren loslaten en als ze af en toe de lat wat lager legt, zou haar leven en dat van de mensen in haar omgeving veel aangenamer zijn. Been there, done that, enjoying every moment of it!

    Iemand uit mijn omgeving bewonderde me dat ik zulk een grellige dosis geduld aan de dag legde in een gesprek met deze dame. Ik heb 3 kinderen, dat helpt. Dat legt een laagje eelt over je aders om je bloeddruk constant te houden op moeilijke momenten. Interacties met deze dame gaan nog geruime tijd moeilijk en vermoeiend zijn. Toch hoop ik dat ik iets met haar kan bereiken. Misschien ga ik eens kordaat uit de hoek komen als het de spuigaten uitloopt. Misschien ook niet. Omdat ik weet wat het is. Omdat ik haar een positieve evolutie toewens. Omdat ik weet hoe mooi het leven kan zijn als je jezelf niet verantwoordelijk stelt voor al wat er mis zou kunnen gaan op deze aardkloot.

  • glandula thyreoidea

    Of op zijn Vlaams: de schildklier.

    schildklierfoto2

    Soms probeert je lichaam je iets te vertellen maar hoor je het niet. Of wil je het niet horen. In dat laatste geval: denk er aan dat elk lichaam een ingebouwde vrouwenpsyche heeft. Om het plat te zeggen: als je niet luistert naar je lichaam dan gaat het de aandachtshoer uithangen tot je van miserie wel luistert. Ik mag mezelf ervaringsdeskundige noemen.

    De afgelopen maanden waren behoorlijk druk. Er was de verkoop van ons huis, de aankoop van een ander huis, de renovatieplannen, mijn hoofdberoep, mijn bijberoep, ons gezin, de politiek en zo kan ik nog enkele dingen opnoemen. Elk van die items vroeg mijn aandacht. Elk van die items kreeg ook mijn aandacht. Uiteraard. Néén, niet uiteraard! Ik nam veel hooi op mijn vork. Ik heb dat nooit erg gevonden omdat het allemaal dingen zijn die ik graag doe, waar ik me graag voor engageer. Ik voelde me goed, nam voldoende rust, zorgde dat ik fatsoenlijk bleef eten ook al had ik er soms de tijd niet voor. Niks aan de hand dus. Ik wist ook dat in januari de rust zou terugkeren. Nu dus.

    En net nu zegt mijn lijf ‘fuck you, nu is het aan mij!’. Vorige week kreeg ik plots last van een tikker die op hol sloeg. Dat voelt vreemd aan. Ik besteedde er verder geen aandacht aan en zette mijn bezigheden voort. De dagen daarna kreeg ik last van benauwdheid en een verhoogde hartslag in rust. Tiens, zou er een verband zijn met de hoofdpijn die ik de laatste tijd heb? Ok lijf, je hebt mijn aandacht. Ik zal wel eens langs de huisdokter passeren.

    Zo gezegd, zo gedaan. Bij de huisarts volgde een preek over oververmoeidheid en reserves die op zijn. Dat mijn lichaam me dat waarschijnlijk al langer probeert te zeggen maar dat ik het niet opmerkte. Oh en ook iets over een herstel van enkele màànden. Beuh. Hier doe ik niet aan mee. Geen aanstelleritis voor mij. Ik heb daar geen tijd voor! Een paar dagen vroeg mijn bed in en dan zal die vermoeidheid wel weer overwaaien.

    Vandaag vergat ik al bijna te bellen voor de resultaten van het labo want voor de zekerheid had de dokter toch maar een bloedstaaltje genomen. Toen kwam de aap uit de mouw. De resultaten voor mijn schildklier zijn afwijkend. Niet acuut maar het mag toch ook niet genegeerd worden. Bam! Daar zit je dan met de telefoon in je hand dwaas voor je uit te staren. Qua wake-upcall kan dit voor mij tellen.

    Vanaf volgende week wordt het hier wat rustiger. Dan ga ik orde op zaken stellen. Is het echt noodzakelijk dat ik én dit én dit én dit én dit doe of zijn er dingen die ik kan delegeren? Da’s geen gemakkelijke opgave voor een perfectionist. Let wel: ik geef geen enkele van mijn passies op. Noch mijn gezin, noch mijn hoofd- of bijberoep, noch mijn andere bezigheden. Wel probeer ik die dingen zo in elkaar te puzzelen dat de deadlines wat meer verspreid worden.

    Voorts waak ik er terug wat meer over dat ik élke dag fruit eet. In mijn agenda wordt een vast tijdstip geblokkeerd waarop ik een wandelingetje maak. Gezelschap tijdens het wandelen is altijd welkom 😉

  • Een goede voorbereiding is het halve werk.

    Daarom zijn wij nu al volop onze spullen in veel te kleine dozen aan het proppen voor de verhuis in oktober. Dankzij collega’s en vrienden hebben we momenteel een vijftigtal dozen ter beschikking. Hopelijk volstaat dat. Vandaag heb ik me ontfermd over een half ton glaswerk: karaffen, wijnglazen, bierglazen, aperitiefglazen, jeneverglaasjes, portoglazen, champagnefluitjes, … De collectie is nog niet helemaal ingepakt omdat ik niet voldoende oud papier in huis had. Ha ja, elk glas wordt eerst netjes verpakt in krantenpapier want veiligheid bij transport primeert! Ik gooi mijn glazen liever zelf kapot tijdens een Griekse avond dan dat ik per ongeluk mijn polsen over snijd tijdens het uitpakken na de verhuis.

    De kinderen werden mee ingeschakeld in het hele gebeuren. De 2 oudsten hebben zich een halve dag geamuseerd met een kapotte kartonnen doos en de kleinste, Raketman dus, hielp boven de Wederhelft met het versjouwen van dozen. De bijhorende ‘eurh’ en ‘hnggg’ – geluidjes waren best wel amusant.  Misschien moet ik volgende keer toch de dozen maar iets minder zwaar maken. Nadien hielp de oudste me door krantenpapier op maat te knippen om de verschillende soorten glazen te verpakken. Hoezo, u vindt me een perfectionist? 😉

    ’s Avonds was iedereen uitgeteld. De vele trappen tussen zolder en kelder die we vandaag tig keren deden, zullen er wel voor iets tussen gezeten hebben. Als beloning kregen ze vers gemaakte cannelloni. En een stukje fruit als dessert. En Studio 100 TV. En voor ondergetekende een chocolademoelleuxke. Morgen start ik terug met mijn eetplan 🙂

  • Als perfect niet goed genoeg is

    In een ver verleden, toch al zeker 2 jaar geleden, volgde ik een opleiding over perfectionisme. Ik zal het maar bekennen, ik worstelde daar al jaren mee. Een beetje onzeker stapte ik het leslokaal binnen, angstig voor wat die bende nutcases die er al zat wel niet van me zou denken. Dat bleek gelukkig goed mee te vallen. Ha ja, ze hadden een gelijkaardig probleem als ondergetekende. Best van al: de docente was er ook mee gezegend!

    Ik ga hier niet de ganse opleiding van naaldje tot draadje uit de doeken doen. Het arme mens zou anders niks meer verdienen in haar praktijk. En ik gun haar dat wel want ze heeft die training mega-goed aangepakt. Het heeft bij mij een mentale mallemolen in gang gezet. Ik besefte toen dat het vijf voor twaalf was, misschien zelfs al wat later. Ik werkte op dat moment voltijds en combineerde dat met een zelfstandig bijberoep, de zorg voor 3 kleine kindjes en een echtgenoot die veel in het buitenland zat omwille van zijn beroep. En ik kon het allemaal aan, ik verkondigde dat overal. Maar vanbinnen voelde ik iets vreten, elke dag een beetje meer. Ik kon er echter de vinger niet opleggen. Tot ik de training volgde. Die heeft een heel bewustwordingsproces in gang gezet. Ik besefte dat ik knopen moest gaan doorhakken als ik niet wilde uitvallen met een depressie of een burn-out. Het probleem was echter dat ik elk van die rollen doodgraag uitoefende, da’s nu trouwens nog steeds het geval.

    Ik ging eens met De Wederhelft rond de tafel zitten. Samen beslisten we dat ik in mijn hoofdberoep wat gas zou terugnemen. Sinds toen werk ik met 4/5 – prestaties voor het OCMW. Ik had het veel eerder moeten doen. Op woensdag ben ik thuis. Da’s mijn dagje. De ene keer ga ik ’s middags de kinderen oppikken aan de schoolpoort, de andere keer laat ik hen naar de buitenschoolse opvang gaan… zonder schuldgevoel. Ik heb geleerd dat er niks mis mee is om af en toe eens aan jezelf te denken. Mijn gezin is gelukkig als ik goed in mijn vel zit dus dat blijft mijn streefdoel.

    Ik heb de afgelopen twee jaar veel nagedacht en orde op zaken gesteld. Enkele energievreters werden vakkundig geëlimineerd. De rampenschaal wordt geregeld ter hand genomen. Hoe erg is iets nu echt? Zie ik het binnen proportie? Wat zou er gebeuren als ik iets niet doe of als ik bij het uitvoeren van die bepaalde taak een foutje maak? Maar waar ik het meest mee geholpen ben, wat ik aan die sympathieke mevrouw te danken heb, is de uitleg over de Cirkel van Invloed en de Cirkel van Betrokkenheid. Bedacht door Stephen R. Covey. Helaas is die man vorig jaar overleden, ik had er graag eens een klapke mee gedaan.

    Die meneer heeft iets uitgevonden wat mij helpt om dingen wat makkelijker los te laten. Pas op, het lukt me soms nog niet hoor. Ik ben en blijf een nadenker. ‘Wat als’ weet je wel. Meer info over het werk van Stephen R. Covey vind je hier.