Hukselende Vingers

Tag: opvoeding

  • Waarden en normen in opvoeding

    Waarden en normen in opvoeding

    Je kan er boeken over schrijven. Enkel de praktijk wijst uit of je het goed aanpakt of niet. Als ouder het goede voorbeeld geven is nog steeds met stip de belangrijkste les voor je kinderen.

    Afgelopen week werd onze dochter 8 jaar. Momenteel ben ik hoogzwanger van ons vierde kindje en is mijn steun en toeverlaat, De Wederhelft, ernstig ziek. Hij begint nog deze maand aan zijn behandeling. Vorig weekend vierden we hun beider verjaardag met de familie.

    De Wederhelft en ik hebben enkele weken zitten plannen, puzzelen, piekeren om onze meid zoals elk jaar, en zoals elk kind verdient, een feestje met de vriendjes te gunnen. Het lukte ons niet om dit georganiseerd te krijgen. Hij is momenteel minder mobiel door zijn ziekte, ik moet het kalm aan doen zodat de baby in mijn buik er niet voortijdig uit valt. Dochterlief wist dat we aan het bekijken waren wat mogelijk is en wanneer.

    Gisteren sprak ze me daar plots over aan…

    ‘Mama, het is niet erg als ik dit jaar geen feestje heb hoor.’

    – ‘Hoe bedoel je meid? Wil je dan geen feestje?’

    ‘Jawel maar dat gaat nu niet echt hè mama. Papa heeft een pijntje in zijn been en die moet vaak naar het ziekenhuis en jij kan elk moment bevallen. Dan gaat dat niet hè. Ik zal dat zo wel tegen mijn vriendjes zeggen als ze dat vragen.’

    – ‘Maar vind je dat dan niet spijtig? Je weet dat papa en ik echt ons best gedaan hebben om toch iets te kunnen regelen maar het is nu even niet gemakkelijk voor ons.’

    ‘Nee hoor. Papa moet genezen en jij moet voor de baby zorgen. Dat is belangrijk.’

    Daar zit je dan met je mond vol tanden. Dat een achtjarige zo probleemloos haar eigen belangen opzij schuift terwijl ze zoals elk kind al maanden uitkeek naar haar verjaardagsfeestje, dat pakt me oprecht. Ze heeft daar dan ook uitgebreid complimentjes voor gekregen…

     

  • Laat een kind toch kind zijn!

    Dat denken we vaak als we met een kritische blik naar onze prestatiemaatschappij kijken. Maar zijn er ook kinderen die anders durven en mogen zijn. Sinds enkele decennia (wat voel ik me oud als ik dit schrijf), verdiep ik me in hoogsensitiviteit. Enkele jaren geleden breidde mijn studiegebied zich noodgedwongen uit tot hoogbegaafdheid.

    Als beiden in 1 kind verwerkt werden, heb je een specialleke waar onze maatschappij zich soms geen weg mee weet. Helaas rust op dit thema nog steeds een taboe. We hebben vanaf de zijlijn allemaal een bigbag vol tips voor ouders met kinderen die een autismespectrumstoornis hebben. We pretenderen allemaal een kind met ADHD wel in het gareel te kunnen laten lopen. Hoe vaak hoor je een ouder niet tegen iemand zeggen: ‘Dat moest die van mij eens zijn, hij/zij zou het wel weten.’ of ‘Bij mij zou dat niet pakken hoor.’ En zo kennen we allemaal wel enkele dooddoeners waar pedagogisch onderlegde ouders grijze haren van krijgen.

    Weg met de stempels

    Wel, bij gevoelige en clevere kinderen (ik heb het zo niet voor stempeltjes) is dat niet anders. Er bestaan kinderen die je niet straft met vakantieblaadjes. Er zijn kinderen die wel graag mee naar het journaal kijken mits wat duiding van mama of papa. Er zijn kinderen die kind zijn op hun eigen manier. Niet beter, niet slechter, maar anders. Elders in deze blog vind je enkele voorbeelden die illustreren wat ik bedoel met anders. Deze kinderen willen zich ook gewaardeerd en begrepen voelen. Neem hen ernstig. Als je dat niet doet, dreigen ze psychisch schade te lijden. Onbezorgd spelen doen ze heus wel. Maar nadenken en zich inleven des te meer. Dag en nacht. Op elke leeftijd.

    Voorbeelden

    Als mijn zoon van 9 me tijdens het eten vraagt: ‘Mama, wat is de zin van het leven als je toch moet sterven?’ dan voer ik daar met hem een ernstig gesprek over. Toen diezelfde zoon nog een kleuter was, stelde hij deze vraag ook. We kochten toen samen een boekje over rouw bij kinderen, ook al was er toen in onze directe omgeving geen sterfgeval. Het maakte één en ander wat beter bespreekbaar op die leeftijd.

    Als mijn kind over mijn zwangere buik wrijft en zegt: ‘Mama, ik vind het zo erg dat je niet goed kan eten omdat er een baby in je buik zit’ dan meent hij dat ook. Als hij als zesjarige ’s morgens uit bed komt halen ‘want kom eens kijken hoe mooi die bloemetjes vandaag open staan mama en gisteren waren ze nog helemaal dicht’ dan ben ik niet boos omdat ik eigenlijk nog wat rustig wilde wakker worden. Als hij op zijn 9 jaar zegt: ‘Mama, weet je nog die ene keer dat ik zo hard gevallen was en schreeuwde van de pijn toen jullie mijn been verzorgden?’ dan erken ik dat, wetende dat dat pijntje dateert van zijn derde levensjaar.

    Tip

    Handleidingen voor het ‘omgaan met…’ bestaan er niet. ’t Is vooral trial and error. Maatwerk. Met het nieuwe schooljaar voor de deur, wordt het weer tijd om een actieplan uit te werken. Voor school, voor hobby’s, voor als de baby geboren wordt en het hele gezinsleven op stelten zet. En voorts kan je vooral nog je vingers kruisen en hopen dat je het iet of wat goed aanpakt. Omdat je weet dat je ook maar een mens bent en dat je ook missers maakt.

  • Ouderschap

    Iedere ouder twijfelt al eens aan zichzelf. Soms stel je jezelf in vraag. Doe ik het wel goed? Geef ik mijn kinderen genoeg aandacht? Mopper ik niet te vaak? Zien ze me graag? Ben ik een goede moeder? Ook als ik niet dagelijks op Facebook 3 statussen en 55 foto’s van mijn übervrolijke kinderen post? Ook als ik niet elke dag een verhaaltje voor het slapengaan voorlees? Als ik niet dagelijks met hen knutsel en dans omdat ik bezig ben met het eten, de badjes en de bedjes? Zouden ze me dat kwalijk nemen? Hoe denken ze eigenlijk over me?

    Op zulke momenten doet het deugd als iemand je een hart onder de riem steekt. Als een andere niet-perfecte ouder vertelt over zijn of haar flaters. Of over zijn of haar zwakke momenten. Het doet je beseffen dat je niet de enige bent die maar gewoon een mens is. Dat het niet erg is dat je al eens een mindere dag hebt. Zolang je daar open over communiceert met je kinderen, kunnen ze dat wel een beetje plaatsen. Die anekdotes van anderen, die bemoedigende schouderklopjes, die begripvolle blikken als je met tranen in je ogen vertelt dat je even niet meer wist van welk hout pijlen te maken… Die doen je beseffen dat je kinderen het nog niet zo slecht hebben. Dat er kinderen zijn die blij zouden zijn als ze alleen maar geen bedverhaaltje krijgen.

    Toch blijft het vaak bij me knagen. De twijfels over mijn capaciteiten als ouder. Mijn verleden speelt daar een belangrijke rol in. Ik spreek daar eigenlijk zelden over. Maar als je onverwacht op 1 dag van de ene verrassing in de andere valt, dan zweef je. Vandaag waren er oudercontacten voor Miss H (2e kleuterklas) en Raketman (1e kleuterklas). Bij beide juffen verliet ik met opgeheven hoofd het klaslokaal. Fier als een gieter was ik op mijn kinderen. En ook een beetje op mezelf. En nee, ik schaam me niet om dat te zeggen.

    Als je dan van je oudste nog dit op onder je neus geduwd krijgt, schiet je gemoed helemaal vol 🙂

    IMG_0831

  • Voed jezelf eens op.

    4 jaar is onze Raketman. Hij is de vleesgeworden Witte van Zichem. Een superlief manneke met een gouden hart maar hij zit verdikke vol varkensstreken. Hij is de derde van onze drie musketiers maar hij telt ook voor drie. Tegenwoordig helpt hij ons al in zijn eigen opvoeding. Ik heb dat vandaag met enige fierheid kunnen vaststellen 🙂

    Terwijl ik de vaatwasser aan het vullen ben, speelt Triple Trouble binnen zonder bloedvergieten. Als ik terug binnen kom, zie ik Raketman in de gang op de onderste trede van de trap zitten. Tiens. Daar zit hij normaal alleen maar als hij gestraft is. In de living zitten broer en zus rustig te keuvelen. Ik informeer even waarom Raketman in de gang zit. Vanuit de gang hoor ik plots:

    ‘Ja màà mama, ikat Heleen pijn etààn en da mag ni dut dan hàà ik in te hàng titte!’

    Ik kon een glimlach niet onderdrukken 🙂