Hukselende Vingers

Tag: keuze

  • Wie is dan best af?

    In de middelbare school volgde ik de richting Menswetenschappen. Gevolgd door een graduaat (jaja, ik ben een oude doos) als maatschappelijk assistent. Optie personeelswerk. Is het nodig te zeggen dat de mens me interesseert? Ik verslond mijn cursussen, puur uit interesse. De theorie paste ik toe buiten de school. Examens waren een formaliteit. Werken in de horeca bijvoorbeeld, heeft me véél geleerd over mensen. Maar ook in andere levensdomeinen trok ik lessen uit mijn toen nog prille leven. Dat blijf ik doen en ik kan het mijn medemens alleen maar aanraden dat ook eens te proberen.

    Nu nog denk ik vaak na over het leven, de mens, welke types van mensen je tegen het lijf kan lopen en hoe je daar best mee omgaat. Mijn kinderen – zo jong als ze ook zijn – doen dat ook. Samen filosoferen we daar dan over.

    En dan word je geboren…

    Een kind kiest niet waar het geboren wordt. Maar het moment dat ie ergens ter wereld uit een vrouwenlichaam floept, wordt er al meteen een brandmerk op zijn of haar hoofd gezet. Minstens eentje toch. Arm. Snob. Zwart. Vlaming. Gehandicapte. Jood. Depressief. Zo zijn er nog tientallen brandmerken. Bij elk brandmerk wordt een lijstje vooroordelen geleverd. Die krijg je er gratis bij.

    Op dat moment heeft een opgroeiend kind de keuze. Yep: de keuze. Een keuze is er altijd. Niet dat het simpel is om een keuze te maken, maar als je ze wil zien dan is ze er. Velen willen een andere weg op, maar kunnen dat alleen niet. Wat niet wil zeggen dat het bij voorbaat een verloren zaak is. Mits wat hulp komen veel gebrandmerkten toch goed terecht in het leven. En dan zijn er de happy few die het wel zelf kunnen. Die al vroeg weten wat ze willen in hun leven en daar dan ook volle bak op inzetten. Anderen settelen zich in hun ‘gebrandmerkt-zijn’ en gebruiken dat vaak om al het onrecht dat hen overkomt op af te schuiven.

    Keuzes.

    Schik je je naar je brandmerken met de bijhorende voordelen of maak je zelf een eigen levenspad? Kies je voor de gemakkelijke weg of denk je ‘moeilijk gaat ook’? Kijk eens goed naar je brandmerk: wat heeft het je geleerd? Kan je dat op een positieve manier aanwenden in je leven? Negeer het niet, hoe moeilijk dat ook is. Maar geef het een plaats. Het heeft je deels mee gevormd. Of je dat nu wil of niet.

    Om terug te komen op de titel: ik stel me die vraag soms. Een sluitend antwoord heb ik nog niet gevonden. Er zijn mensen die oprecht een gelukkig leven kunnen leiden met hun brandmerken. En dat is eigenlijk knap. Er zijn er ook die gans hun leven strijden om te bewijzen dat ze alles zijn behalve hun brandmerk. Maar is dat wel zo? Blijft het niet altijd een beetje sluimerend aanwezig? Je kan jezelf toch niet verloochenen? Die enkelingen die er in slagen hun brandmerken een plaats te geven in hun leven, maar ze niet meer credits dan dat toe te kennen, zijn vermoedelijk nog het best af. Zij hebben meer tijd om zich toe te leggen op de realisatie van hun doelstellingen.

    De ander

    Klinkt simpel allemaal. Ware het niet dat de mens een sociaal wezen is. Ergo: dat de mens belang hecht aan het oordeel van ‘de ander’. Dit speelt vaak een (te) grote rol in het keuzeproces. Soms ondergaat een gebrandmerkte nog liever een gebrandmerkt leven om de ander niet voor het hoofd te stoten dan dat ie werk maakt van zijn eigen geluk. Laat dat toch niet ondergeschikt zijn aan een ander! Je hebt maar één leven, maak er het beste van. Het beste naar jouw normen. Laat de rest maar foeteren en vermanend kwebbelen. Jij en jij alleen kan er voor zorgen dat je op je oude dag niet met spijt terug kijkt naar gemiste kansen.

  • Keuzes maken

    Gisteren zag ik het toneelstuk ‘Brasserie’ in Leuven. Ik was onder de indruk. In al zijn eenvoud bracht het een erg krachtige boodschap over. En dit op een heel luchtige manier. 2 mensen stonden op het podium en vertelden een verhaal over keuzes. Hoe keuzes je leven beïnvloeden. Hoe moeilijk het soms is om een keuze te maken. Soms is een keuze een sprong in het duister. Je weet niet waar je keuze toe zal leiden. Of hoe je keuze je kan doen lijden.

    Kies je links of rechts? Of denk je dat je geen keuze maakt door rechtdoor te gaan? Ook niet kiezen is een keuze. Ga je altijd rechtdoor en negeer je de zijwegen of durf je onbekende terreinen te verkennen? Kies je voor zekerheid of neem je een risico dat mogelijks je situatie kan verbeteren?

    Zie je naast de pro’s ook de contra’s van je keuze? Denk je daar goed over na alvorens te kiezen? Evalueer je de keuzes die je tot nu toe maakte in je leven? Wat leer je daar uit? Wat zit goed en waar kon het beter anders gelopen zijn? Zijn er keuzes waar je spijt van hebt? Durf je die ‘verkeerde’ keuzes te beschouwen als leerervaringen zodat je ze positief kan aanwenden in je leven?

    GTB Vlaanderen

    ‘Brasserie’ werd gemaakt op vraag van GTB (Gespecialiseerde trajectbepaling en – begeleiding). Daar waren ze van mening dat ze met dit concept meer mensen op de juiste manier bereiken dan met een congres. Wel, ze hebben overschot van gelijk! De boodschap komt over en blijft hangen. Bij het verlaten van de zaal weet je dat trajectbegeleiding een positief verhaal kan zijn. Een verhaal waarin keuzes belangrijk zijn. Een verhaal ook waarin een trajectbegeleider zijn cliënt niet veroordeelt maar diens eerder gemaakte keuzes respecteert. En ook samen met de cliënt die keuzes analyseert om samen met hem de weg voor de toekomst uit te stippelen.

    Vaak is dat een verhaal van vallen en opstaan. En het zijn zeker niet allemaal succesverhalen. En profiteurs zullen er ook wel tussen zitten. Ik ben ze alleen nog niet tegen gekomen. In mijn hoofdberoep bij het OCMW geven wij kandidaten van GTB graag de kans om bij ons wat werkervaring op te doen tijdens een stage. Keer op keer zijn dat boeiende ervaringen waar wij als werkgever ook uit leren. Zelf ken ik in mijn omgeving mensen die begeleid worden door GTB. Wel ik kan u zeggen: zij zijn vragende partij voor een kans in onze maatschappij. Hetzij op de reguliere arbeidsmarkt, hetzij in een ander segment van de samenleving (bv vrijwilligerswerk). Het spijtige is dat ze moeten knokken om die kans te krijgen en dat het dan vaak nog niet lukt. Beeld je eens in wat die continue afwijzing doet met iemands zelfbeeld?

    Visie

    Wie mij kent, weet dat ik het respect voor de individuele keuzevrijheid enorm belangrijk vind. Ik geef mijn kinderen dat ook mee, hoe klein ze ook zijn. Iets waar je zelf voor kiest, doe je met meer passie dan iets wat je opgedrongen wordt. Soms heb je wat sturing nodig of iemand die je door het bos de bomen helpt te zien maar kiezen zou je uiteindelijk zelf moeten doen. Ook als dat niet evident is. Ook als je dat je een beetje angst inboezemt. Mensen zijn niet geholpen met betutteling.

    Wie mij kent, weet dat ik ook fan ben van activering. Let wel: ik ben daar niet radicaal in. Activering is een noodzaak voor zij die kunnen werken maar het niet willen. Wie valabele redenen heeft, zij het medische of andere, die kan rekenen op mijn begrip. Wie niet kiest voor bijvoorbeeld de werkloosheidsval of de leefloonval, die verdient een schouderklopje. Laat de vervangingsinkomsten en de leeflonen aan hen die ze echt nodig hebben. Het zal onze sociale zekerheid een stukje betaalbaarder maken.

    Want ook dat is soms een keuze: ga ik werken voor die 100 euro per maand dat het  me meer oplevert terwijl ik opvang moet zoeken, verplaatsingskosten moet maken, enz of kies ik voor een vervangingsinkomen waarbij ik geen sociale zekerheidsrechten opbouw. Waarom kies ik voor het ene of het andere?

     

  • Je hebt altijd een keuze!

    Dat is mijn levensmotto zo een beetje. Klaag niet over dingen die gebeuren. Gebeurt er iets in je leven wat je niet aanstaat? Beschouw het als een leerkans zodat je er toch met een positief gevoel op kan terug kijken. verlies je niet in verbittering en spijt. Ik hoor u al denken ‘die trien heeft gemakkelijk praten’. Ja en nee. Ik ga mezelf hier niet helemaal bloot geven maar laat ons zeggen dat ik niet de gemakkelijkste weg in het leven gekozen heb. Ik durf dus zeggen dat ik weet waarover ik spreek. Het heeft van mij gemaakt wie ik ben. Te nemen of te laten.

    En het doet me deugd te vernemen dat er nog jongeren zijn met gelijkaardige principes. Ik kende ooit een gezin waar vanalles scheef liep. Ik was toen zelf nog een kind dus ik heb het allemaal wat van op een afstand meegemaakt. Nadat ik hen uit het oog verloor, heb ik mezelf nog geregeld afgevraagd wat er van de kindjes in dat gezin geworden zou zijn. Zouden ze hun school afgemaakt hebben? Zouden ze aan het werk zijn? Zouden ze gelukkig zijn? Zouden ze in staat zijn duurzame relaties aan te gaan in het leven? Hoe zouden ze omgaan met de personen die negatieve dingen in hun leven brachten? Zouden ze zich goed voelen in hun vel? Of zouden ze hetzelfde pad kiezen? Zich wentelen in ‘ik kan er niks aan doen want ik weet niet beter’?

    Toevallig ontmoette ik recent iemand die dat gezin ook kent. Die persoon vertelde me dat de kindjes uitgroeiden tot aangename volwassenen met een stabiel leven. Aangename persoonlijkheden met een duurzame en liefdevolle relatie, een leuke job en vol toekomstplannen. Wel, daar word ik oprecht blij van! Moeilijk gaat ook en zij hebben het bewezen. Voor zulke mensen heb ik respect. Velen kunnen er een voorbeeld aan nemen.

    Het is al te gemakkelijk om bij problemen in een hoekje te gaan zitten mokken tot iemand je uit de shit haalt. Je kan er voor kiezen je te wentelen in zelfmedelijden. Maar wat verandert dat aan je situatie? Nougatbollen. Je leeft maar één keer dus verlies geen tijd met zinloos gekweel. Sta op verdomme en neem je leven zelf in handen! Bepaal je prioriteiten, stel je levensdoelen duidelijk voor jezelf. Werk er naar toe. Soms zal je met je hoofd tegen de muur lopen, ongetwijfeld. Wel: take the hit and move on.

    Wordt vervolgd…