Hukselende Vingers

Tag: kapper

  • An Anders – the making of…

    Ik ben geen mens van goede voornemens. Toch maakte ik er dit jaar eentje: vanaf 2014 zou ik eens gaan werken aan mijn zelfbeeld. En wie me kent die weet dat ik me altijd probeer te houden aan mijn woord. En als ik iets doe dan doe ik het ook meteen fatsoenlijk. Een interessante uitdaging kruiste op het juiste moment mijn pad voor dit project.

    Een hobbyfotograaf uit Diest was via Facebook op zoek naar modellen. Nu moet je weten dat ik hevig allergisch reageer op fototoestellen. Ik krijg dan paarse ogen, huiduitslag en vreemde tics. Als er iets is waar ik een hekel aan heb, dan is het poseren. En als er iets is waar De Wederhelft een hekel aan heeft, dan is het dat er zo weinig foto’s van mij bestaan. Deze oproep was dus de ideale gelegenheid om me enerzijds te houden aan mijn voornemen en anderzijds om De Wederhelft een plezier te doen.

    In januari sprak ik met de fotograaf af. Eerst ging ik naar de kapper. Joeri van Hair Planet is een kei in zijn vak: mijn haar zat perfect en de make-up was ook boenk er op. ‘Wow, kan ik zo mooi zijn’ dacht ik toen ik in de spiegel keek. Ik werd er helemaal vrolijk van. Misschien moet ik dit maar eens meer doen.

    Nadien trok ik met een goede vriendin naar de plaats van afspraak. Haar vroeg ik mee om mijn handje vast te houden. Want ja, ik kan nogal verlegen zijn. En zij weet perfect wat ze moet zeggen of doen om me op mijn gemak te stellen. Wij dus de studio in. Een goeie 3 uur lang poseerde ik in verschillende outfits, in verschillende poses en met verschillende belichtingstoestanden. High key en low key: het heeft voor mij nog weinig geheimen 😉

    20140115-IMG_0062 20140115-IMG_0230

     

    De fotograaf van dienst, Daniel, is een man met een engelengeduld. Hij deed erg zijn best om het me comfortabel te maken. Hij speelde ook goed in op dingen die ik zei of deed. Van mijn vriendin maakte hij ook enkele knappe foto’s. Hij maakte ook enkele foto’s van ons tweetjes. Ik ben hem daar erg dankbaar voor, het is voor mij een leuke herinnering aan een dag die me een klik bezorgde. Aan de foto’s merk je niet dat dit voor mij een hele opgave was. Ik kijk op deze ervaring terug met een goed gevoel.

    Niet dat ik sta te springen om wekelijks een fotoshoot te doen. Maar ik heb al een grote stap in de goede richting gezet. Soms vind ik het nog steeds moeilijk mezelf te aanvaarden zoals ik ben (uiterlijk en innerlijk) maar het beheerst mijn leven niet meer. Voor het uiterlijke aspect hebben Daniel en Joeri hier een belangrijke rol in gespeeld. Bedankt daarvoor mannen!

    En De Wederhelft? Die kreeg met Valentijn een voorraad foto’s die hem de volgende 15 jaar geen recht op zagen geeft…

     

     

  • Het leven zoals het is: Triple Trouble

    Vanavond genoot ik van mijn 3 bengels. Ik onderging vandaag een arthro ct scan van mijn pols. Dan spuiten ze eerst wat radioactiviteit in het gewricht waarna je onder de scanner mag gaan liggen. Die inspuiting op zich voel je wat maar soit, er zijn ergere dingen. ’t Is pas nadien dat het verrekte zeer begint te doen. Het is pijnlijk genoeg om een tijdelijke weerslag te hebben op mijn psyche. Maar da’s dus buiten de Koters gerekend. Hoe hebben ze er vanavond voor gezorgd dat ik een halfvol in plaats van een halfleeg glas zag?

    1. De oudste zoon

    De Wederhelft vertrekt met de dochter naar de kapper. Hij zegt tegen de oudste dat die flink moet zijn omdat mama pijn heeft aan de pols. Flink knikt hij ‘jaja’. Als papa uit beeld verdwenen is, kijkt hij me met een frons aan en zegt ‘Mama, ik wil dat wel proberen hoor, zo braaf zijn en zo maar ik vind dat wel heel moeilijk hoor.’ Ik doe alsof ik verbaasd ben en zeg ‘Ah ja, waarom dan?’ Hij denkt even na, vormt weer een driehoek met zijn wenkbrauwen en antwoordt strategisch ‘Mjah, met broer en zus die hier rondlopen hè!’. Hij had ongetwijfeld zijn schoen voor de sint in het achterhoofd. Goed geantwoord jongen!

    Over enkele maanden moet hij gedurende minstens 5 weken een pseudo-allergeenvrij dieet volgen. Ik ga hem daar nu nog niks van zeggen want ik weet zelf bij God nog niet hoe we dat moeten gaan klaar spelen. Alle tips zijn dus welkom…

    2. De kleuterpuberdochter

    Haar kuren zijn nog niet helemaal door. Vanavond mocht ze naar de kapper (lang leve de kleine zelfstandige die zich flexibel opstelt voor zijn klanten!). Die ontdekte tijdens het knippen dat dochterlief zowaar een hippe skrillex heeft. En niemand weet hoe die er gekomen is. Wij hebben het in elk geval niet gedaan. Als ik haar vraag of ze haar haartjes geknipt heeft, schudt ze ja en antwoordt ze ‘nee’. Wie zou dat dan wel gedaan kunnen hebben? Met ogen waar zelfs die van een droeve puppy niet aan kunnen tippen, kijkt ze me aan en zegt zielig ‘ik weet het niet’. Tsjah, gelukkig valt het niet te hard op. En eigenlijk… past dat kapseltje wel goed bij haar AC/DC-shirt dat ik bij H&M op de kop tikte. Deze fashionista blijkt een coole rock-chick te zijn!

    3. Raketman

    Hij kreeg van zus een Chocotoff. Als echte chocoholic heeft hij daar lang plezier van. Op mijn schoot zat hij te sjieken en te knauwen dat het een lieve lust was. Net een bulldog die in zijn mand op een bot ligt te kauwen. Na het douchen merken we dat zijn snoepje nog steeds niet op is. Het wordt wel tijd want zijn tanden moeten nog gepoetst worden. We dragen hem op om het snoepje door te slikken want anders pakken we het af om de tandjes te poetsen. Hij slikt het niet door, voelt de bui al hangen en begint alvast pro-actief zielig te kijken. De Wederhelft haalt het brokje uit zijn mond… en stelt vast dat Raketman al die tijd zat te kauwen op de wikkel die rond de Chocotoff zit. Al een geluk dat hij het niet doorslikte dus.

    Na bedtijd horen we Raketman nog druk over en weer galopperen door de gang boven. Plots komt hij naar beneden gestuiterd voor enkele dienstmededelingen. Nadien trekt hij de deur achter zich dicht en huppelt naar zijn bed om te genieten van een welverdiende nachtrust.

     

    Triple Trouble neemt mijn pijn niet weg maar ze zorgen wel voor afleiding. En hoe klein ze ook zijn, ze doen hun best om er rekening mee te houden. Chapeau! Ze mopperen niet als mama hen alweer niet kan naar boven dragen, ze proberen flink zelf hun keren aan en uit te doen, zelf te douchen, zelf hun bordje naar de keuken te dragen na het eten, enz. onder mijn toeziend oog. Soms heeft een mens dat nodig. Het doet je ook beseffen hoe dankbaar je mag zijn dat die kleine monsters ergens diep vanbinnen bezorgde schatten zijn.