Hukselende Vingers

Tag: hyperlaksie

  • Hoe ontwricht je je elleboog?

    Hoe ontwricht je je elleboog?

    Onze dochter van 6 kan het u haarfijn uitleggen. Zondagnamiddag vertrok ze met veel goesting naar haar allereerste scoutskamp, samen met grote broer. Ze heeft hyperlakse gewrichten maar ik vulde het deze keer niet in op de medische fiche. ‘Anders gaan ze haar misschien extra voorzichtig behandelen en we willen dat ze net als de anderen kan ravotten en gek doen.’ Had ik het toch maar ingevuld…

    Nog geen 24 u nadat we onze kinderen afzetten op kamp, ging de telefoon. De scoutsleiding… Dan weet je dat er iets aan de hand is want die bellen niet voor een prul. Onze dochter was bij het spelen gevallen en slecht neergekomen. Daardoor had ze haar elleboog uit de kom. Vanop de dienst spoedgevallen belden ze met de vraag of de dochter onder verdoving gebracht mocht worden om het gewricht terug goed te zetten of dat ze ginds op ons moesten wachten. Wetende dat het een goed uur rijden is eer je er bent, gaf ik toestemming om meteen voort te doen. Hoe langer de dokters moeten wachten om het gewricht te zetten, hoe meer de spieren er rond verstijven wat de behandeling bemoeilijkt. Op zulke momenten komt mijn EHBO-kennis goed van pas.

    We lieten alles vallen en vlogen naar Noord-Limburg. Wij arriveerden net toen ze van het operatiekwartier kwam. Daar lag ons hummeltje dan, in een operatieschort in een veel te groot bed met een gips tot boven haar elleboog. Zielig dat ze keek zeg, het ging recht door mijn hart.

    Leiding en personeel bestoeften haar dat ze zo een flinke meid was. Niet geweend in het ziekenhuis, niet in de rolstoel willen gaan zitten en alles flink ondergaan. Ik herken er het karakter in van mijn grootvader zaliger. Je pijn verbijten zodat de vijand niks merkt. Never surrender zoals het een para betaamt.

    Enkele uren later mocht ze het ziekenhuis verlaten. De verdoving was nog niet helemaal uitgewerkt. Hoewel ze helder van geest was, zwalpte ze nogal fel. Zo liep ze los tegen een muur op de dienst spoedgevallen. We konden haar nog net op tijd weg trekken. We reden met haar naar de kampplaats om haar spullen op te pikken en even met een bezorgde grote broer te praten. Ook daar was haar evenwichtsgevoel duidelijk nog niet wat het moest zijn. Nog enkele uren later ging een uitgeputte dochter met een dosis pijnstilling naar bed.

    De dochter zegt dat ze geen pijn heeft aan haar elleboog. Ik merk wel dat ze zich moet aanpassen aan haar gewijzigde balans. Die gips is een extra gewicht aan haar arm waar ze aan moet wennen. Ze is met andere woorden ook vandaag tegen de vlakte gegaan. Ze leert dat haar zwaartepunt nu tijdelijk anders ligt…

    Omdat het arme kind amper iets kan doen, hebben we vandaag veel gebratst op haar vraag. Zo leert ze ook dat ze zich niet moet schamen voor een pijntje. Als moeder steekt het wel om de blikken van anderen te zien. Oké, ze ziet er vreemd uit met haar gips en draagverband en nog meer doordat ze vol uitslag staat door de haartjes van de processierups die in het Limburgse rond vliegen. Maar daar kan zij zelf toch niks aan doen?

    In elk geval: wij zijn de leiding van het scoutskamp dankbaar voor hun adequaat handelen en de manier waarop ze met de situatie zijn om gegaan. Ook het personeel van het ziekenhuis heeft onze dochter heel goed opgevangen en verzorgd. Het doet pijn als je weet dat je dochter zoveel kilometer verder in het ziekenhuis ligt af te zien. Maar wetende dat ze in goede handen is, verzacht het leed op dat moment wel.

    IMG_20150706_210811

  • Hyperlakse gewrichten: voordelen

    Hyperlaksie is iets wat vooral door moeders aan hun dochters doorgegeven wordt. Vandaag illustreerde onze dochter van vijf knap dat dit kwaaltje ook voordelen heeft. Bedankt Sint, nu weten we dat wij elke keer opnieuw kunnen winnen met Twister 🙂

    IMG_1541 IMG_1543 IMG_1544

  • Hyperlakse gewrichten: gevolgen

    Hyperlakse gewrichten: gevolgen

    Eén van de vervelende gevolgen van hyperlakse gewrichten wist me vorige week opnieuw te vinden: pijnlijke gewrichten. Als je gewrichten te soepel zijn, heb je sneller last van artrose en ben je gevoelig aan ontsteking van de gewrichten of scheurtjes in de gewrichtsbanden.

    Al enkele dagen had ik last van mijn schouder. Het begon met nachtelijke pijntjes. Zondag ging ik samen met mijn jongste zoon propere lakens op zijn bed leggen. Ik hield zijn donsdeken met beide handen omhoog zodat hij de overtrek goed naar beneden kon trekken. Dat was er teveel aan. Vanaf toen heb ik overdag meer pijn, een verminderde beweeglijkheid van de schouder en krachtverlies.

    Naar de dokter dus. Gelukkig kennen ze me daar al. Maar toch… Hoe beu ben ik het niet gehoord: ‘En je hebt echt niets speciaals gedaan? Niet gevallen of er niets in voelen schieten?’ ‘Tiens, da’s niet de meest courante plaats in het gewricht om zoiets te krijgen.’ En zo gaat het maar door.

    Noem mij gerust de koningin van de bizarre kwaaltjes en de abnormale symptomen. Een mens wordt daar zo moedeloos van… Even later stond ik weer buiten met een voorschrift voor ontstekingsremmers, een voorschrift voor de kinesist (mijn tweede thuis) en een voorschrift voor een echografie van de schouder. Het lijkt immers meer op een scheurtje in de pees of het schouderkapsel. Met een beetje geluk verminderen die pilletjes ook de pijn in mijn heup want daar zit ook al een tijdje een ontsteking te broeden…

    Het klinkt allemaal zo bekend in mijn oren 🙁 Toen ik in het eerste middelbaar zat, heb ik enkele weken met een mitella rond gelopen omwille van een kapselscheurtje in de schouder. Nooit heb ik geweten hoe ik dat letsel opgelopen heb. Met mijn pols enkele jaren geleden net hetzelfde: een TFCC-scheurtje gekregen tijdens het fitnessen. Ook hier kwam er geen duidelijk trauma aan te pas. Uiteindelijk wel een (overigens mislukte) operatie.

    Het is nu dus even afwachten wat de echografie zal zeggen om de verdere behandeling te bepalen. ‘Ah en ja, niet vergeten hè: kalm aan doen met die schouder om het herstel te bevorderen.’ Natuurlijk, mijn 3 kinderen zal ik achter mijn oren hangen en het huishouden doet zichzelf wel. Diepe zucht, soms zit het eens een beetje te hoog.

    IMG_1540

     

     

  • Ben je van de trap gevallen?

    Ja, en het betekent niet dat ik naar de kapper geweest ben! Gisteren gleed ik van de keldertrap. ’t Is te zeggen… interpreteer ‘glijden’ niet te elegant. Het ging eerder van boem, baf, knotsenbol en onderweg nog proberen te redden wat er te redden valt. Gelukkig zat ons bezoek buiten nietsvermoedend te babbelen. Het was voor mij een opluchting dat niemand me in mijn fancy zomerjurkje zag liggen tussen de flessen frisdrank en de aardappelen.

    Op zich ben ik de dag gisteren nog vrij goed door gekomen. Er was wel een pijntje hier en een pijntje daar maar soit. 3 bevallingen zonder epidurale zijn net iets harder om te doorstaan. Tegen de avond begon één en ander wel wat beter voelbaar te worden.

    Een val van de trap is een aanrader voor mensen die zich bewust willen worden van hun eigen lichaam. Elke beweging vannacht zorgde er voor dat ik klaarwakker was. Vanochtend stond ik op met een assortiment aan pijntjes. Het ene was al wakkerder dan het andere. Bon, dan gaan we maar met de auto naar het werk in plaats van per fiets.

    Op het werk heb ik me vrij goed kunnen houden. Ik was erg moe en zo stijf als een plank. Normaal huppel ik op de trap en stap ik met een stevige tred door de gang, vandaag gin het iets meer op het gemakje. Mijn enkel blijft me wel zorgen baren. Ik denk dat de gewrichtsbanden licht geraakt zijn. Dat kan je hebben met hyperlakse gewrichten: je breekt niet snel iets maar je gewrichten zien af.

    Wat hebben we geleerd?

    Draag geen sierlijke zomerschoentjes met gladde zool als je een steile trap moet overwinnen.

    Dit huis krijgt een nieuwe keldertrap. Een stevig exemplaar met ruime treden.

    Eeuwig respect voor Sly Stallone, Jackie Chan, Bruce Willis en consoorten die de ochtend na de vechtpartij van hun leven fris uit bed springen en wat ochtendgymnastiek doen.

    Wilma, ons traumakatje, komt ’s nachts gemiddeld 8 keer aan ons bed kijken of we al wakker zijn. Groot was haar verbazing toen ik elke keer over haar bolletje wreef vannacht 🙂

  • Het Vliegerlied

    De dochter volgt sinds dit schooljaar wekelijks een uurtje dansles. Kleuterexpressie heet het officieel en in haar geval dekt het beter de lading. Door haar hyperlakse gewrichten is de zin voor evenwicht en coördinatie niet altijd wat het moet zijn. Desalniettemin vind ik dat ze al veel vooruitgang boekte sinds de start. Het aantal valpartijen gaat in dalende lijn. Wat ze doet, begint ook steeds meer op dansen te lijken.

    Sinds ze baby was, weten we al dat ze een muziekliefhebber is en dat ze gevoel voor ritme heeft. Het is een aangeboren gave. Gisteren hadden we een radiozender met allemaal rocksongs opgezet tijdens het eten. Onbewust begon ze mee te wiegen op het ritme van de muziek, haar hoofdje ging zacht op en neer.

    In de dansles doen ze met de kleuters meer aan beeldende expressie. De kleuters beelden dan naar het voorbeeld van de juffen uit wat ze horen. Elke week kan ik stiekem de laatste 5 minuten van de les meepikken. Dan hoor ik ook op welke liedjes ze danst. Het Vliegerlied is een vaste waarde. Omdat er in de schoolvakanties geen dansles is, besloot ik dat liedje eens op te zoeken zodat ze thuis wat kon dansen.

    Ik moet zeggen: de versie van de juffen is zediger als wat ik hier zag. Vooral het stukje ‘en ik neem je bij de hand’. Gelukkig maar 🙂

    Ik geef jullie met plezier deze oorworm als cadeautje voor de feestdagen, geniet er van!

  • Het plezier van hyperlakse gewrichten

    Voor wie het niet kent: hyperlakse gewrichten zijn gewrichten die (te) soepel zijn. Wie zich vol verbazing vergaapt aan de halsbrekende kunsten van de artiesten van het Cirque du Soleil: de meerderheid van hen heeft hyperlakse gewrichten. Hét voorbeeld bij uitstek is de slangenmens. Zelf heb ik ook van die soepele gewrichten. Mijn dochter ook trouwens. Dit zorgt voor ongewone letsels en accidenten. We vergeten even de vroegtijdige artrose en andere kwalen die het met zich meebrengt want dan is het niet meer lollig.

    Plezier 1 was het project ‘verhuis’. Vorig jaar liep ik tijdens het sporten een TFCC-scheurtje (what the fuck?) op in mijn rechterpols. de reguliere behandeling met medicatie, een brace en injecties hielp niet dus in november ging ik onder het mes. Na 8 maanden kine heb ik de hoop op een volledig herstel opgegeven. Soit, al bij al heb ik er de afgelopen 2 maanden weinig last van gehad. Toen besloten wij te verhuizen. Lees: dozen inpakken, veel sjouwen en vooral niet ergonomisch bewegen. Resultaat: rechterpols terug bij af en zelfde letsel aan de linkerpols. Ik heb mijn voorschrift voor een arthro CT scan op zak.

    Plezier 2 diende zich eergisteren aan. Ik had mijn dochter op de arm en wilde me op mijn stoel neerploffen. Mijn teen zat er nog onder… Dus mijn vol gewicht en dat van de dochter als extraatje drukten de stoelpoot op mijn teen. Kajieten doe je dan. Vooral niet wenen en stiekem ergens apart de schade gaan opmeten. Hm, gewoon wat bont en blauw met hier en daar een vermist lapje vel. We hebben chance gehad.

    Gisteren was het tijd voor Plezier 3. Op een luie vrije dag nam ik de tijd om te ontwaken. Normaal spring ik gezwind uit bed en schiet ik meteen in actie. Nu nam ik de tijd om te rekken en te strekken terwijl ik nog genoot van de warme lakens en de kinderen die in de verte aangedonderd kwamen. Slecht plan. Ik hield er (alweer) een kapselscheurtje in mijn schouder aan over. Rechts natuurlijk zodat ik er veel last van heb want voor minder doet mijn lijf het niet.

    Ik ben nog ontstekingsremmers aan het nemen voor mijn polsen dus naar de dokter gaan heeft weinig zin momenteel.  Maar het is niet zo leuk eigenlijk. Typen levert gelukkig geen problemen op maar andere onbenullige dingen lukken gewoon niet. Bijvoorbeeld: schakelen tijdens het autorijden is ellendig, net als het openen van een brandveilige deur of het uitwringen van een schotelvod. Om maar iets te zeggen. Alles waarbij ik mijn rechterarm opzij of naar voren moet bewegen is puur afzien. Probeer ik het toch dan springen er spontaan traantjes in mijn ogen :s

    Ik heb me vandaag meermaals afgevraagd waarom ik in hemelsnaam zo gedreven ben om toch te gaan werken. Thuiszitten ligt niet in mijn aard. Ik zou, gedreven door mijn schuldgevoel, toch maar proberen vanalles te doen zodat ik qua herstel nog verder van huis zou geraken. Zelfkennis is het begin van alle wijsheid, nietwaar? Ik heb de luxe dat ik ‘maar’ beeldschermwerk doe, afgewisseld met vergaderingen. Moest ik een poetsvrouw of een fabrieksarbeidster zijn dan zou ik nu het zoveelste ziekenbriefje moeten gaan afgeven aan mijn baas, een ontslag riskerend.  Maar soms bekruipt me een gevoel van onmacht en frustratie en dan probeer ik dat even van me af te schrijven en te accepteren dat dit lichaam me in de toekomst steeds meer zal gaan treiteren. Helaas lukt dat laatste me nog steeds niet.

    Toegegeven, er zijn veel ergere dingen op de wereld en dat besef ik maar al te goed. Maar mag ik eens een beetje aandacht vragen voor mensen die constant leven met pijn zonder dat je er uiterlijk iets van ziet? Veroordeel hen niet en schilder hen niet zonder meer af als profiteurs. Je weet immers niet welke strijd zij elke dag leveren om alleen nog maar aangekleed te geraken of een boodschap te gaan doen. Je weet niet wat er schuilt achter die sociaal wenselijke glimlach.

     

  • Manicure

    In de aanloop naar mijn 32e verjaardag besloot ik eens een keertje zot te doen. Via een kennis ontdekte ik een jongedame die manicures aanbiedt tegen een héél aantrekkelijk tarief. Ik heb nog nooit aan mijn handen laten prutsen dus met een onbevangen hoofd reden Schone Zus en ik er vandaag naartoe. Daar kregen we elk een manic-uur. Zo lang duurt dat blijkbaar. Ik heb daar veel bijgeleerd over vingers, nagels en wat je daar allemaal mee kan aanvangen.

    Eerst kregen we een vinger/hand/onderarmmassage. Dat deed deugd, geen enkele van mijn hyperlakse vingerkootjes sprong uit de kom! Daarna een handverzorging, een nagelverzorging, grootse verfwerken en een laagje handcrème. Gratis toemaatje: een goede babbel met een jongedame naar mijn hart. Echt.

    19 lentes telt ze nu vertelde ze me. Awel, in haar kleine teen heeft ze meer maturiteit dan veel van haar leeftijdsgenoten. Deze dame weet wat ze wil in het leven en hoe ze dat moet bereiken. En ze gaat er voor! Doelgericht kiest ze niet voor de makkelijkste weg. Wat me raakte is haar ondernemingszin. 19 jaar en vol passie praten over je toekomstige beroep en het zelfstandigenstatuut, dat siert haar. Toen ik 19 jaar was, wist ik nog niet zo goed als zij hoe ik wilde dat mijn professionele leven er uit zou gaan zien. Het is geen evidentie in deze economische tijden om zelf iets uit de grond te stampen. Om te kiezen voor het ondernemerschap met alle baten en lasten die er aan vast hangen.

    Ze heeft een knap concept uitgedacht dat ze op de markt wil smijten. Om het met wat jargon uit te drukken: ze heeft een USP om u tegen te zeggen. Hoedje af! Commercieel denken doet ze ook zonder dat het haar aangeleerd werd. Ze studeert nog en om de stiel te kunnen leren, biedt ze manicures aan tegen een aangenaam tarief. Voordeel voor de klant en leerkans voor haarzelf. Double win dus. Ze sprak op voorhand met mij een prijs af. Nadien voerde ze een lichte prijsverhoging door maar toch hield ze zich nobel aan onze afspraak. Ik wist niet eens dat haar tarieven gewijzigd waren! Ze gelooft niet zomaar wat de school haar wijsmaakt als het op de aankoop van lesmateriaal aankomt. Neen, ze is kritisch en gaat zelf op onderzoek uit… En ontdekt uiteraard dat de school de studenten een beetje in het zak zet. Voor zichzelf heeft ze op deze manier een veel betere deal met een lokale handelaar kunnen sluiten.

    Terwijl ik dit tekstje typ, kijk ik naar mijn nageltjes en denk… Jij ziet me nog terug!

    IMG_0378

  • Dansen is gevaarlijk!

    Vandaag hield de dansschool waar dochterlief binnenkort naartoe gestuurd wordt een opendeurdag. Tof tof, mooi weer, voldoende randanimatie, veel volk en demonstraties van wat ze allemaal aanbieden. Daar zou ze haar hartje nogal eens kunnen ophalen! Wij samen er naartoe. Het was zo een moeder-dochtermoment, weet je wel. Papa’s kunnen daar weinig gaan zoeken. Die interesseren zich niet in al die ranke dennen die daar met hun poep staan te wiebelen.

    Alles ging goed. Knappe locatie, tof volk daar. Dochterlief is nu 4. Ze heeft een (groot) hart voor mannen die minstens tien jaar ouder zijn als zijzelf. In het kleurpaleis ziet ze 2 gasten van zo rond de 20 kleuren alsof hun leven er van afhangt. Bleek dat ze in dat hoekje gedumpt waren door hun respectievelijke lieven met het bevel te kleuren. Dus dan doen ze dat. Wow! Ikke vol bewondering en de dochter al helemaal. Ze zet zich spontaan naast één van hen en begint ook te kleuren. En ze geraken aan de babbel. Uiteraard. De vamp. Waarom lukte mij dat vroeger nooit?

    Het klikt daar goed tussen ons Heleen en haar 2 mannen du ik ga haar alvast inschrijven voor de lessen kleuterexpressie. Bij terugkomst zijn ze daar in het kleurhoekje al dikke vrienden. Heleen (mijn mini-me) beveelt haar omgekeerde toyboy dat hij haar tekening tegen de muur moet hangen. Hij gehoorzaamt. Wat is dat toch met die mannen tegenwoordig? Watjes! Een half uurtje later hingen de kunstwerkjes van die gasten naast haar tekening te blinken. Zij vrolijk natuurlijk. Tijd voor het springkasteel. Bij Heleen weet je nooit wat je dan kan verwachten dankzij haar hyperlakse gewrichten. Wonderwel ging het vrij goed. Ze heeft wel enkele keren met haar bevallige snuit in het decor en tussen de schoenen gestoken maar voorts niks ergs. Ze kon haar evenwicht vrij goed behouden.

    Toen kreeg ik een ballonnenman in de mot. Geen vertegenwoordiger van Durex maar zo een echte artiest die leuke figuurtjes knutselt met … ballonnen. Even de boodschap doorbriefen en het springkasteel stroomt leeg. Ballonnenman kijkt bedenkelijk als hij een hele horde kleuters op zich afgestormd ziet komen. Hij overweegt te vluchten maar een vermanende blik van enkele vrouwen met een overdosis moederliefde houdt hem aan de grond genageld. Enkele tellen later is dochterlief tevreden met haar ballonnenhartje inclusief kussend koppeltje. Die gast heeft dat ferm geplooid!

    Hola, het is 3 uur, tijd voor de demonstraties! Na de kleuterdansjes zie ik in de zaal bekend volk zitten. We gaan nog even goeiedag zeggen voor we naar huis gaan. Terwijl start de demonstratie Linedance. U kent dat ongetwijfeld. Het is zo ongeveer de enige manier van dansen die ik met mijn gewrichten zonder accidenten zou kunnen beoefenen. Als je op een medische vragenlijst invult dat je Linedance doet, dan laten ze je meteen gerust. Het is even veilig als wandelen. En dan maak ik een kapitale fout. Ik kijk tijdens het gesprek even naar de demo Linedance… en zie een vrouw onzacht tegen de vlakte gaan. Linedance bleek plots Breakdance te zijn. Zo zag het er toch uit. Die dame bleef aanvankelijk levenloos liggen, draaide zich vervolgens op haar zij en bleef verder levenloos liggen. Ik snap het niet. Ze waren in een kringetje aan het stappen en toch slaagt zij er in om op één of andere manier haar evenwicht te verliezen.

    De dochter had het helaas ook gezien. Haar ogen vulden zich met angst en ramptoerisme. De show werd stilgelegd zodat men zich over het slachtoffer kon ontfermen. Ik vermoed dat ze afgevoerd werd met een ziekenwagen maar ik ben er niet op blijven wachten. Ik grabbelde dochterlief bij de hand en vertrok. Ik begrijp niet goed waarom de rest van de aanwezigen rustig bleven kijken op wat er allemaal gaande was. Het is voor die mevrouw al beschamend genoeg, verwijder je dan toch even tot de demonstraties terug beginnen…

    In de auto onderging ik een spervuur aan vragen. ‘Ze gaan die mevrouw verzorgen liefje, ze heeft een pijntje aan haar rug.’ ‘Nee hoor, dansen is niet gevaarlijk, jij gaat dat daar keigoed doen.’ Het eerste wat ze aan een benieuwde papa vertelde bij thuiskomst was natuurlijk de valpartij. Zucht, dit vergt dus tijd. We kunnen haar gedachten vrij snel afleiden. Als ze een uurtje later wat tv mogen kijken, staat ze al recht in de zetel. ‘Ah ja mama, zo kan ik leren dansen hè (en mezelf bewonderen in het televisiescherm)!’

    Gaan dansen mag ze, maar met Linedance moet ze wachten tot ze 65 is. Dan wil ik er eens over nadenken of ze dat mag gaan doen.

  • En dan krijg je het op je heupen.

    Vanochtend opgestaan met een ambetante heup. Gebeurt wel meer, niks ergs. Dacht ik. In de loop van de dag begon de ellende steeds feller op te spelen. Zo erg zelfs dat ik enkele keren bijna de paus imiteerde en de heilige grond van Diest kuste. Bijna, voor alle duidelijkheid. Het is héél vreemd. Die heup verdraagt momenteel geen belasting dus rechtstaan of rondlopen is not done. Bon dacht ik, jij je ding, ik ga wel per fiets naar de kinesist dan.

    Zo gezegd, zo gedaan… Maar dan zie je in de verte het verkeerslicht op rood springen. Jeugdig als je bent, wil je zoals een echte stoppen voor het rode licht en op je fiets blijven zitten met 1 voet op de grond. Daar ging ik dus bijna met mijn bek tegen de vlakte. Er zat niks stabiliteit meer in mijn heup. Op zich is dat niet vreemd vanwege mijn hyperlakse gewrichten maar nu was het toch nog een graadje erger. Thuis schoof ik Michael Jackson-gewijs door huis om eten te maken en voor Triple Trouble te zorgen. Moest ik op een andere verdieping zien te geraken dan gebeurde dat met de bips op de treden van de trap.

    Hier moest iets gebeuren, dit was niet normaal meer. Ik had al geprobeerd mijn heup in ellendig vreemde hoeken te wringen in de hoop dat ze ‘krak’ zou zeggen. Dan zou alles weer goed zijn. Er kwam geen verlossende krak. Raad gevraagd aan de kinesist. Uiteindelijk belde ik toch maar eens naar de huisarts. Gelukkig had die nog een vrije plaats in haar agenda. Ik vond een schat van een taxichauffeur en waggelde er binnen.

    Een duwtje hier, een trekje daar en het was duidelijk. Mijn diagnose klopte voor geen meter. De boosdoener bleek… een virus te zijn. En dat virus, waar het in hemelsnaam ook van moge komen, vindt het geweldig amusant om de kliertjes in mijn heup (ik wist niet eens dat daar kliertjes zitten) te doen zwellen. De omliggende spieren kunnen daar niet mee lachen dus die verkrampen helemaal. Dat verklaarde mijn klachten. Ik wandelde buiten met een voorschrift voor ontstekingsremmers en de verplichting om in beweging te blijven om de boel daar wat soepel te houden. Terwijl ik dit tekstje schrijf, ben ik enkele keren opgestaan om rond de tafel te wandelen. Over 2 weken zou het helemaal genezen moeten zijn. Ik kijk er al naar uit :\

    De huisarts schreef me 2 dagen ziekteverlof voor. Ik kan niet deftig autorijden dus het zou nogal riskant zijn om te gaan werken. En het zou niet lollig zijn voor de collega’s als ik om het kwartier tien minuutjes ga wandelen. Ik ben eens benieuwd naar de reactie van de controle-arts. De vorige keer dat die hier over de vloer kwam, wist hij niet wat ik had ondanks een gedetailleerd verslag van de specialist. Dat wordt weer lachen…

     

  • De Nieuwe Snaar

    Gisteren pakte Diest uit met Konec van De Nieuwe Snaar in den Amer. Het is de laatste show van deze vrolijke bende die nu een goeie 30 jaar in het vak staat. Ik zag ze enkele jaren geleden tijdens Pulptuur in Kapellen en was er niet meteen wild van. Ik vergezelde De Wederhelft dus met gemengde gevoelens. Met een bijna-onbevooroordeelde blik plofte ik in mijn stoeltje op de tweede rij en stelde vast dat de voorstelling uitverkocht was. Ik meende me een dwaze dwerg te herinneren, al snel bleek het Geert Vermeulen te zijn.

    Ik ga hier niet gans de show bespreken. Doorheen het ganse spektakel kroop 1 gedachte steeds weer in mijn hoofd: hier kunnen veel 50-plussers een voorbeeld aan nemen. Die mannen verkeren in een goede conditie ondanks het vermoedelijk overdadige drankgebruik dat in de sector welig tiert. Ze zijn niet alleen fit, ze zijn ook erg flexibel. Letterlijk en figuurlijk. Ik verdenk Geert er van dat hij net als ik gezegend is met hyperlakse gewrichten. Maar als je ziet hoe die mannen verschillende instrumenten bespelen alsof het niks is, de meest uiteenlopende muziekstijlen ten berde brengen alsof ze nooit iets anders deden en hoe vlot ze improviseren om foutjes vakkundig te verdoezelen, dan denk je zelfs als niet-fan: Wow!

    Jobrotatie, functieverbreding en meer van die zware termen: ik zou voor elk van hen een voorbeeld uit de show van De Nieuwe Snaar kunnen geven. We steken zoveel energie in het voeren van een leeftijdsbewust personeelsbeleid en het verhogen van de organisatiebetrokkenheid bij het OCMW… Een goede teambuilding zou voor deze doelgroep heel eenvoudig zijn: ga eens kijken naar Konec en denk dan eens na over jezelf. Niet negatief bedoeld hoor, ik heb alle respect voor onze 50-plussers. Die mensen doen zwaar werk in vaak moeilijke omstandigheden. Maar ik denk dat de arbeidsvreugde die van De Nieuwe Snaar afdruipt, voor hen een opsteker kan zijn. Beide sectoren zijn niet te vergelijken maar het idee erachter wel. Je werkt voor mensen en met mensen. Je zet je in voor de volle 100%, ook al heb je een mindere dag en een pijntje hier of ginder. Het levert je meerdere staande ovaties en een uitzinnig publiek op.