Hukselende Vingers

Tag: huis

  • Wie zegt dat jongens altijd wat later zijn…

    … Heeft ongelijk! Wat ik de laatste tijd meemaak met mijn zoon van zeven, bijna acht, bewijst het tegendeel.

    In het eerste leerjaar had hij een liefje, we noemen haar voor het gemak Bertha. In de loop van dat schooljaar geraakte het uit en passeerden enkele opvolgsters de revue. Sinds enkele weken is het terug aan met Bertha. Dat bleek hot news te zijn binnen de lagere school als ik zijn zus mag geloven. Er werd volgens enkele vriendjes van de zoon zelfs al gekust, net niet op de lippen maar er wel héél kort bij!!!!

    Wat moest ik deze week zoal aanhoren van mijn eerste communicant:

    * Nadat hij van de kapper kwam met een kwak gel in zijn haar: ‘Mama, maak je een foto en stuur je die door naar Bertha?’ – ‘Nee jongen, ik heb haar telefoonnummer niet. Laat ons dat ook maar zo houden voorlopig.

    * ‘Mama, Bertha en ik hebben het er vandaag over gehad hoe ons huis er later uit moet zien.’ Say whàt?! Nog maar een paar weken samen zijn en dat klapt al over samenhokken? Hier is mijn moederhart niet klaar voor. Zorg maar voor een goede man cave mijn beste!

    * Bertha is één dezer jarig en hij mag naar het feestje gaan. Vandaag gingen we dus naar de speelgoedwinkel voor een cadeautje. ‘Mama, mag ik een mooie ring kiezen voor Bertha?’ – ‘Ja jongen, kies er maar een mooie uit.’ En bij die ring hoort uiteraard nog een extra cadeautje. En maar blinken toen de cadeautjes vakkundig ingepakt werden in de winkel. This is getting way too serieus :s

    *’Zeg mama, Bertha die wil altijd maar dat ik samen met haar speel maar ik wil ook met mijn eigen vrienden spelen. Als ik een keertje met een ander meisje aan het spelen ben, dan is Bertha boos. En ik moet die altijd maar knuffelen! En als die mij knuffelt hè mama, dan pitst die zo hard dat ik niet meer kan ademen!’ – ‘Ja jongen ze zal verliefd op je zijn hè. Dan doen meisjes zulke dingen al eens. Ik vind het goed dat je ook met je eigen vriendjes blijft spelen.’ Er bij denkend ‘en dat je niet nu al toegeeft aan de grillen van een jaloerse madam des huizes’. Ah gelukkig, het tij keert al een beetje. Zoonlief heeft het voorbeeld van mama en papa goed begrepen: verloochen jezelf niet. Blijf aandacht hebben voor je eigen noden en je eigen vrienden in plaats van alleen maar aan ‘ons’ te denken.

    Het is toch leuk om horen hoe de kroost in hun kinderlijke nuchterheid de grote dingen des levens bekijkt. En dat ze niet gaan voor de clichés binnen relaties. Er blijft toch iets hangen van de vele babbels die we met hen doen. We hebben hen dan toch een goed voorbeeld mee gegeven tot nu toe 🙂

  • Het zal je schoen maar zijn.

    Enkele weken geleden, nog voor de paasvakantie begon, slaagde Raketman er in zijn schoen (!) kwijt te spelen tijdens een verjaardagsfeestje. Met 1 schoen aan en 1 kousenvoet debberde hij naar de auto om terug naar huis te gaan. Wat een feestbeest zeg 🙂 Voordien hadden we met enkele volwassenen het ganse huis en de tuin van de gastheer en – vrouw overhoop gezet op zoek naar de schoen. Telkens we vroegen waar hij zijn schoentjes gedaan had, volgde er een droog ‘ik weet da ni’ met grote, onschuldige blauwe kijkers. Onvindbaar was ie. Ik dacht dat ik er nooit nog iets van zou horen. De mama van de jarige prevelde dat ze het vervelend vond en dat ze zeker bij de nabestaanden van dode buurman zou informeren of die geen kinderschoentje in de tuin wilden gaan zoeken. Raketman kreeg noodgedwongen nieuwe schoenen. Case closed.

    De overblijvende schoen bewaarde ik. Die diende als herinnering aan zijn stunt. Zo zou hij niet vergeten dat hij zorg moet dragen voor zijn spulletjes. Vandaag kwam een blinkende Miss H aangelopen met… de verloren gewaande schoen van Raketman! Met grote ogen zwaaide ze de schoen voor mijn neus heen en weer. Gelukkig ben ik niet vatbaar voor hypnose. Meteen vroeg ik waar die schoen plots vandaan kwam.

    ‘Hà, van bij Seppe hè mama!’ Tot zover was ik nog mee. Het bleef me een raadsel welke vierkante micrometer van het huis en de tuin we dan over het hoofd zagen tijdens onze grootscheepse zoekactie. Achter de zus kwam langzaam de boeventronie van Raketman piepen. Het ijs was gebroken, hij voelde dat het veilig was om zijn gezicht te laten zien. Zus had het ambetante klusje voor hem geklaard.

    ‘Jasper, waar heeft de mama van Seppe die schoen gevonden?’

    Even keek hij naar de grond, naar de auto, naar een vogel die passeerde. Mijn intonatie ging over van ‘flinke toffe mama’ naar ‘FBI’. ‘Jasper, waar heeft de mama van Seppe die schoen gevonden?’

    Hij schuifelde even heen en weer, zette zijn ‘Puss in Boots’-smoeltje op en zei ‘In te poom!’

    ‘In de boom?????’

    – ‘Ja mama, in te poom’!

    ‘Hoe is die dan in de boom terecht gekomen jongen?’

    – ‘Hà, ik had de toen in de pet van Teppe getopt en tan kon ik hoet hooooie met de toen hè mama!’ Vloeiend kwam dat zinnetje uit een tronie die blonk van de fierheid. Hij verwachtte vast en zeker dat hij uitgebreid complimentjes zou krijgen omdat hij zo goed met zijn schoen kan gooien. Toegegeven, als ik een schoen in een boom probeer te gooien dan zou die waarschijnlijk niet ergens onderwege blijven hangen.

    Yep, daar had ie me. Silly me was rats vergeten dat schoenen kunnen vliegen. Ik had beter moeten weten. We zochten enkel op de begane grond naar zijn schoen. Een maand lang hing de schoen dus eenzaam en alleen op grote hoogte. In weer en wind. Ook een onweer kreeg ie over zich. Maar als je er over nadenkt (dit is er eentje voor de vrouwen): hoe cool zou het niet zijn als schoenen aan bomen zouden groeien? 😉

    IMG_0735

  • Hoe verkoop ik mijn huis?

    Uit de hand! Wij kozen er bewust voor om ons huis zelf te verkopen in plaats van deze opdracht uit te besteden aan een immobiliënkantoor. Zelf ken je je huis het beste dus kan je het ook als beste verkopen. Je weet perfect wat de sterke troeven zijn van jouw nestje en welke ambetantigheden je best niet geheim houdt. Wij hebben makkelijk praten met ons huis dat volledig in orde is, ik weet het. Maar ook vervallen krotten kan je soms zelf met meer passie verkopen dan een makelaar, gewoon omdat je er zelf in gewoond hebt of omdat je er een band mee had/hebt. Hierbij bied ik mijn excuses aan aan de makelaars in mijn kennissenkring, neem het niet persoonlijk op alsjeblieft 😉

    Op maandag 29 juli 2013 zetten wij ’s ochtends ons huis officieel te koop. Voorafgaandelijk ruimden we goed op en namen we foto’s van onze woning. We zorgden er ook voor dat het ‘dossier’ volledig was tegen die datum: EPC, keuring elektriciteit, bodemattest, … We hebben veel gratis reclame gemaakt via sociale media. Vrienden en kennissen hebben ons zoekertje gretig gedeeld op Facebook en Twitter, ik ben hen daar oprecht dankbaar voor. Die aanpak boezemt namelijk vertrouwen in.

    Als iemand een zoekertje van een ander deelt, zal je al eerder geneigd zijn om het eens te bekijken. Je bereikt op deze manier gratis een massa mensen. Mensen die misschien niet alle zoekertjessites bekijken. Hun aandacht wordt wel op jouw zoekertje gevestigd omdat een kennis plots een zoekertje deelt. Als die kennis de verkopers wil helpen om hun huis te verkopen, betekent dat waarschijnlijk dat hij het verhaal achter het zoekertje kent. Minder kans op een miskoop dus want de ‘deler’ wil zich niet belachelijk maken bij zijn vrienden of volgers. Je hebt op die manier ook een aanknopingspunt om de verkoper op te bellen voor informatie: je hebt een gemeenschappelijke vriend.

    Daarnaast plaatsten we ons zoekertje op een vijftal zoekertjessites. We kozen voor de meest bekende exemplaren (Kapaza, Zimmo, …). Ook daar werd het zoekertje vaak bekeken. Uiteraard mag je niet te verlegen zijn om je echte naam en contactgegevens te vermelden bij het zoekertje. Als laatste hingen we een affiche aan ons keukenraam. Waar wij wonen, passeert weinig doorgaand verkeer maar we deden het toch maar. Ook dat werkte. Mensen stopten met de fiets of de wagen om het telefoonnummer op te schrijven, ze belden aan voor meer informatie.

    IMG_0287

     

    Vandaag, 2 weken later, werd de compromis ondertekend. Ons huis is verkocht! Veel (gratis) reclame maken heeft zeker goed geholpen. De hulp van onze vrienden op Facebook en Twitter heeft ook een belangrijke rol gespeeld. Voor elke rondleiding werd er opgeruimd en gepoetst en zorgden we dat de kandidaten alle hoekjes en kantjes goed konden bekijken. We namen ook de tijd voor de rondleidingen. Elke kandidaat wist bij het buitengaan ook dat hij ons altijd mocht contacteren voor een volgend bezoek of als er nog vragen waren.

    Vrijdag, 4 dagen nadat het spel online ging dus, kwam er een eerste bod binnen. We bepaalden op voorhand 3 dingen: welk bedrag moeten we zeker krijgen om uit de kosten te geraken, wat zou een goed bedrag zijn na onderhandeling en vanaf welk bedrag doen we zelfs niet moeilijk. Het eerste bod zat al meteen in de laatste categorie. Wij blij dus. Enkele dagen later werd er echter een hoger bod uitgebracht door een andere kandidaat. Wij opteren voor fairplay dus iemand die een bod uitbrengt, mag ook weten wat wij daarmee doen. Bij het vernemen van dit nieuws deed de eerste kandidaat een tegenbod en zo ging het even verder. Uiteindelijk hebben we zelf besloten dat het goed geweest was. Wij konden ons vinden in de prijs die men toen wilde betalen en we wilden niet mensen tegen elkaar uitspelen met het risico hen allebei te verliezen.

    Bod aanvaard dus. Onze notaris stelde een compromis op. De notaris van de koper deed enkele aanvullingen en vandaag hebben alle betrokken partijen hun handtekening gezet. Nu is het wachten op het verlijden van de akte. Dat zal ten laatste op 14 oktober gebeuren. Leuk leuk want ik ben jarig op 16 oktober 🙂

  • Doe eens zot…

    4 jaar geleden ruilden we ons huurhuis in voor een eigen stulpje. Het leek ons een ideale woonst voor de eerste jaren. We hadden toen 2 kindjes en hadden plannen om ooit nog een derde exemplaar te maken. Die derde verraste ons echter en kwam enkele jaren eerder als gepland. Dus onze planning werd helemaal overhoop gehaald. We moesten niet alleen een huis kopen en afbetalen, maar ook een grotere auto, we moesten de zolder verbouwen om meer slaapkamers te hebben, enz. Iedereen verklaarde ons zot toen we zeiden dat het ons plan was om hier enkele jaren te wonen en ondertussen rustig uit te kijken naar een ander stulpje. We zochten naar een iets grotere woning met een iets grotere tuin. Ons huidige huis is perfect voor een gezin met 2 kindjes maar voor onze 3 hevige stuks is het wat krap naar mijn mening.

    Vorige maand viel ons lodderig oog op een huis in Molenstede bij Diest. Het moet grondig gerenoveerd worden maar wij zagen een enorm potentieel in deze hoop bakstenen. Eerst stuurde ik de wederhelft op prospectie. Die kwam verliefd terug thuis dus ging ik ook eens kijken. Ik zag mezelf daar ook wel wonen. Toch waren we nog niet overtuigd. Dan maar eens gaan kijken met mijn schoonvader en een aannemer om een idee te hebben van de renovatiekosten, een architect onderwerpen aan een spervuur van vragen. Een babbel doen met enkele banken, een simulatie opvragen van de bijkomende kosten bij de notaris, eens binnenlopen bij de dienst ruimtelijke ordening om één en ander te checken en véél nadenken. En dan begint het hè… Een bod, een tegenbod en véél stress en denkwerk. Wij namen het risico en deden een ultiem bod, lager als het tegenbod. Dan enkele dagen nagelbijtend afwachten tot de telefoon gaat… We hebben het!

    Jippie, feest! En dan: stress! Waar zijn we aan begonnen?! Allez, het is positieve stress hoor maar er komt toch zoveel bij kijken! We gaan ons huis te koop zetten. Uit de hand, bewust niet via een immokantoor. Budgetteren, met de bank onderhandelen, de compromis juridisch laten uitpluizen, enz. Misschien overdrijven we wel maar we zijn liever goed voorbereid. Dit is immers zo belangrijk, het kan je gezin en je financiën maken of kraken.

    Ach ja, we zien wel waar we uitkomen. Voorlopig laten we het even wat bezinken en doordringen tot de compromis getekend is. Ik vier het hele gebeuren in elk geval al bescheiden met een glaasje Baileys 🙂