Hukselende Vingers

Tag: dokter

  • EHBO: te lage lichaamstemperatuur

    Deze week verbroederde mijnheer Spetterpoep met Miss H. Het arme kind sche*t de rand van haar g*t af zoals ze dat hier zeggen. Gisteren begon ze er wat door te komen. Eten en drinken verteerde normaal en bleef terug wat langer intern. So far so good. Tot vanochtend.

    Normaalgezien spurten onze 3 Koters ’s ochtends om ter snelst naar de master bedroom. Ze slingeren dan van de luchter naar de gordijnen om dan vanaf de kast op het bed te springen. Bij wijze van spreken. Onze hevigste, Raketman, spant de kroon. Vanochtend kwam hij met zijn knuffelkoe onze kamer op geslenterd. Verdacht… met zijn grote blauwe kijkers keek hij me zo zielig als mogelijk aan en zei dat hij buikpijn had. Ok, da’s niet onlogisch, hij zal dan de volgende zijn met buikloop.

    Mààr… Logica is in ons gezin ver te zoeken. Al zeker als het op medische toestanden aankomt. Eens beneden begon Raketman te rillen. Hij had nochthans geen koorts. Korte tijd later klonk het allemaal wat ritmischer omdat hij ook begon te klappertanden. Da’s vreemd. Buiten was het al 20°C onder een hemelsblauwe lucht. De stakkerd bevroor haast van de koude. Met 2 verschillende thermometers maten we zijn temperatuur om zeker te zijn dat het juist was.

    35,6°C bleef het. Da’s wat aan de lage kant me dunkt. Zo dacht de dokter van wacht (ah ja, zoiets plannen we in het weekend of op een feestdag) er ook over. In de loop van de dag evolueerde alles gunstig. Hij at goed, dronk goed, speelde wat en had geen last meer van de koude. Vanavond voor het slapengaan, zat hij al op 36,9°C. Da’s voor hem zelfs licht aan de hoge kant. Normaal schommelt zijn temperatuur rond de 36,3°C. Hopelijk heeft zijn lichaam de beestjes nu verslagen.

    Te onthouden: als de temperatuur van je kind onder de 36°C zakt, raadpleeg je best een arts.

  • Bij de huisarts in de wachtzaal…

    Vanavond mocht de dochter op bezoek bij de huisarts. Het arme kind zat al enkele dagen niet goed in haar vel en nu blijkt waarom: haar hoofd zit vol snot. In haar neus, in haar keel, achter haar trommelvliezen en in haar maag: snot, snot en nog eens snot. Het verklaart haar mindere eetlust van de afgelopen dagen ineens mee.

    Zoals het gehoorzame burgers betaamt, waren we een kwartiertje te vroeg present. In de wachtzaal zat een gezin met 4 kleine kindjes. De oudste schat ik 6 à 7 jaar, de jongste was tussen 1 en 2 jaar. Daartussen zat nog een exemplaar van 5 en eentje van 3 à 4 jaar. Het waren beeldjes van kinderen. Elk van hen was in stilte met iets anders aan het spelen. De ouders zaten er bij en keken er naar. Als je 4 kinderen zo kan opvoeden dat je er ergens mee kan komen zonder dat je merkt dat ze er zijn kan ik maar 1 woord zeggen: wow!

    Niet dat mijn Triple Trouble zulke amokmakers zijn hoor. Maar die komen geregeld iets vragen, iets vertellen, dan moeten ze eens naar toilet, dan zingen ze wat, enz. Het zijn nu eenmaal kinderen. De deur van het kabinet ging open. Het gezin mocht naar binnen gaan. De ouders gingen voorop. Mama had de kleinste op de arm en eentje aan de hand. Papa sommeerde de oudste om mee binnen te gaan. En de vijfjarige dochter? Die leek niet welkom. Ze keek stilletjes hoe de deur van het kabinet gesloten werd. Ik wist niet goed wat ik zag. Zij leek het gewend te zijn. Rustig kleurde ze verder.

    Op één manier vind ik het ferm dat die ouders dochterlief zo vertrouwen dat ze alleen in de wachtzaal mag achter blijven. Zelf zou ik het niet over mijn hart kunnen krijgen. Wat als ze op verkenning gaat? Wat als ze ergens aan zit? Wat als ze buiten wandelt, de straat op? Of als er iemand binnen komt die het niet zo goed voor heeft met kleine kindjes? Ik ontfermde me over het meisje. Gaf mijn dochter van dezelfde leeftijd een duwtje in de rug om met dat meisje te gaan spelen. Het meisje keek me vragend aan.

    Ze leek het te waarderen dat er een mevrouw was die haar in de gaten hield. Ze kleurde rustig verder. Af en toe keek ze even op om te zien wat ik aan het doen was. Nadien inspecteerde ze het andere speelgoed onder impuls van mijn dochter. Het meisje heeft geen enkele keer gelachen of geprobeerd te communiceren met mijn dochter. Toen de ouders weer buiten kwamen, maakte ze geen aanstalten om naar mama en papa te gaan. Dus maande papa haar aan om te maken dat ze bij de rest was. Samen gingen ze buiten. Ik bleef met een wrang gevoel achter…

    Misschien ben ik een overbezorgde moederkloek. Da’s best mogelijk. Ik vind het straf dat je een kind van 5 alleen achterlaat in de wachtzaal waar constant volk in en uit loopt en waar de deur naar een drukke straat eenvoudig open gaat. We hebben een dik kwartier samen met het gezin in de wachtzaal gezeten. Geen enkele keer hebben ze contact gezocht met hun dochter. Al was het maar om te zeggen wat voor mooie tekening ze gemaakt had. Ik word daar triest van. Misschien zijn er goede redenen die het gedrag van dit gezin verklaren maar voor een buitenstaander als ondergetekende komt dit bizar over 🙁

     

  • Gordelroos

    In de volksmond beter bekend als zona. Het beest logeert hier sinds gisteren. De dochter van 5 bracht het mee naar huis. Het treft normaalgezien vooral zestigplussers. Zelf had ik het ook als kind dus ik zwijg wijselijk. Zona is familie van de waterpokken.  Beiden worden veroorzaakt door het varicella-zostervirus. Woensdag en donderdag kloeg Miss H van buikpijn. Er zit hier geen buikpijn in huis en aan haar pensje was niks te zien dus ik had er geen erg in.

    Gisteren kwam ze na haar douche terug naar beneden. De Wederhelft zei dat ik eens naar haar buik moest kijken. Op haar buik, zijkant en rug had ze groepjes van vlekjes en blaasjes. Niet veel maar je zag wel dat er nog een aantal in de pijplijn zaten. Mijn arendsoog herkende het meteen. Ik zei ‘Jà, da’s zona. Bel de dokter van wacht maar.’ In plaats van ‘ok’ volgde ‘Da’s watte?’ Met de hulp van dokter Google en Wikipedia maakte ik hem duidelijk waar het over ging. Op de achtergrond was Miss H gefascineerd stiekem aan het mee kijken naar al die foto’s van pijntjes.

    Wachtdienst

    Wij naar de dokter van wacht. Die feliciteerde me dat ik er zo snel bij was. Zo kan de behandeling in een vroeg stadium gestart worden om de pijn te beperken. Want zona doet pijn. Daarna reed ik vol vertrouwen naar de apotheek. Mijn dochter zou er nog goed vanaf komen doordat we er zo snel bij waren. Mjah… Bij de apotheek: ‘Oh mevrouw, dat medicijn heb ik nog nooit afgeleverd. *typ typ typ* ‘Oh, ik heb daar een fles van op stock staan, dat wil ik zien! Moment hè mevrouw want ik geloof er niks van!’ Daar sta je dan wortel te schieten met nog 4 wachtenden achter je. Komt ie zelfvoldaan terug ‘Hà, ziedet sè, ik heb dat inderdaad niet.’ Licht geïrriteerd antwoord ik droogjes dat het toch maar goed is dat hij een geautomatiseerd stockbeheer heeft.

    Dag 2

    Vandaag begon aanvankelijk goed. Miss H heeft vannacht geen blaasjes bij gekregen en ze had ook niet veel pijn. Ze kon dus gerust naar de dansles gaan. Toen ik haar daar een uurtje later ging oppikken, stond ze als een miezerig hoopje ellende tussen de juffen te kijken naar de dansende kindjes. Tijd voor Nurofen siroop… Ze heeft tijdens dat uurtje behoorlijk wat blaasjes er bij gekregen. Namiddag heeft ze op haar gemak naar een tekenfilm gekeken met popcorn om de pijn te verzachten.

    Het grootste leed lijkt nu geleden. We zetten de behandeling met siroop en zalf (allebei 4 maal per dag) en pijnstillers wel gewoon verder. Hopelijk geneest het allemaal mooi en krabt ze die rotdingen niet open. Vannacht doen we er preventief kompresjes over.