Hukselende Vingers

Tag: begeleiding

  • De spreekbeurt

    De spreekbeurt

    Tijdens het oudercontact vroeg de meester van het tweede leerjaar of onze oudste het zou zien zitten om eens een spreekbeurt te maken. ‘Goh dat denk ik wel’ antwoordde ik in al mijn enthousiasme. Toen viel mijn euro dat ik hem dan eerst fatsoenlijk moet kunnen uitleggen wat een spreekbeurt is… Als hij niet weet waar het over gaat, is zijn antwoord bij voorbaat ‘nee’. ’s Avonds vertelde ik hem dat de meester gevraagd had of hij een spreekbeurt wou maken voor de andere kinderen van de klas. ‘Zo kan jij even de meester zijn en dan luisteren de andere kinderen naar wat je te vertellen hebt. Je mag dan thuis en op school aan je spreekbeurt werken. Op de laptop nog wel! En je mag dan iets mee naar school nemen om over te vertellen.’ Zijn oogjes fonkelden, hij zag het zitten.

    Ikke blij, de meester blij en zoonlief gemotiveerd om er iets van te maken. Maar hoe leer je je kind een spreekbeurt te maken? Hoe intensief begeleid je je kind als ouder? Deze opdracht is voor hem grotendeels zelfstudie om hem wat extra uitdaging in de klas te bieden. Hij mag er op school af en toe aan werken, de rest moet hij thuis doen.

    Aanpak

    Samen kozen we een onderwerp voor de spreekbeurt. Een beetje sturing was nodig. Het moet iets zijn wat zijn klasgenoten ook aanspreekt. De laatste tijd is hij erg bezig met de hemel, de dood en al wat daar rond hangt. Slecht plan om het daar over te hebben lijkt me. Even de hobby’s overlopen en daar iets uit kiezen dus. Het werd Lego.

    Toen dachten we na: Wat weten we al over Lego? Wat weten we nog niet over Lego? Wat willen we weten over Lego? We maakten een lijstje met een tiental vragen. Dat betekent ook: leren typen en werken met Microsoft Word. En ook: leren werken met een USB-stick. Gelukkig hebben we hier nog eentje liggen die vermomd is als pluche krokodil. Het lijstje met vragen werd goed bevonden door de meester. Dat kan dus dienen als basis om op verder te werken. Nu moet zoonlief nog leren dat de krokodil geen speelgoed is. De krokodil moet in zijn boekentas blijven zitten en mag er enkel uit om thuis of op school aan de spreekbeurt te werken. ‘Want als je krokodil stuk gaat of kwijt geraakt, ben je je spreekbeurt ook kwijt en moet je helemaal opnieuw beginnen.’ Ik bewaar wel een back-up van wat er op de stick staat, maar toch.

    Nu zijn we klaar voor de start. Vandaag deed hij al wat voorbereidend werk. Hij maakte foto’s van zijn Lego en keek mee hoe we die foto’s op de laptop moeten zetten. Foto’s bewerken is nu nog niet aan de orde.

    Dan lazen we de vragen nog eens. ‘Waar ga je zoeken op internet als je iets niet weet jongen?’ – ‘Op Goegel hè mama.’ Oké, dat zit al goed. ‘Kijk eens naar die link, wat staat daar?’ – ‘Wiiiiiikiiip… Wikipedia. Ah maar dat ken ik mama, daar heeft de meester ook iets over gezegd.’ Voilà, we zijn vertrokken. Later leer ik hem wel hoe hij weet welke zoekresultaten betrouwbare informatie opleveren.

    Ik heb een blanco powerpoint aangemaakt met één slide waarop de titel van de spreekbeurt en zijn naam staat. Daar gaan we binnenkort verder aan werken. ‘In die Powerpoint gaan we alle antwoorden op je vragen zetten, samen met wat foto’s en zo. Zo hoef je helemaal niks uit het hoofd te leren voor je spreekbeurt. Je kijkt gewoon naar de slides en dan vertel je daar iets over.’ De Wederhelft voorzag zoonlief van een eigen e-mailadres zodat hij ook informatie kan opvragen als hij dat nodig vindt. Hij kan dan ook mailtjes sturen naar zijn meester, die man staat daar gelukkig voor open.

    Conclusie

    Om maar te zeggen: ‘Maak eens en spreekbeurt’ klinkt poepsimpel maar voor een zevenjarige komen daar veel leerkansen bij kijken. Leren werken met de computer, typen, Microsoft Office (Word en Powerpoint) gebruiken,  overweg kunnen met e-mail inclusief de opmaak van een mailbericht, gericht zoeken naar informatie zowel online als in boeken en andere bronnen, foto’s digitaal verwerken, een onderwerp bepalen en kiezen wat je daar over gaat vertellen, de USB-stick, … Voor Robin is dit een leuke uitdaging waar hij later profijt van gaat hebben. Hij kan nu spelenderwijs oefenen hoe hij een spreekbeurt moet maken en hoe hij moet spreken voor een publiek. Dat zal zeker nog van pas komen in zijn verdere schoolse carrière.

    Als ouder moet je wel voldoende tijd in de begeleiding steken. Het is een intensieve bezigheid. Ook al is er nu nog geen deadline, de drive van Robin zorgt er voor dat wij hem mee op weg helpen om dit tot een goed einde te brengen. We proberen maximaal 1 à 2 avonden per week te reserveren voor de spreekbeurt. Dan werken we er samen telkens ongeveer een half uurtje aan. Zo wil ik vermijden dat het voor hem gaat aanvoelen als een opdracht, als een last. Het moet leuk en luchtig blijven zodat het voor hem een positieve leerervaring wordt. Als beloning kan hij nadien wat met zijn Lego gaan spelen 😉

    IMG_1671

     

  • Keuzes maken

    Gisteren zag ik het toneelstuk ‘Brasserie’ in Leuven. Ik was onder de indruk. In al zijn eenvoud bracht het een erg krachtige boodschap over. En dit op een heel luchtige manier. 2 mensen stonden op het podium en vertelden een verhaal over keuzes. Hoe keuzes je leven beïnvloeden. Hoe moeilijk het soms is om een keuze te maken. Soms is een keuze een sprong in het duister. Je weet niet waar je keuze toe zal leiden. Of hoe je keuze je kan doen lijden.

    Kies je links of rechts? Of denk je dat je geen keuze maakt door rechtdoor te gaan? Ook niet kiezen is een keuze. Ga je altijd rechtdoor en negeer je de zijwegen of durf je onbekende terreinen te verkennen? Kies je voor zekerheid of neem je een risico dat mogelijks je situatie kan verbeteren?

    Zie je naast de pro’s ook de contra’s van je keuze? Denk je daar goed over na alvorens te kiezen? Evalueer je de keuzes die je tot nu toe maakte in je leven? Wat leer je daar uit? Wat zit goed en waar kon het beter anders gelopen zijn? Zijn er keuzes waar je spijt van hebt? Durf je die ‘verkeerde’ keuzes te beschouwen als leerervaringen zodat je ze positief kan aanwenden in je leven?

    GTB Vlaanderen

    ‘Brasserie’ werd gemaakt op vraag van GTB (Gespecialiseerde trajectbepaling en – begeleiding). Daar waren ze van mening dat ze met dit concept meer mensen op de juiste manier bereiken dan met een congres. Wel, ze hebben overschot van gelijk! De boodschap komt over en blijft hangen. Bij het verlaten van de zaal weet je dat trajectbegeleiding een positief verhaal kan zijn. Een verhaal waarin keuzes belangrijk zijn. Een verhaal ook waarin een trajectbegeleider zijn cliënt niet veroordeelt maar diens eerder gemaakte keuzes respecteert. En ook samen met de cliënt die keuzes analyseert om samen met hem de weg voor de toekomst uit te stippelen.

    Vaak is dat een verhaal van vallen en opstaan. En het zijn zeker niet allemaal succesverhalen. En profiteurs zullen er ook wel tussen zitten. Ik ben ze alleen nog niet tegen gekomen. In mijn hoofdberoep bij het OCMW geven wij kandidaten van GTB graag de kans om bij ons wat werkervaring op te doen tijdens een stage. Keer op keer zijn dat boeiende ervaringen waar wij als werkgever ook uit leren. Zelf ken ik in mijn omgeving mensen die begeleid worden door GTB. Wel ik kan u zeggen: zij zijn vragende partij voor een kans in onze maatschappij. Hetzij op de reguliere arbeidsmarkt, hetzij in een ander segment van de samenleving (bv vrijwilligerswerk). Het spijtige is dat ze moeten knokken om die kans te krijgen en dat het dan vaak nog niet lukt. Beeld je eens in wat die continue afwijzing doet met iemands zelfbeeld?

    Visie

    Wie mij kent, weet dat ik het respect voor de individuele keuzevrijheid enorm belangrijk vind. Ik geef mijn kinderen dat ook mee, hoe klein ze ook zijn. Iets waar je zelf voor kiest, doe je met meer passie dan iets wat je opgedrongen wordt. Soms heb je wat sturing nodig of iemand die je door het bos de bomen helpt te zien maar kiezen zou je uiteindelijk zelf moeten doen. Ook als dat niet evident is. Ook als je dat je een beetje angst inboezemt. Mensen zijn niet geholpen met betutteling.

    Wie mij kent, weet dat ik ook fan ben van activering. Let wel: ik ben daar niet radicaal in. Activering is een noodzaak voor zij die kunnen werken maar het niet willen. Wie valabele redenen heeft, zij het medische of andere, die kan rekenen op mijn begrip. Wie niet kiest voor bijvoorbeeld de werkloosheidsval of de leefloonval, die verdient een schouderklopje. Laat de vervangingsinkomsten en de leeflonen aan hen die ze echt nodig hebben. Het zal onze sociale zekerheid een stukje betaalbaarder maken.

    Want ook dat is soms een keuze: ga ik werken voor die 100 euro per maand dat het  me meer oplevert terwijl ik opvang moet zoeken, verplaatsingskosten moet maken, enz of kies ik voor een vervangingsinkomen waarbij ik geen sociale zekerheidsrechten opbouw. Waarom kies ik voor het ene of het andere?