Vandaag hield de dansschool waar dochterlief binnenkort naartoe gestuurd wordt een opendeurdag. Tof tof, mooi weer, voldoende randanimatie, veel volk en demonstraties van wat ze allemaal aanbieden. Daar zou ze haar hartje nogal eens kunnen ophalen! Wij samen er naartoe. Het was zo een moeder-dochtermoment, weet je wel. Papa’s kunnen daar weinig gaan zoeken. Die interesseren zich niet in al die ranke dennen die daar met hun poep staan te wiebelen.
Alles ging goed. Knappe locatie, tof volk daar. Dochterlief is nu 4. Ze heeft een (groot) hart voor mannen die minstens tien jaar ouder zijn als zijzelf. In het kleurpaleis ziet ze 2 gasten van zo rond de 20 kleuren alsof hun leven er van afhangt. Bleek dat ze in dat hoekje gedumpt waren door hun respectievelijke lieven met het bevel te kleuren. Dus dan doen ze dat. Wow! Ikke vol bewondering en de dochter al helemaal. Ze zet zich spontaan naast één van hen en begint ook te kleuren. En ze geraken aan de babbel. Uiteraard. De vamp. Waarom lukte mij dat vroeger nooit?
Het klikt daar goed tussen ons Heleen en haar 2 mannen du ik ga haar alvast inschrijven voor de lessen kleuterexpressie. Bij terugkomst zijn ze daar in het kleurhoekje al dikke vrienden. Heleen (mijn mini-me) beveelt haar omgekeerde toyboy dat hij haar tekening tegen de muur moet hangen. Hij gehoorzaamt. Wat is dat toch met die mannen tegenwoordig? Watjes! Een half uurtje later hingen de kunstwerkjes van die gasten naast haar tekening te blinken. Zij vrolijk natuurlijk. Tijd voor het springkasteel. Bij Heleen weet je nooit wat je dan kan verwachten dankzij haar hyperlakse gewrichten. Wonderwel ging het vrij goed. Ze heeft wel enkele keren met haar bevallige snuit in het decor en tussen de schoenen gestoken maar voorts niks ergs. Ze kon haar evenwicht vrij goed behouden.
Toen kreeg ik een ballonnenman in de mot. Geen vertegenwoordiger van Durex maar zo een echte artiest die leuke figuurtjes knutselt met … ballonnen. Even de boodschap doorbriefen en het springkasteel stroomt leeg. Ballonnenman kijkt bedenkelijk als hij een hele horde kleuters op zich afgestormd ziet komen. Hij overweegt te vluchten maar een vermanende blik van enkele vrouwen met een overdosis moederliefde houdt hem aan de grond genageld. Enkele tellen later is dochterlief tevreden met haar ballonnenhartje inclusief kussend koppeltje. Die gast heeft dat ferm geplooid!
Hola, het is 3 uur, tijd voor de demonstraties! Na de kleuterdansjes zie ik in de zaal bekend volk zitten. We gaan nog even goeiedag zeggen voor we naar huis gaan. Terwijl start de demonstratie Linedance. U kent dat ongetwijfeld. Het is zo ongeveer de enige manier van dansen die ik met mijn gewrichten zonder accidenten zou kunnen beoefenen. Als je op een medische vragenlijst invult dat je Linedance doet, dan laten ze je meteen gerust. Het is even veilig als wandelen. En dan maak ik een kapitale fout. Ik kijk tijdens het gesprek even naar de demo Linedance… en zie een vrouw onzacht tegen de vlakte gaan. Linedance bleek plots Breakdance te zijn. Zo zag het er toch uit. Die dame bleef aanvankelijk levenloos liggen, draaide zich vervolgens op haar zij en bleef verder levenloos liggen. Ik snap het niet. Ze waren in een kringetje aan het stappen en toch slaagt zij er in om op één of andere manier haar evenwicht te verliezen.
De dochter had het helaas ook gezien. Haar ogen vulden zich met angst en ramptoerisme. De show werd stilgelegd zodat men zich over het slachtoffer kon ontfermen. Ik vermoed dat ze afgevoerd werd met een ziekenwagen maar ik ben er niet op blijven wachten. Ik grabbelde dochterlief bij de hand en vertrok. Ik begrijp niet goed waarom de rest van de aanwezigen rustig bleven kijken op wat er allemaal gaande was. Het is voor die mevrouw al beschamend genoeg, verwijder je dan toch even tot de demonstraties terug beginnen…
In de auto onderging ik een spervuur aan vragen. ‘Ze gaan die mevrouw verzorgen liefje, ze heeft een pijntje aan haar rug.’ ‘Nee hoor, dansen is niet gevaarlijk, jij gaat dat daar keigoed doen.’ Het eerste wat ze aan een benieuwde papa vertelde bij thuiskomst was natuurlijk de valpartij. Zucht, dit vergt dus tijd. We kunnen haar gedachten vrij snel afleiden. Als ze een uurtje later wat tv mogen kijken, staat ze al recht in de zetel. ‘Ah ja mama, zo kan ik leren dansen hè (en mezelf bewonderen in het televisiescherm)!’
Gaan dansen mag ze, maar met Linedance moet ze wachten tot ze 65 is. Dan wil ik er eens over nadenken of ze dat mag gaan doen.