Hukselende Vingers

Tag: ziekenhuis

  • Adenotonsillectomie

    Adenotonsillectomie

    Wasdatte? Een groot onderhoud in de neus-keel-oorregionen. Onze flinke peuter van 18 maanden kent het nu ook. Afgelopen week ging ze naar de dagkliniek om voor de 3e keer buisjes in haar oren te laten plaatsen en ineens werden de neuspoliepen en haar amandelen verwijderd. Volgens de kinderarts doen ze dit laatste normaal pas vanaf de leeftijd van 2 jaar maar voor Mooie Meid werd een uitzondering gemaakt en daar zijn we niet rouwig om.

    Bij haar waren de amandelen van nature zodanig groot dat ze voor de nodige hinder zorgden. Slikproblemen met daardoor verminderde eetlust en gewichtsverlies is er eentje van. Als je baby slank gebouwd is, is het niet tof om ze op korte tijd verder te zien vermageren terwijl ze wel honger heeft maar gewoon niet fatsoenlijk kan eten of drinken. Gelukkig is ze haar best blijven doen maar de afgelopen weken ging het toch wel achteruit op dat vlak. Als we de groeicurven bekijken, is ze op een goeie 2 maanden toch behoorlijk gezakt met haar grafiek. Nu bengelt ze ergens onderaan wat de statistieken betreft.

    Wat op mij het meest doorwoog, waren de slaapapneus. Elke nacht opnieuw lag ik met een klein hartje te luisteren hoe ze sliep, snurkte, stopte met ademen, wakker schrok, terug probeerde in te slapen en dat maal héél veel keer op een nacht. Zowel zij als wij waren stilaan oververmoeid. Onze peuter had continu last met ademen. We hoorden altijd waar ze zich bevond door haar ademhaling.

    De ingreep verliep vlot, ons juffrouwtje had weinig last van de narcose. Helaas bracht ze een infectie mee. Dus ’s anderendaags zaten we al bij de huisarts. Dankzij een antibioticakuur is het ergste leed ondertussen geleden. Nu is het voor ons wennen. Mooie Meid eet bijna weer als vanouds en geniet daar nu ook duidelijk van. Je zou voor minder als je hoofdzakelijk ijsjes en puddinkjes geserveerd krijgt.

    Maar bovenal luisteren we nu vaak naar de stilte. We moeten er nog aan wennen hoe stil ze nu slaapt. We moeten leren dat het ok is dat we haar niet horen slapen. Vaak lig ik ’s nachts nog te luisteren. We merken dat ze nu beter uitgerust is overdag, dat ze meer energie heeft en actiever speelt. Ze gaat niet meer te pas en te onpas op de grond liggen om te rusten als ze moe wordt. En ze heeft ’s nachts haar tutje veel minder nodig dan voorheen. Ze kan nu actief zijn met haar mondje dicht, terwijl ze rustig door haar neus ademt. Heel normaal zou je denken, voor ons is het wennen om dat te zien.

     

    https://neus-keel-oor.be/nl/nko/kinder_nko/behandelingen/adenotonsillectomie_kind/

    I make this look good!

     

  • Hoe ontwricht je je elleboog?

    Hoe ontwricht je je elleboog?

    Onze dochter van 6 kan het u haarfijn uitleggen. Zondagnamiddag vertrok ze met veel goesting naar haar allereerste scoutskamp, samen met grote broer. Ze heeft hyperlakse gewrichten maar ik vulde het deze keer niet in op de medische fiche. ‘Anders gaan ze haar misschien extra voorzichtig behandelen en we willen dat ze net als de anderen kan ravotten en gek doen.’ Had ik het toch maar ingevuld…

    Nog geen 24 u nadat we onze kinderen afzetten op kamp, ging de telefoon. De scoutsleiding… Dan weet je dat er iets aan de hand is want die bellen niet voor een prul. Onze dochter was bij het spelen gevallen en slecht neergekomen. Daardoor had ze haar elleboog uit de kom. Vanop de dienst spoedgevallen belden ze met de vraag of de dochter onder verdoving gebracht mocht worden om het gewricht terug goed te zetten of dat ze ginds op ons moesten wachten. Wetende dat het een goed uur rijden is eer je er bent, gaf ik toestemming om meteen voort te doen. Hoe langer de dokters moeten wachten om het gewricht te zetten, hoe meer de spieren er rond verstijven wat de behandeling bemoeilijkt. Op zulke momenten komt mijn EHBO-kennis goed van pas.

    We lieten alles vallen en vlogen naar Noord-Limburg. Wij arriveerden net toen ze van het operatiekwartier kwam. Daar lag ons hummeltje dan, in een operatieschort in een veel te groot bed met een gips tot boven haar elleboog. Zielig dat ze keek zeg, het ging recht door mijn hart.

    Leiding en personeel bestoeften haar dat ze zo een flinke meid was. Niet geweend in het ziekenhuis, niet in de rolstoel willen gaan zitten en alles flink ondergaan. Ik herken er het karakter in van mijn grootvader zaliger. Je pijn verbijten zodat de vijand niks merkt. Never surrender zoals het een para betaamt.

    Enkele uren later mocht ze het ziekenhuis verlaten. De verdoving was nog niet helemaal uitgewerkt. Hoewel ze helder van geest was, zwalpte ze nogal fel. Zo liep ze los tegen een muur op de dienst spoedgevallen. We konden haar nog net op tijd weg trekken. We reden met haar naar de kampplaats om haar spullen op te pikken en even met een bezorgde grote broer te praten. Ook daar was haar evenwichtsgevoel duidelijk nog niet wat het moest zijn. Nog enkele uren later ging een uitgeputte dochter met een dosis pijnstilling naar bed.

    De dochter zegt dat ze geen pijn heeft aan haar elleboog. Ik merk wel dat ze zich moet aanpassen aan haar gewijzigde balans. Die gips is een extra gewicht aan haar arm waar ze aan moet wennen. Ze is met andere woorden ook vandaag tegen de vlakte gegaan. Ze leert dat haar zwaartepunt nu tijdelijk anders ligt…

    Omdat het arme kind amper iets kan doen, hebben we vandaag veel gebratst op haar vraag. Zo leert ze ook dat ze zich niet moet schamen voor een pijntje. Als moeder steekt het wel om de blikken van anderen te zien. Oké, ze ziet er vreemd uit met haar gips en draagverband en nog meer doordat ze vol uitslag staat door de haartjes van de processierups die in het Limburgse rond vliegen. Maar daar kan zij zelf toch niks aan doen?

    In elk geval: wij zijn de leiding van het scoutskamp dankbaar voor hun adequaat handelen en de manier waarop ze met de situatie zijn om gegaan. Ook het personeel van het ziekenhuis heeft onze dochter heel goed opgevangen en verzorgd. Het doet pijn als je weet dat je dochter zoveel kilometer verder in het ziekenhuis ligt af te zien. Maar wetende dat ze in goede handen is, verzacht het leed op dat moment wel.

    IMG_20150706_210811

  • Uw medemens geeft om u.

    Vandaag was een échte vrijdag de 13e zoals een vrijdag de 13e hoort te zijn. Ongeluk en rampspoed kwam over mij. Al bij al heb ik van elke tegenslag iets leuks kunnen maken tot tevredenheid van het gezelschap waarin ik vertoefde. Op weg naar huis volgde de druppel. Die ene druppel die de emmer doet overlopen. De moed zakte in mijn schoenen. Op zich om iets onnozels maar het was er even teveel aan.

    Toen ik richting huis wilde vertrekken, bleek mijn fiets andere plannen te hebben. Mijn vernuft vermoedde dat de ketting er af lag. Dus ter hoogte van het ziekenhuis stopte ik om het spel te onderzoeken. Nergens zag ik waar de ketting verkeerd lag. Dat kan aan mij liggen want ik ben niet bepaald technisch aangelegd. Bon, even een berichtje sturen naar het gezin dat ik wat later thuis zou zijn. Met mijn fiets aan de hand vatte ik mijn tocht naar huis aan.

    Enkele meters verder passeerde ik 2 mannen op een bankje. Zij waren duidelijk patiënt in het ziekenhuis en hadden me geobserveerd terwijl ik mijn fiets onderzocht. Eén van hen stond recht. Hij zag er belabberd uit. Zijn ogen zaten wat dieper in hun kassen, hij keek vermoeid. Aan zijn arm bengelde een infuus. Ter hoogte van zijn nek zat een dik verband. Die man maakte mijn dag helemaal goed. Hij zei namelijk ‘juffrouw’ tegen me 🙂

    De schat bood zijn hulp aan. Ik schaamde me rot dat een halve dode mijn fiets per se wilde oplappen. Stamelend probeerde ik hem duidelijk te maken dat hij rustig mocht blijven zitten, te voet is de weg naar huis even lang als met de fiets. Hij glimlachte eens en bekeek mijn ketting. De staander waar het infuus aan bengelde, zat in de weg. Dat enerveerde hem een beetje. Maar hij leek blij dat hij zich eens nuttig kon maken tijdens zijn verblijf in het ziekenhuis. Dus moest ik hem laten doen. Ook al wrong dat vanbinnen. Maar voor hem betekende het veel op dat moment.

    Het probleem bleek te zitten in mijn versnellingen. De tandwielen gingen niet akkoord met wat de versnellingen bestelden. Korte tijd later was het probleem opgelost. Op mijn kleinste verzet kon ik toch nog naar huis fietsen. Moest hij niet aan draadjes en onder verbanden zitten, dan was ik rond zijn nek gevlogen! Als iemand van jullie weet over wie ik het heb: bedank die man dan een 5001e keer van me alsjeblieft! Terwijl hij zich terug recht zette, probeerde ik de naam op zijn armbandje te lezen maar hij was te snel weg.

    Om maar te zeggen: niet elke medemens is egocentrisch en ongeïnteresseerd. Er bestaan wel degelijk brave, behulpzame mensen. Als je zelf het goede voorbeeld geeft, dan zal je merken dat anderen jou ook met alle plezier helpen als het nodig is.

  • Wat u nog niet wist over gordelroos (zona) bij kindjes

    Februari begon voor Miss H met een bezoekje van Varicella Zoster: het arme kind had zona. U leest er hier meer over. Gordelroos (zona) is familie van de windpokken. Dus korte tijd later had onze jongste de windpokken.  Vanochtend merkte ik enkele bultjes op bij Miss H. Aanvankelijk had ik er eigenlijk geen erg in.

    Tot ze zei dat het jeukte en dat het vannacht pijn had gedaan. Waarom ze dan niks is komen zeggen aan ons bed? ‘Jah mama, dat had geen zin want ’s nachts kunnen we toch niet naar de dokter gaan hè!’ Kleuterlogica,  zelfs als ze slaapdronken zijn. Ik vermoedde iets à la zona maar ik was niet zeker van mijn stuk. Bij De Wederhelft hetzelfde onzekere vermoeden.

    Omdat het vandaag Pasen is en we toch niks te doen hebben (sic), belde ik toch maar eens naar de dokter met wachtdienst. Een uurtje later zaten we al op consultatie. Mijn vermoeden werd bevestigd: zona naast het oog. De dokter prees onze alertheid want we waren er héél snel bij. Maar goed ook. Zona in de buurt van het oog kan heel nasty zijn. Je moet daar goed mee opletten. Het kan ook doortrekken naar het oor of zelfs zorgen voor een gedeeltelijke tijdelijke gezichtsverlamming. Hoe sneller je kan beginnen behandelen, hoe beter dus!

    Met een voorschrift voor Zovirax in siroopvorm trok ik naar de apotheek met wachtdienst. Zoals verwacht had die dit medicijn niet op voorraad. En nu komt het leuke… Voor kindjes kan zona enkel behandeld worden met Zovirax in siroopvorm, er zijn geen alternatieven of generische afgeleiden. Omdat het zo weinig verkocht wordt, hebben ze dat ook niet standaard op voorraad.

    ‘Goh ja, dan bestelt ze dat toch gewoon’ denk je dan… Nope. Op zon- en feestdagen kunnen apothekers na 12 uur geen medicijnen meer bestellen bij hun leverancier. De apothekeres kan ten vroegste morgenochtend de bestelling doorgeven en dan wordt de levering ergens tegen 13 u verwacht. Ondertussen zijn we dan 24 potentieel gevaarlijke uren verder. Dat risico durven we niet lopen. We belden enkele andere apothekers met wachtdienst en kregen telkens hetzelfde antwoord. Van miserie reed ik naar spoed, misschien konden ze me daar iets wijzer maken.

    AZ Diest heeft geen Zovirax in siroopvorm op voorraad, zelfs de pediatrie niet. Die hebben enkel de intraveneuze variant. 2 verpleegkundigen zijn dan de apothekers in de regio beginnen opbellen. Daar ben ik hen erg dankbaar voor. Uiteindelijk bleek een apotheek in Drieslinter, een 30 km van onze deur, per ongeluk een flesje Zovirax op voorraad te hebben. Zo kunnen we toch vandaag nog met de behandeling beginnen. Eind goed, al goed dus. Het is een hele rit maar voor je kind doe je dat meteen.

    Toch maak ik me weer de bedenking ‘wat met mensen die dit niet kunnen’? Het is niet voor iedereen even evident om alles te laten vallen en 30 km te rijden voor een siroopje voor de kinderen. En wat als geen enkele apotheek met wachtdienst het medicijn op voorraad had? Dan moest ik mijn dochter laten hospitaliseren terwijl dit op zich niet nodig is. Misschien overdrijf ik het allemaal omdat ik een bezorgde ouder ben, maar ik vind dit toch een klein hiaatje in onze gezondheidszorg. Dat bedoel ik niet verwijtend. Ergens is het gewoon niet logisch dat een apotheek op zondag na 12 u geen bestellingen meer kan doen tot de volgende dag. Je kan toch niet weten wat er nog op je deur afkomt als je van wacht bent?

    Ooit maakte ik hetzelfde mee toen ik morfine kreeg voorgeschreven op spoed omwille van complicaties na een operatie. Geen enkele apotheek van wacht kon me helpen. Uiteindelijk heeft men me toen terug naar het ziekenhuis gebracht en heb ik daar de juiste medicatie gekregen. Zulke dingen gebeuren blijkbaar wel vaker. Als je dan weet hoe vaak spoeddiensten gebukt gaan onder een stevige werkdruk omdat mensen zich tot spoed wenden terwijl het eigenlijk niet nodig is… Wel, dit concrete geval van medicatie die niet verkrijgbaar is bij de apotheek en niet besteld kan worden, kan perfect vermeden worden.