Mijn leven is… hoe zal ik het zeggen? Hectisch. Apart. Zeker niet de middenmoot. Soms is dat heel erg leuk, soms is dat bitter hard. Soms heb ik er geen moeite mee, soms wringt het. Goed nieuws komt in vlagen, slecht nieuws doet dat ook. En net dat slechte nieuws maakt vaak dingen los. Een mens heeft dat soms nodig om zijn geluk naar waarde te kunnen schatten. Voor dat besef ben ik erg dankbaar. Het hoeft trouwens niet groots te zijn. Gewoon de wetenschap dat je gezinsleden en jijzelf gezond zijn, dat je een dak boven je hoofd hebt en eten op je bord, dat je een job hebt die je graag doet, dat je in een land woont waar je als vrouw mag gaan werken, dat we onze mening mogen verkondigen zonder dat daar sancties aan verbonden worden, … Vult u zelf het lijstje maar aan.
Vorige week was op verschillende vlakken tegelijk – hoe kan het ook anders – een loodzware week. Toen ik met iemand praatte over mijn week, viel haar mond open. ‘Allez zeg, wat jij opsomt is wel allemaal erg heavy’, zei ze. Een normaal mens heeft behoorlijk wat tijd nodig om dat allemaal te verwerken en te plaatsen. Ik kon alleen maar denken: ‘Story of my life.’
Ik wil zeker niet beweren dat ik Superwoman ben. Ab-so-luut niet. Maar het leven heeft me al wel geleerd hoe ik een ruggengraat kan kweken. Hoe ik negatieve gebeurtenissen positief kan aanwenden. Hoe mijn persoonlijkheid daar positief door evolueert.
Maar soms heb ik ook wel eens goesting om in een bolletje in de zetel te kruipen en met rust gelaten te worden. Want hoe sterk je ook bent, hoe sterk je ook kunt zijn voor anderen… Altijd blijf je een mens van vlees en bloed. Net dat maakt ons uniek. En net dat is wat ik vanavond ga doen.