Tag: muziek

  • Summer Jam

    Met Triple Trouble in de auto staat er geregeld kindermuziek op. Ze beginnen (eindelijk) het gekweel van de Studio 100 – helden te ontgroeien. Sorry Gert. Gisteren stond één of ander album op met leuke liedjes voor kinderen. Eéntje er van was dit:

    Net voordien hoorden ze één of andere cover van The Dalton Sisters. Met mijn vingers in mijn oren onderging ik deze aanslag op mijn trommelvliezen. Zij vonden het een übergeweldig nummer. Eindelijk was het gedaan, nu was het mijn tijd om gelukkig te zijn. En toen kwam het…

    ‘Mamàà, mogen we iets anders horen?’

    – ‘Neenee mannekes, luister hier maar eens naar. Mama vindt dat een mooi liedje.’

    De dochter van 6 die net kan lezen bekeek de display aandachtig. Het kind stond ergens op de laatste rij in haar neus te peuteren toen de diplomatie werd uitgedeeld.

    ‘Sèèèèg mama, daar staat 2003, dan is dat wel een oud liedje hoor!!!!! Wij waren toen nog niet eens geboren, weet je dat wel?’

    Paf! Daar vloog mijn happy modus door het raam naar buiten. Ze maakte plaats voor een depressie. Nostalgie naar vroeger nam de overmacht. Dit is het, ik word oud. Dit liedje werd meer dan 10 jaar geleden geboren. Voor mij leek het alsof ik het enkele zomers geleden nog vrolijk mee kweelde. In de auto, raampje open, trendy zonnebril op mijn snoet en dan maar balken als de besten. Die van Idool hadden me toen nog niet ontdekt.

    10 jaar geleden… Toen was er nog geen Wederhelft, geen Triple Trouble, een andere job, geen bijberoep, enz. Gewoon ik in mijn appartementje, mijn thuis. En wat genoot ik daar van!

    Voor alle duidelijkheid: ik ben héél gelukkig met de verrijkingen in mijn leven die er nadien kwamen maar een mens mag al eens nostalgisch terugblikken hè 🙂

  • De dubbele functie van oordopjes

    De dubbele functie van oordopjes

    Gisteren bezochten we de Brusselse Heizel. Het Koning Boudewijnstadion was the place to be voor liefhebbers van muziek en entertainment. Na 7 jaar bracht Robbie Williams namelijk opnieuw een bezoek aan ons land. In 2006 was het een fantastische show, daarom wilden we er nu graag opnieuw bij zijn. We kochten zelfs tickets voor de golden circle. Goeie plaatsen gegarandeerd dus. Die tickets zijn aan de dure kant dus je zou denken dat niet zomaar de eerste de beste schlemiel je daar voor de voeten loopt. Niet dus.

    De aftrap voor het voorprogramma werd gegeven door DJ Daddy K. ‘Wie?’ hoor ik u denken. Wel, wij dachten hetzelfde. We gaven het een kans maar al snel hadden we door dat het toch niet je dat was. Onze lokale held, DJ Oscar, geeft meer waar voor minder geld. DJ Daddy K liet uitschijnen dat hij druk bezig was met mixen, scratchen, enz. In realiteit speelde hij gewoon een mixtape, inclusief opgenomen bindteksten, af. Komaan gast! Je krijgt de kans voor een goed gevuld Koning Boudewijnstadion te spelen en je kan niet beter als dàt? Hij lag dus al snel in mijn onderste schuif.

    Aan mij merk je dat trouwens meteen, ik ben een eerlijk publiek. Meezingen zat er niet in, daarvoor wisselde hij te snel tussen de tracks. De goesting om met mijn voet mee te tappen op het ritme van de muziek, laat staan om wat met mijn poep te wiebelen, was ver zoek. Ik heb het optreden beleefd uitgezeten. Mààr… DJ Daddy K heeft ook fans. Terug naar de schlemielen dus…

    De Wederhelft stond naast een wandelende tic-tac. Ter gelegenheid van haar daguitstap naar dit stadion had ze 1 zinnetje van buiten geleerd: ‘Ik kan niks zien!’. Tussen 2 optredens was er plots lichte paniek: tic-tac on the move! Ze besloot een poging te wagen om wat naar voren te kruipen voor een beter zicht. Dat werd door de andere toeschouwers niet geapprecieerd dus de rest van het optreden stond ze braafjes naast die van ons. Naast mij stond een kruising tussen Barbie en een herkauwende kameel. Zet een kameel een blonde pruik op, duw een kauwgom in zijn bek, voorzie hem van een knalroze topje en teensletsen et voilà… mijn buurmeisje tijdens de show.

    Zij was de fan van DJ Daddy K. Haar partner stond er bij en keek er niet-begrijpend naar. Toen kreeg ze ons in de mot. Wij stonden daar maar te staan. Met onze oordopjes. Dat viel ons trouwens op, hoe weinig mensen hun gehoor beschermden. Wij gebruiken ze ter bescherming van ons gehoor maar in dit geval fungeerden ze vooral als geluidsdemper voor de bagger van DJ Daddy K. Barbie is het type dat denkt dat een mens geen hol meer verstaat als ie oordopjes draagt. Mijn fantasie kreeg gelijk, ze had een – hoe kan het ook anders – Antwerps accent.

    Ze steekt daar een hele litanie af tegen haar partner over ons. Ze wil zelfs een foto van ons maken als bewijs dat er mensen zijn die ook tegen hun goesting naar een optreden gaan. Intern had ik de slappe lach, uitwendig bleef ik cool. Dan begint ze haar aanhang te jennen: ‘Komoan schàt, koept strak diene laaif-CD van de Robbie mor è want gij lot oaw geld toch geejere rolle!’ De man keek wat geambeteerd en mompelde iets. Zij ging terug helemaal op in DJ Daddy K. Haar 2 hersencellen waren nog aan het ruziën over hun taakverdeling: gaan we vandaag zindelijk zijn of kiezen we voor eten met bestek? Neuh, ’t is voor ons ook warm, we spelen van hersendoodje.

    Na DJ Daddy K was het de beurt aan Olly Murs. Leuke band, de zanger leek een beetje op Robbie Williams in zijn beginperiode. Toffe muziek zonder complexen en hoog entertainment-gehalte. Hoofdact mister Robbie fucking Williams was helemaal wat je van hem kon verwachten. Barbie bleef druk herkauwen tijdens deze 2 optredens. Wij, als liefhebbers van echte muziek in plaats van opgenomen toestanden die je afdreunt alsof je het allemaal live lapt, waren enthousiast! We klapten mee, wiebelden mee en vonden het allemaal goed. Zij stond er bij en keer er naar. Hersendode herkauwer. Ik kon het niet laten om enkele keren per ongeluk op haar tenen te springen met mijn classy festivalschoenen met spikes. Ze vond dat niet zo tof maar 1 hersencel droeg haar op te zwijgen.

    IMAG0067

     

  • Suikerrock

    Deze week is Tienen naar jaarlijkse gewoonte helemaal in de ban van Suikerrock. Een festival voor jong en oud. Een gevestigde waarde in festivalland ook. Ooit gratis, nu pure afzetterij. Wil je op zaterdag het hoofdpodium bewonderen, dan mag je daar in voorverkoop 50 euro plus 4 euro reservatiekosten voor afdokken. Per persoon. Maar ik heb het er voor over. Suikerrock is naar mijn mening een charmant stadsgebeuren waar het nog gezelligheid troef is. Samen met Aarschot vormen Tienen en Diest de marginale driehoek dus af en toe moeten we onze confraters van de andere hoeken eens een bezoekje brengen. Eventueel ook wat marginalen uitwisselen 🙂

    Hopelijk zitten de weergoden wat mee. Een beetje zon is welkom maar 38° hoeft het nu echt niet te zijn. Regen of sneeuw valt bij voorkeur elders uit de lucht volgend weekend. Ik smeer alvast mijn benen in om een dagje kasseien te vreten. Da’s één van de weinige minpuntjes voor mensen zoals ik die wat sukkelen met hun gewrichten. Die hobbelige ondergrond waar je gans de dag op slentert, afgewisseld met wat op en neer springen en ter plaatse wiebelen op het ritme van de muziek. Maar we laten het niet aan ons hartje komen en kijken er alvast naar uit!

    Moesten er mensen uit de omgeving van Diest willen carpoolen: wij hebben nog vrije plaatsen in onze auto. Geef me een seintje en we spreken iets af.