Hukselende Vingers

Tag: leven

  • Existentialisme voor en door kinderen

    Mijn zoon van 7 heeft een talent. Op de meest onverwachte momenten overvalt hij me met existentiële vragen en dilemma’s. Hij verwacht op dat moment ook dat ik een bevredigend antwoord uit mijn mouw schud alsof het niks is. Vanavond kwam hij weer snikkend op zijn sokken naar beneden terwijl hij eigenlijk al lang in dromenland moest zijn.

    ‘Mama, ik weet niet wie ik ben. Ik weet niet of het wel echt is dat ik hier nu ben. En ik ben bang dat als er iemand oud is in onze familie, dat die dan dood gaat. Of dat jullie dood gaan want wie gaat mij dan komen wassen? Ik wil niet dood gaan mama!’

    Daar zit je dan, van je sokken geblazen met een huilend kind op schoot. Op zulke momenten komt de moeder/maatschappelijk werker in mij naar boven. Ik neem zijn vragen altijd ernstig en stuur hem niet met een sussend aaitje over zijn bolletje terug naar bed. Ook al was het véél te laat voor hem om nog wakker te zijn.

    Samen praatten we over oude mensen, over de dood, over het hier en nu. Dat het oké is om na te denken over de dood want iedereen doet dat wel eens. Maar niemand kan vertellen hoe dat is of wanneer je zal sterven. Dat het geen zin heeft om je hele leven bang te zijn voor de dood omdat je dan niet gelukkig kan zijn. En jonge, gezonde kindjes sterven normaalgezien niet. Mama en papa zullen er ook nog een hele tijd zijn. Niets wijst er op dat iemand in dit gezin het loodje zal leggen, gelukkig maar!

    Voor mezelf noteer ik dat ik zijn boek over rouwverwerking nog eens uit de kast haal. We lezen daar dan samen in en ontdekken hoe andere kinderen en andere culturen omgaan met leven en dood. Kenny Knuffelmonster was na ons gesprek afleidingsmanoeuvre van dienst. Zoonlief ligt nu vredig te slapen en in mijn hoofd blijft het maar malen… Het lot van een betrokken moeder. En hoe een hoogsensitief kind een verrijking van je leven kan zijn. Ik hoop vooral dat ik hem een beetje kan leren hoe hij met al die dingen om moet gaan zodat hij later sterk in het leven staat en zijn talenten positief gebruikt.

  • Pasen

    Nog één keertje slapen en de paasvakantie begint. Op school werd de afgelopen weken naarstig gewerkt rond het thema Pasen en al wat daar zo wat bij komt kijken. De vasten bijvoorbeeld. En het paasverhaal. Da’s logisch want onze kinderen gaan naar een katholieke school. Onze oudste zit in het eerste leerjaar. Hij heeft een heel toffe meester die al tig jaren ervaring op zijn teller heeft staan. Vandaag heb ik toch mijn wenkbrauwen eens gefronst.

    Deze week bereikten mij verhalen van andere mama’s van klasgenootjes. Hun kind was beginnen huilen toen ze in de klas hoorden hoe Jezus aan zijn eind kwam. Onze zoon vertelde ook elke dag wie er nu weer was beginnen wenen omdat ze het zo erg vonden voor Jezus. Ah ja mama, want dat is wel erg hè als ze je aan een kruis nagelen met nagels door je handen en je voeten zodat je goed blijft hangen. En dan zetten ze dat kruis boven op een berg en ze lieten Jezus daar dan in de hete zon achter om te sterven… Voor een kind van 6 à 7 jaar geeft dat veel stof tot nadenken.

    Ik bedacht me dat het er ‘in mijn tijd’ op de meisjesschool toch wat omfloerster aan toe ging. Wij lazen over het paasverhaal in een boekje. Die versie was echte niet zo Hollywoodiaans geïnspireerd als wat ik de laatste dagen hoor van mijn zoon. Vandaag is hij ook geknapt. Huilend kroop hij kort na bedtijd uit zijn bed en op mijn schoot. ‘Mama, ik ben bang! Ik wil niet sterven! Dan zie ik niemand meer! En ik ben nog nooit in de hemel geweest en ik ken daar niemand mama!’

    Het gegeven ‘rijstpap met gouden lepeltjes’ bracht geen troost want dat lust hij niet. Voor zijn 70 maagden is hij nog te jong. Bon, dan filosoferen we maar even mee. We praatten even over de dood en het leven, over de hemel, over vriendjes en familie. Ik lieg niet tegen hem want daar is hij niet mee geholpen. Sterven hoort bij het leven en we moeten het allemaal ooit eens doen. Of het pijn doet, weten we niet. En hoe je in de hemel geraakt? Tja, wie zal het zeggen? Uiteindelijk is hij terug naar bed gegaan maar ik zag aan zijn gezicht dat het molentje nog steeds aan het malen is.

    De volgende dagen mogen we ons ongetwijfeld nog aan enkele boeiende vragen verwachten…