Hukselende Vingers

Tag: kinesist

  • Hyperlakse gewrichten: gevolgen

    Hyperlakse gewrichten: gevolgen

    Eén van de vervelende gevolgen van hyperlakse gewrichten wist me vorige week opnieuw te vinden: pijnlijke gewrichten. Als je gewrichten te soepel zijn, heb je sneller last van artrose en ben je gevoelig aan ontsteking van de gewrichten of scheurtjes in de gewrichtsbanden.

    Al enkele dagen had ik last van mijn schouder. Het begon met nachtelijke pijntjes. Zondag ging ik samen met mijn jongste zoon propere lakens op zijn bed leggen. Ik hield zijn donsdeken met beide handen omhoog zodat hij de overtrek goed naar beneden kon trekken. Dat was er teveel aan. Vanaf toen heb ik overdag meer pijn, een verminderde beweeglijkheid van de schouder en krachtverlies.

    Naar de dokter dus. Gelukkig kennen ze me daar al. Maar toch… Hoe beu ben ik het niet gehoord: ‘En je hebt echt niets speciaals gedaan? Niet gevallen of er niets in voelen schieten?’ ‘Tiens, da’s niet de meest courante plaats in het gewricht om zoiets te krijgen.’ En zo gaat het maar door.

    Noem mij gerust de koningin van de bizarre kwaaltjes en de abnormale symptomen. Een mens wordt daar zo moedeloos van… Even later stond ik weer buiten met een voorschrift voor ontstekingsremmers, een voorschrift voor de kinesist (mijn tweede thuis) en een voorschrift voor een echografie van de schouder. Het lijkt immers meer op een scheurtje in de pees of het schouderkapsel. Met een beetje geluk verminderen die pilletjes ook de pijn in mijn heup want daar zit ook al een tijdje een ontsteking te broeden…

    Het klinkt allemaal zo bekend in mijn oren 🙁 Toen ik in het eerste middelbaar zat, heb ik enkele weken met een mitella rond gelopen omwille van een kapselscheurtje in de schouder. Nooit heb ik geweten hoe ik dat letsel opgelopen heb. Met mijn pols enkele jaren geleden net hetzelfde: een TFCC-scheurtje gekregen tijdens het fitnessen. Ook hier kwam er geen duidelijk trauma aan te pas. Uiteindelijk wel een (overigens mislukte) operatie.

    Het is nu dus even afwachten wat de echografie zal zeggen om de verdere behandeling te bepalen. ‘Ah en ja, niet vergeten hè: kalm aan doen met die schouder om het herstel te bevorderen.’ Natuurlijk, mijn 3 kinderen zal ik achter mijn oren hangen en het huishouden doet zichzelf wel. Diepe zucht, soms zit het eens een beetje te hoog.

    IMG_1540

     

     

  • En dan krijg je het op je heupen.

    Vanochtend opgestaan met een ambetante heup. Gebeurt wel meer, niks ergs. Dacht ik. In de loop van de dag begon de ellende steeds feller op te spelen. Zo erg zelfs dat ik enkele keren bijna de paus imiteerde en de heilige grond van Diest kuste. Bijna, voor alle duidelijkheid. Het is héél vreemd. Die heup verdraagt momenteel geen belasting dus rechtstaan of rondlopen is not done. Bon dacht ik, jij je ding, ik ga wel per fiets naar de kinesist dan.

    Zo gezegd, zo gedaan… Maar dan zie je in de verte het verkeerslicht op rood springen. Jeugdig als je bent, wil je zoals een echte stoppen voor het rode licht en op je fiets blijven zitten met 1 voet op de grond. Daar ging ik dus bijna met mijn bek tegen de vlakte. Er zat niks stabiliteit meer in mijn heup. Op zich is dat niet vreemd vanwege mijn hyperlakse gewrichten maar nu was het toch nog een graadje erger. Thuis schoof ik Michael Jackson-gewijs door huis om eten te maken en voor Triple Trouble te zorgen. Moest ik op een andere verdieping zien te geraken dan gebeurde dat met de bips op de treden van de trap.

    Hier moest iets gebeuren, dit was niet normaal meer. Ik had al geprobeerd mijn heup in ellendig vreemde hoeken te wringen in de hoop dat ze ‘krak’ zou zeggen. Dan zou alles weer goed zijn. Er kwam geen verlossende krak. Raad gevraagd aan de kinesist. Uiteindelijk belde ik toch maar eens naar de huisarts. Gelukkig had die nog een vrije plaats in haar agenda. Ik vond een schat van een taxichauffeur en waggelde er binnen.

    Een duwtje hier, een trekje daar en het was duidelijk. Mijn diagnose klopte voor geen meter. De boosdoener bleek… een virus te zijn. En dat virus, waar het in hemelsnaam ook van moge komen, vindt het geweldig amusant om de kliertjes in mijn heup (ik wist niet eens dat daar kliertjes zitten) te doen zwellen. De omliggende spieren kunnen daar niet mee lachen dus die verkrampen helemaal. Dat verklaarde mijn klachten. Ik wandelde buiten met een voorschrift voor ontstekingsremmers en de verplichting om in beweging te blijven om de boel daar wat soepel te houden. Terwijl ik dit tekstje schrijf, ben ik enkele keren opgestaan om rond de tafel te wandelen. Over 2 weken zou het helemaal genezen moeten zijn. Ik kijk er al naar uit :\

    De huisarts schreef me 2 dagen ziekteverlof voor. Ik kan niet deftig autorijden dus het zou nogal riskant zijn om te gaan werken. En het zou niet lollig zijn voor de collega’s als ik om het kwartier tien minuutjes ga wandelen. Ik ben eens benieuwd naar de reactie van de controle-arts. De vorige keer dat die hier over de vloer kwam, wist hij niet wat ik had ondanks een gedetailleerd verslag van de specialist. Dat wordt weer lachen…

     

  • Ik krijg het er van op mijn heupen!

    Mjah je weet het of je weet het niet maar ik ben gezegend met hyperlakse gewrichten. Mijn ledematen draaien alle kanten op. Mijn gewrichten zijn te soepel en dat brengt hoe langer hoe meer kwaaltjes met zich mee. Zo sukkel ik al sinds augustus vorig jaar met mijn heup. Nadat ik mijn toen vijfjarige zoon een fietsles gegeven had, was het er: de pijn! Een maand of 2 later was mijn geduld op en besloot ik maar eens langs de huisarts te passeren. Een uitbrander later (ze vond dat ik te lang wachtte om haar te raadplegen) wandelde ik buiten met een doorverwijzing naar een fysisch geneesheer. Toffe boel. Zijn laatste werkdag van het jaar, het was ergens in de kerstperiode, bracht hij door met mij op zijn tafel. 4 injecties kreeg ik in het pijnlijke gebied en als beloning kreeg ik een voorschrift voor de kinesist.

    Tof, nog méér kine! Ik ging in die periode namelijk al drie keer per week naar de kinesist voor de revalidatie van mijn pols na een arthroscopie. 5 keer per week werd ik toen dus bij de kinesist verwacht. Ik heb die brave man voorgesteld om voor ondergetekende te werken met onderhoudscontracten in plaats van me telkens om een voorschrift naar de dokter te sturen. Tof om aan je kinderen uit te leggen waar je zo vaak naartoe gaat, vooral als je weet dat de dochter van de kinesist een klasgenootje is van mijn oudste kleuter.

    ‘Mama, waar ga jij naartoe?’

    – ‘Ik ga naar de papa van Axelle jongen.’

    ‘Wat ga jij daar doen mama?’

    -‘Wel… Eerst houdt die mijn handje vast en daarna wrijft die over mijn poep.’

    Als ik het waarheidsgetrouw op deze manier zou uitleggen, denk ik dat er 2 huwelijken op springen zouden staan en dat ik een briefje voor een afspraak met de school mocht verwachten. Ach ja, ondertussen zijn we medio mei. Ik ga nog steeds voor mijn pols en mijn heup naar (dezelfde) kinesist. Hij raadde me van miserie een bezoek aan de osteopaat aan. Dat was een aparte ervaring! Ik ga ze hier niet neerschrijven… Na een gans uur in lingerie op zijn tafel gelegen te hebben, wist ik wat er met mij aan de hand is. Mijn bekken staat scheef en mijn rug is daarin gevolgd. Een kraakje hier, een osteopatische knuffel daar en ju! Terug naar de kinesist voor stabilisatie-oefeningen.

    Sinds deze week doe ik dagelijks flink mijn oefeningen. In een ver verleden heb ik me eens een turnmatje aangeschaft dat me nu goed van pas komt. Voor die oefeningen moet ik enkele charmante houdingen aannemen waar mijn kinderen zich een kriek mee zouden lachen. Ik verstop me dus wijselijk op mijn kamer met mijn matje voor mijn dagelijkse marteling. En daar blijk ik een steengoede coach voor te hebben: Gonzo! Als ik stiekem naar boven sluip, sloft hij op zijn dooie gemakje mee. Hij blijft in het deurgat van de slaapkamer zitten tot ik op mijn matje lig. Daarna springt hij op de vensterbank om het overzicht te bewaren. Hij kijkt graag op me neer, weet je wel. Dan zie ik hem denken ‘Stupid human, do that crazy thing again!’ ‘NOW!’ Echt, morgen geef ik hem een fluitje en een zweep. Naar het einde van de oefenreeks gaat het allemaal zo vlot niet meer en dan kijk ik soms moedeloos vanop mijn matje naar boven, door het raam zie ik dan een azuurblauwe lucht met enkele schattige wolkjes… en een meedogenloze slavendrijversblik van de kat.

    ‘Komaan mens, ik begin honger te krijgen!’

    ‘Zeg maat, je mag het ook eens proberen, het is begot niet simpel hoor!’

    ‘Don’t care, als je niet voort doet dan doe je er nog een strafreeks bij!’

    Grmpf. Vol zelfmedelijden leg ik me terug neer om verder te doen… en kijk recht in de snoet van Wilma. Die volgt het allemaal vanonder ons bed. Ze snapt er de ballen van. Wat doet die mens nu toch weer… Al bij al denk ik dat het zijn nut wel heeft. De eerste dagen had ik behoorlijk last van mijn buikspieren en van mijn nek. Nu heb ik al minder last van de buik. Wie weet ga ik er nog een wasbordje aan overhouden dat terug in een maatje 34 past 🙂