Hukselende Vingers

Tag: huisarts

  • Gezondheid: ontstoken vingernagel

    Gezondheid: ontstoken vingernagel

    Onze dochter erfde de vervelende gewoonte om aan velletjes rond haar vingernagels te prutsen. Ik beken schuld, ik doe dat ook. Bij haar liep het deze keer wel erg slecht af.

    Haar vinger geraakte geïnfecteerd. Kan gebeuren als je ziet waar de vingers van een 5-jarige op een dag zoal in en tussen zitten. Je wilt het soms niet weten.

    Het vingertopje begon roder te worden en op te zwellen. Toen werd het pijnlijk. De etter vloeide rijkelijk, elke dag was er een verse lading klaar. De huisarts schreef Fucicort voor. Da’s een zalf met antibiotica die je plaatselijk kan aanbrengen. 2 maal daags werd de vingertop proper gemaakt, gezalfd en bepleisterd.

    9 dagen later leek er nog niet veel schot in de zaak te komen. Nog steeds rood, gezwollen en etterig.

    vinger

    Meer nog, de bacterie heeft haar vingernagel om zeep geholpen. Dat verklaart waarom het zo pijnlijk blijft. Op de foto ziet het er al behoorlijk goed uit. We komen van ver…

    Bezoek nummer 2 aan de huisarts dus. Hij schrijft Staphycid siroop voor. Nog meer antibiotica. Dat spul blijkt dan ook nog eens moeilijk te verkrijgen te zijn. ‘Tijdelijk niet beschikbaar’ wist de apotheek te zeggen. ‘Ze zijn misschien de verpakking aan het veranderen of zo.’ Wat later vonden we een apotheek die wel de pilletjes heeft. Daar wilde ze de siroop wel mee maken. Deal!

    Zo ziet het er uit, ik noem het Mega Mindy – siroop:

    Staphycid

    Je zou dan denken dat die prut stijf staat van de suiker en zoet zal binnen vloeien bij dochterlief. Niks is minder waar. Het is een bittere brij die zelfs een volwassene bijna aan het kokhalzen krijgt. En dat moet ze dan nog 4 keer per dag innemen… Al een geluk dat ik wat psychologisch onderlegd ben.

    We hopen dat de dochter nu haar lesje geleerd heeft. Geen vingernagel betekent immers ook vele maanden geen nagellak. Nog meer hopen we dat de antibiotica aanslaat want anders moeten we maandag meteen terug naar de huisarts. Wat het vervolg dan zou zijn, weten we (gelukkig?) niet.

     

  • Voedselallergie: een nieuwe wending

    Ondertussen weten we dat zoonlief allergisch reageert op rode kleurstof, aardbeien en vermoedelijk ook tomaten. Work in progress. De komende maanden zullen we nog wel één en ander ontdekken. Gisteren schreef ik al dat ik met de dochter langs de huisarts passeerde omdat ze een snothoofd had. We moeten 3 maal daags haar neus spoelen en er vervolgens neusdruppels in doen. Vannacht werd ze zieker en zieker dus vandaag nam ondergetekende spoedverlof om Florence Nightingale te spelen.

    Vanochtend begon ze te klagen over jeuk. Ik had er eigenlijk geen erg in want er was niks te zien op haar lichaam. In de loop van de dag zag ik haar steeds meer dabben en krabben. Tegen de avond zat ze op enkele plaatsen door haar velletje. Ik vroeg haar om even te strippen voor mama zodat ik kon zien wat er aan de hand was. Daar stond ze dan: rode vlekken en bobbels sierden haar huid. Die waren er vanochtend nog niet! Ik geloof goed dat dat pijn doet en jeukt, de stakkerd!

    De huisarts wist te zeggen dat de kans zeer klein is dat dit een reactie is op de neusspray. Gelukkig mochten we meteen op consultatie komen. Daar volgde het verdict: netelroos oftewel een allergische reactie. En dit soort reactie wijst in 95% van de gevallen op… een voedselallergie. Of ik eens wilde opschrijven wat de dochter gisteren en vandaag gegeten heeft en dat blad bewaren tot deze reactie zich nog eens voordoet? De moed zonk me in de schoenen. Miss H kreeg een siroop (Xyzall) voorgeschreven die de reactie moet onderdrukken.

    Bijna 2 maanden zijn we nu bezig met het pseudo-allergeenvrij dieet voor onze oudste. Bij hem uit de voedselallergie zich via de luchtwegen. Dochterlief zal dus vermoedelijk op andere producten allergisch reageren. Ik hoop van harte voor haar dat dit een eenmalige reactie was. Als we met ons gezin nog eens een half jaar pseudo-allergeenvrij moeten eten, dan ben ik er niet graag bij. Het enige ‘nieuwe’ wat ik in het overzicht van de dochter kon ontdekken, zijn de rode bietjes die we gisteren aten. Als baby at ze dat vaak zonder problemen. Nu was het gemakkelijk enkele jaren geleden dat dit nog eens op tafel kwam. Toevallig is dat ook iets wat je tijdens het pseudo-allergeenvrij dieet net wel mag eten vanwege een laag risico op allergische reacties.

    Om (groen) te lachen, ben je hier momenteel aan het goede adres :\

     

  • En dan krijg je het op je heupen.

    Vanochtend opgestaan met een ambetante heup. Gebeurt wel meer, niks ergs. Dacht ik. In de loop van de dag begon de ellende steeds feller op te spelen. Zo erg zelfs dat ik enkele keren bijna de paus imiteerde en de heilige grond van Diest kuste. Bijna, voor alle duidelijkheid. Het is héél vreemd. Die heup verdraagt momenteel geen belasting dus rechtstaan of rondlopen is not done. Bon dacht ik, jij je ding, ik ga wel per fiets naar de kinesist dan.

    Zo gezegd, zo gedaan… Maar dan zie je in de verte het verkeerslicht op rood springen. Jeugdig als je bent, wil je zoals een echte stoppen voor het rode licht en op je fiets blijven zitten met 1 voet op de grond. Daar ging ik dus bijna met mijn bek tegen de vlakte. Er zat niks stabiliteit meer in mijn heup. Op zich is dat niet vreemd vanwege mijn hyperlakse gewrichten maar nu was het toch nog een graadje erger. Thuis schoof ik Michael Jackson-gewijs door huis om eten te maken en voor Triple Trouble te zorgen. Moest ik op een andere verdieping zien te geraken dan gebeurde dat met de bips op de treden van de trap.

    Hier moest iets gebeuren, dit was niet normaal meer. Ik had al geprobeerd mijn heup in ellendig vreemde hoeken te wringen in de hoop dat ze ‘krak’ zou zeggen. Dan zou alles weer goed zijn. Er kwam geen verlossende krak. Raad gevraagd aan de kinesist. Uiteindelijk belde ik toch maar eens naar de huisarts. Gelukkig had die nog een vrije plaats in haar agenda. Ik vond een schat van een taxichauffeur en waggelde er binnen.

    Een duwtje hier, een trekje daar en het was duidelijk. Mijn diagnose klopte voor geen meter. De boosdoener bleek… een virus te zijn. En dat virus, waar het in hemelsnaam ook van moge komen, vindt het geweldig amusant om de kliertjes in mijn heup (ik wist niet eens dat daar kliertjes zitten) te doen zwellen. De omliggende spieren kunnen daar niet mee lachen dus die verkrampen helemaal. Dat verklaarde mijn klachten. Ik wandelde buiten met een voorschrift voor ontstekingsremmers en de verplichting om in beweging te blijven om de boel daar wat soepel te houden. Terwijl ik dit tekstje schrijf, ben ik enkele keren opgestaan om rond de tafel te wandelen. Over 2 weken zou het helemaal genezen moeten zijn. Ik kijk er al naar uit :\

    De huisarts schreef me 2 dagen ziekteverlof voor. Ik kan niet deftig autorijden dus het zou nogal riskant zijn om te gaan werken. En het zou niet lollig zijn voor de collega’s als ik om het kwartier tien minuutjes ga wandelen. Ik ben eens benieuwd naar de reactie van de controle-arts. De vorige keer dat die hier over de vloer kwam, wist hij niet wat ik had ondanks een gedetailleerd verslag van de specialist. Dat wordt weer lachen…

     

  • Ik krijg het er van op mijn heupen!

    Mjah je weet het of je weet het niet maar ik ben gezegend met hyperlakse gewrichten. Mijn ledematen draaien alle kanten op. Mijn gewrichten zijn te soepel en dat brengt hoe langer hoe meer kwaaltjes met zich mee. Zo sukkel ik al sinds augustus vorig jaar met mijn heup. Nadat ik mijn toen vijfjarige zoon een fietsles gegeven had, was het er: de pijn! Een maand of 2 later was mijn geduld op en besloot ik maar eens langs de huisarts te passeren. Een uitbrander later (ze vond dat ik te lang wachtte om haar te raadplegen) wandelde ik buiten met een doorverwijzing naar een fysisch geneesheer. Toffe boel. Zijn laatste werkdag van het jaar, het was ergens in de kerstperiode, bracht hij door met mij op zijn tafel. 4 injecties kreeg ik in het pijnlijke gebied en als beloning kreeg ik een voorschrift voor de kinesist.

    Tof, nog méér kine! Ik ging in die periode namelijk al drie keer per week naar de kinesist voor de revalidatie van mijn pols na een arthroscopie. 5 keer per week werd ik toen dus bij de kinesist verwacht. Ik heb die brave man voorgesteld om voor ondergetekende te werken met onderhoudscontracten in plaats van me telkens om een voorschrift naar de dokter te sturen. Tof om aan je kinderen uit te leggen waar je zo vaak naartoe gaat, vooral als je weet dat de dochter van de kinesist een klasgenootje is van mijn oudste kleuter.

    ‘Mama, waar ga jij naartoe?’

    – ‘Ik ga naar de papa van Axelle jongen.’

    ‘Wat ga jij daar doen mama?’

    -‘Wel… Eerst houdt die mijn handje vast en daarna wrijft die over mijn poep.’

    Als ik het waarheidsgetrouw op deze manier zou uitleggen, denk ik dat er 2 huwelijken op springen zouden staan en dat ik een briefje voor een afspraak met de school mocht verwachten. Ach ja, ondertussen zijn we medio mei. Ik ga nog steeds voor mijn pols en mijn heup naar (dezelfde) kinesist. Hij raadde me van miserie een bezoek aan de osteopaat aan. Dat was een aparte ervaring! Ik ga ze hier niet neerschrijven… Na een gans uur in lingerie op zijn tafel gelegen te hebben, wist ik wat er met mij aan de hand is. Mijn bekken staat scheef en mijn rug is daarin gevolgd. Een kraakje hier, een osteopatische knuffel daar en ju! Terug naar de kinesist voor stabilisatie-oefeningen.

    Sinds deze week doe ik dagelijks flink mijn oefeningen. In een ver verleden heb ik me eens een turnmatje aangeschaft dat me nu goed van pas komt. Voor die oefeningen moet ik enkele charmante houdingen aannemen waar mijn kinderen zich een kriek mee zouden lachen. Ik verstop me dus wijselijk op mijn kamer met mijn matje voor mijn dagelijkse marteling. En daar blijk ik een steengoede coach voor te hebben: Gonzo! Als ik stiekem naar boven sluip, sloft hij op zijn dooie gemakje mee. Hij blijft in het deurgat van de slaapkamer zitten tot ik op mijn matje lig. Daarna springt hij op de vensterbank om het overzicht te bewaren. Hij kijkt graag op me neer, weet je wel. Dan zie ik hem denken ‘Stupid human, do that crazy thing again!’ ‘NOW!’ Echt, morgen geef ik hem een fluitje en een zweep. Naar het einde van de oefenreeks gaat het allemaal zo vlot niet meer en dan kijk ik soms moedeloos vanop mijn matje naar boven, door het raam zie ik dan een azuurblauwe lucht met enkele schattige wolkjes… en een meedogenloze slavendrijversblik van de kat.

    ‘Komaan mens, ik begin honger te krijgen!’

    ‘Zeg maat, je mag het ook eens proberen, het is begot niet simpel hoor!’

    ‘Don’t care, als je niet voort doet dan doe je er nog een strafreeks bij!’

    Grmpf. Vol zelfmedelijden leg ik me terug neer om verder te doen… en kijk recht in de snoet van Wilma. Die volgt het allemaal vanonder ons bed. Ze snapt er de ballen van. Wat doet die mens nu toch weer… Al bij al denk ik dat het zijn nut wel heeft. De eerste dagen had ik behoorlijk last van mijn buikspieren en van mijn nek. Nu heb ik al minder last van de buik. Wie weet ga ik er nog een wasbordje aan overhouden dat terug in een maatje 34 past 🙂