Hukselende Vingers

Tag: held

  • Aan alle sprookjes komt een einde…

    Aan alle sprookjes komt een einde…

    10 jaar heeft het geduurd. 10 jaar heb ik het kunnen volhouden. En nu: fini!

    Vanaf dat ik loslopend dna op deze wereld gezet heb, nu 10 jaar geleden, hadden onze kinderen de coolste mama ever. Hun mama was namelijk MegaMama. Als ik bij hen was, was ik een gewone mama zoals alle anderen. Maar op alle andere momenten hielp MegaMama haar collega met het belachelijk roze pakje om de wereld te vrijwaren van gespuis en addergebroed. Allez ja, ik vertelde hen dat en ze geloofden me. Naarmate de kindjes groter werden, evolueerde MegaMama mee.

    Zagen ze me overdag geeuwen, dan wisten ze dat ik de voorbije nacht alweer enkele dieven in de cel had gesmeten. Was ik al eens te laat aan de schoolpoort, dan was het omdat ik nog gauw even een bom onschadelijk moest maken. En zo ging het maar door.

    Ik had uiteraard een MegaMamaMobiel. Mijn blauwe Berlingo veranderde in een groene, blitse superheldenbolide als er een opdracht was voor MegaMama. Af en toe kwam MegaMama nog ter sprake maar het onderwerp kwam steeds minder aan bod. Ik was het zelfs al een beetje vergeten. Je zou voor minder met een huishouden als dat van ondergetekende.

    Onlangs kocht ik een nieuwe wagen omdat mijn Berlingo me ferm op kosten begon te jagen. Hij was niet stuk maar men vond ook niet wat er dan wel met de stakkerd aan de hand was. Dus na 7 jaar deed ik mijn Berlingo weg en kwam er een nieuwe wagen in de plaats. Tijdens hun eerste ritje op de achterbank van mijn nieuwe wagen klonk het plots sip: ‘Maar mama, nu heb jij geen MegaMamaMobiel meer!’

    Omdat ik hen niet depressief wilde maken, vertelde ik hen dan maar dat MegaMama haar cape aan de haak gehangen heeft. Gedaan met nachtelijke escapades en gevaarlijke truken. Vanaf nu ben ik een gewone mama die gewone dingen doet voor haar 4 kindjes. Hopelijk kunnen ze zich daar ook in vinden 🙂 Ergens op deze planeet zal er wel een gemotiveerde, energieke, jonge moeder met ambitie opstaan om mijn plaats in te nemen. Hoop ik.

     

  • Helden

    Helden

    De afgelopen maanden kruisten verschillende helden ons pad. Toen bekend raakte dat ons gezin door een zware periode gaat, verschenen ze op het toneel. Je herkent ze niet aan hun cape of aan hun superkrachten. Ze blijven liever in de schaduw staan en maken zich niet graag bekend.

    Toch willen we, zonder namen te noemen, aan elk van hen een welgemeende ‘dank je’ zeggen. Ieder van jullie die spontaan zijn hulp aanbood, een luisterend oor, een kom soep of die ons een beetje tijd cadeau gaf: jullie zijn onze helden. Jullie hebben ons ook geleerd hoe mooi onze maatschappij toch nog steeds is in de eeuw van het egoïsme en het internet of things. Jullie leerden ons dat mensen nog wel onbaatzuchtig kunnen zijn, dat naastenliefde nog bestaat en dat het oké is om eens een zwak moment te hebben.

    Het heeft ons de ogen geopend. Zelf proberen we ook altijd anderen te helpen waar mogelijk maar nooit stonden we er bij stil hoe de ander dit ervaart. Hoe moeilijk het is om toe te geven dat je er alleen niet geraakt. Om hulp te vragen als het even niet gaat. Om te aanvaarden dat iemand je helpt, het even overneemt. Om je niet schuldig te voelen of geambeteerd omdat iemand anders je strijk doet of je kind van school oppikt. Want eerlijk gezegd, kennen de meesten onder ons dat niet meer. Vragen we ons al gauw af of er een addertje onder het gras zit.

    Ook al zijn we er nog niet, dit zullen we nooit vergeten. Door het parcours dat De Wederhelft aflegt, is ons leven zoveel rijker geworden. We ontmoetten mensen die ons niet alleen hielpen, maar ook begrepen. Ze stellen geen vragen, weten dat we geen medelijden hoeven. Ze doen spontaan hun ding, vaak zonder dat we het hoeven te vragen.

    We zijn er nog niet, de moeilijkste periode moet nog komen als de operatie zich aandient. Maar dankzij jullie zien we het zitten. Het zal niet makkelijk zijn maar we gaan er komen. En daar zijn we elk van jullie oprecht héél erg dankbaar voor. We zullen nooit kunnen terugdoen wat jullie allemaal al voor ons gedaan hebben. Daarom van ons allemaal (ook van de allerkleinste van de hoop): DANK JE WEL!

     

  • De helden van nu…

    Ik wil niet de oude zaag zijn maar dit moet me toch even van het hart. In mijnen tijd, toen de dieren nog konden spreken, waren helden mensen waar je naar opkeek. Je schreef hen bovenmenselijke krachten toe die hen toelieten ware heldendaden te verrichten. Met één vinger in hun neus redden ze 45 mensen uit een brandend gebouw. Tussen de soep en de patatten beschermden ze even de ganse wereldbevolking tegen een ramp van formaat. Zonder hen zou ‘seconds from disaster’ niet bestaan.

    Naarmate we opgroeiden kreeg onze definitie van het woord ‘held’ een andere betekenis. We zagen het niet meer zo groots. Iemands leven redden, zelfs per toeval, was al voldoende. Of een kat uit een brandend gebouw halen en het beestje terug tot leven brengen met mond-op-mondbeademing. Da’s pas een heldendaad! Wetende dat die beesten aan hun achterste likken voor de lol… Sommige mensen die hun taak als plichtsbewuste burger doen of die laten zien dat ze het begrip ‘naastenliefde’ kennen, worden soms ook beschouwd als held. Ik begrijp dat want zij vormen tegenwoordig vaak de uitzondering op de regel.

    Eigenlijk zijn helden dus gewone mensen zoals u en ik die iets speciaals doen. Niet zomaar iets speciaals, het moet ook ‘goed’ zijn. Je moet er iemand mee helpen. Wel, ik ken veel helden. Ze willen het zelf niet gezegd hebben in al hun bescheidenheid, maar voor mij zijn ze ware helden. Vrijwilligers in de palliatieve zorg bijvoorbeeld: deel uit die medaille. Next in line: kleuteronderwijzers. Zo kan ik nog wel even doorgaan.

    Vandaag moet ik echter tot mijn grote consternatie vaststellen dat er geen helden meer zijn. Toch niet als we de cyberwereld mogen geloven. In de enige kwaliteitskrant die België rijk is (sic) las ik immers wat een held tegenwoordig moet kunnen. Hij moet niet onbaatzuchtig de wereld redden, hij moet geen oud vrouwtje helpen de straat over te steken, hij hoeft niet over bovennatuurlijke krachten te beschikken. Neen. De held van nu is iemand die zelfmoord pleegt! Daar gaat de mythe dat helden onsterfelijk zijn. Maar serieus, is dat nu echt een heldendaad?