Iedereen kent ze wel: de zijlijnmensen. Ze zien en horen dingen, vormen hun mening die ze delen met iedereen die het wel of niet wil horen. Ik geef toe dat ik me er soms ook aan bezondig maar er zijn er die hier werkelijk een way of life van maken. Op sociale media zie je dat heel duidelijk. Ze hebben maar een half woord nodig om hun ongezouten mening over een onderwerp met de wereld te delen. Als je met hen in gesprek gaat, strand je vaak al snel. Het is gemakkelijk om vanaf de zijlijn te staan roepen. Maar als je echt iets zinnig wil betekenen, dan denk je mee, doe je verbetervoorstellen, overdenk je wat je ziet om een genuanceerde opinie te vormen. Pro en contra, weet je wel?
Ik deel een observatie met jullie, denk er over wat je wilt 😉
Dit boekje leende ik van een collega. Ik nam me voor het tijdens mijn verlof in juli te lezen. Zoals gewoonlijk kon ik het niet laten stiekem al eens te piepen naar de inhoud. Met het verwachte resultaat: 2 dagen later is het helemaal uitgelezen. Dit boek is een aanrader voor mensen die zich interesseren aan de Eerste Wereldoorlog. Voor wie niet oplette in de geschiedenisles: die begon in 1914 en eindigde in 1918. 100 jaar geleden begon het allemaal. Aanleiding was de moord op aartshertog Frans Ferdinand van Oostenrijk op 28 juni 2014.
Velen kennen de eerste regels van het wereldbekende gedicht van de hand van John McCrae. In dit boekje lees je zijn verhaal. Wie was die man en waarom schreef hij dit gedicht? Nu ik het boekje gelezen heb, begrijp ik het gedicht en de symboliek die er achter zit veel beter. Voor bepaalde lezers van deze blog: er staan ook veel prentjes en foto’s in het boek 😉
Een tekstje over moederdag kan niet ontbreken als je gezegend bent met Triple Trouble. Gisterenavond tegen 22 u waren ze in bed nog druk hun versjes aan het oefenen voor D-Day. Vanochtend kwamen ze blinkend de kamer op met hun cadeautjes en dreunden ze mooi hun gedichtjes op. Fier dat ze allemaal waren (en ik ook)! Ik kreeg nog de belofte dat ik vandaag de ganse dag de baas mocht zijn omdat het moederdag was. Woehoe, ik wreef al in mijn polletjes!
In de voormiddag ging ik nog gauw met de 2 kleinsten naar de kapper. Deze week passeert de schoolfotograaf immers. Na de middag was het dan mamatijd. Wie denkt ‘ah ja, mama moet in de watten gelegd worden want het is moederdag’: MIS! Mamatijd betekent hier eerder ‘om ter hardst mama proberen op te eisen’. Maar het was wel schattig om aan te zien 🙂
Deze voormiddag maakte ik voor de oudste aardbeienconfituur. Hij is nog steeds zijn pseudo-allergeenvrij dieet aan het volgen. Voorts verdeelde ik mijn tijd over het huishouden, de kinderen, de katten en mijn werk voor de zaak. Daarna was het 100% tijd voor de kroost.
Met de dochter maakte ik onze eigen Sam de Verkeersslang. We gingen aan de slag met wc-rolletjes, verf, nog meer verf, papier, lijm en nog een stuk of 20 andere dingen. Het resultaat leek zelfs op een vrolijke gehandicapte slang! Ondertussen was de oudste archeoloogje aan het spelen. Hij was druk in de weer met gips, hamer en beitel om een schat te ontdekken in een verjaardagscadeautje van zijn feestje gisteren.
Je denkt toch zeker niet dat ik mijn handen ga vuil maken hè…
Het deed me deugd 3 tevreden kindersnoetjes te zien. Eigenlijk was ik van plan een dagje alleen naar de wellness te trekken. Maar ik kon het niet over mijn hart krijgen. Op moederdag kan je als moeder toch niet de deur achter je dicht trekken om zelf iets te gaan doen waar je je kinderen niet bij kan betrekken? Dat neemt niet weg dat het binnenkort wel tijd is voor een dagje ik-tijd, ver weg van alles en iedereen.
