Hukselende Vingers

Tag: experimenteren

  • Moederlijke dilemma’s

    Van zodra de zon zich laat zien, doen onze kinderen niets liever dan buiten spelen. We hebben een grote tuin en wonen naast een doodlopend straatje. Dat straatje staat in verbinding met een woonwijk waar enkel plaatselijk verkeer komt. Vorig jaar mochten de kinderen met hun rollend materieel rond ons huis rijden en in het doodlopend straatje. Achteraan is er een rond punt waar ze kunnen gaan draaien om zo terug tot thuis te bollen. Op die manier hadden ze voldoende bewegingsvrijheid en bleven ze toch in mijn vizier.

    Dit jaar willen ze wat verder op verkenning gaan. Met hun step, fietsjes en al de rest met wielen, cruisen ze door de woonwijk. Meestal met zijn tweetjes of drietjes maar soms ook alleen. Ze gaan dan links en rechts eens buurten, dat komen ze wel eerlijk vertellen. Daar komt dan het dilemma… Hoe vrij laat je je kinderen dezer dagen buiten spelen? Waar trek je de grens?

    Ik probeer de kinderen vrijheid en keuzevrijheid te geven. Ook al valt het me soms moeilijk om ze los te laten, ik doe een effort omdat het in hun belang is. Het stoort me niet dat ze hier op de wijk wat rondrijden. Hoegenaamd niet. Ook al zie ik hen niet. Omdat ik weet dat dit een veilige en rustige buurt is. Omdat ik weet hoe ik vroeger zelf was. En dan begint de mallemolen in mijn hoofd.

    Zouden de andere buren er ook zo over denken? Vinden die het niet vervelend dat onze kroost daar fietst en stept? Verdragen de mensen dat tegenwoordig nog? Als je de actualiteit mag geloven, moet je kinderen onder een glazen stolpje zetten na schooltijd en dan liefst nog eentje met geluidsdemping. Spelen en kabaal maken moeten ze maar op school of in de hobbyclub doen.

    Wel, De Wederhelft en ik doen daar niet aan mee. Onze kinderen moeten onbezorgd kind kunnen zijn. Ze spelen, ravotten en gieren het uit. ’s Avonds komen ze pompaf en met zwarte handen en voeten naar binnen. Zo hoort het. Natuurlijk kijken ze ook al eens wat tv of spelen ze een spelletje op de computer maar het merendeel van de tijd zijn ze kind. Spelen ze onbezorgd buiten, maken ze zich vuil en experimenteren ze met hun speelgoed, met takken en bladeren, met wat ze tegenkomen (nee, geen drugs, sigaretten of alcohol voor zover ik weet 🙂 ). Ik weiger te geloven dat deze maatschappij verdorven is. Laat ons hopen dat de mensen wel nog verdraagzaam zijn en spelende kinderen in hun straat tolereren. Hoe kunnen kinderen anders onbezorgd opgroeien en leren omgaan met vrijheden? Apetrots was ik toen ze vanavond uit zichzelf op tijd naar huis kwamen om aan tafel te schuiven, netjes hun fietsjes in de garage parkeerden en flink naar binnen kwamen.

     

     

  • Test voedselallergie: vervolg

    5 weken na de start van het pseudo-allergeenvrij dieet was het vandaag eindelijk dé dag: zoonlief mocht op controle gaan bij de prof in Gasthuisberg! 5 weken heeft hij een beenhard karakter gehad, zich allerlei lekkers ontzegd om het toch maar goed te doen. Ik was supermegakeifier op hem! En uitgerekend ik heb het per ongeluk op de valreep nog verknald 🙁 De paashaas bracht hier hardgekookte eitjes. Maar om duidelijk te maken dat het paashaasklokkeneitjes waren en geen prul die ergens in een legbatterij uit een kiekenpoep vloog, bracht Zoef De Haas hier geverfde en bestickerde eieren voor onze kroost. Toffe pé, dat konijn. Of die haas. Dat mag de zoon tenminste eten want chocolade is een no go.

    ’s Middags mocht hij na zijn boterhammetjes een eitje eten. En smaken dat het deed! ’s Anderendaags liep hij te snoeven en te snotteren. Hij had ook een slechte nacht gehad, wat bij hem resulteert in druk gedrag overdag. Na enkele uren viel mijn frank: de kleurstof was door de eierschalen gedrongen en zat dus ook een beetje in het eiwit. En dat heeft hij binnen. Boosdoener gevonden.

    Mijn vermoeden werd door de prof bevestigd: zwelling in de neus en slijmvorming wat duidt op een allergische reactie. Ze wist me ook te vertellen dat rode kleurstof een klassieker is bij voedselallergieën. Je moet het maar weten. Die kan dus al met stip op de lijst met te vermijden producten.

    Hoe gaat het nu verder? Tot het eind van deze maand blijft Robin zijn dieet volgen. Tegen dan is die rode kleurstof volledig uit zijn lijf. Op 1 mei worden alle verse groenten en fruit toegelaten. Dan is het aan ons om te experimenteren en te observeren. Producten waar hij op reageert, krijgen een oranje licht. Reageert hij bij een tweede poging opnieuw op hetzelfde product, dan krijgt het een rood licht en komt het op de lijst met te vermijden producten. Die lijst zal trouwens een aantal jaren ongewijzigd blijven.

    Een maand later mogen we weer een blok van producten toevoegen aan het dieet. En zo gaat het maar verder. Na een goeie 4 maanden zou zo ongeveer alles getest moeten zijn. Dan gaat hij terug op controle bij de prof voor een bespreking van de resultaten en de verdere begeleiding.

    Het wordt dus een beetje trial and error de komende maanden. We gaan een voedseldagboek maken waar we met kleur aanduiden wat ok is, niet ok of betwijfelbaar. Volgens de prof doet een allergische reactie zich normaalgezien binnen de 24 uren na inname van het product voor. De kunst zal dus zijn om geen 2 ‘nieuwe’ producten op dezelfde dag te gebruiken in de voeding.

    Moesten er mensen zijn met vragen over recepten en suggesties voor een gevarieerde voeding tijdens het pseudo-allergeenvrij dieet: je mag me altijd contacteren.