Hukselende Vingers

Tag: den Amer

  • En avant la muzik!

    Zo heet de nieuwe tournee van Johan Verminnen. 62 jaar jong is hij. Naast wat grijze haren, is zijn snuit amper veranderd. Gisteren deed hij Diest aan met zijn tournee. Tijd om eens te gaan kijken dus. Ik kan mezelf niet bestempelen als een fan van Johan Verminnen. Wel vind ik hem een goeie artiest die knap werk aflevert. Maar ik had hem nog nooit live gezien. Tot gisteren dus. Ik vleide me neer in een stoeltje op de eerste rij in den Amer in Diest. Ondanks het gegeven dat dit een recente nieuwbouw is, heeft een deel van de tribune blijkbaar haar beste tijd al gehad. Zonde. Ach ja, ik laat het niet aan mijn hart komen.

    Licht uit, spots aan. Johan verrast. Hij begint met een (volgens mijn lekenmening) minder bekend lied. Onbekend is duidelijk onbemind bij Verminnen. Johan is ondertussen een vlotte zestiger maar zijn stem heeft nog datzelfde typerende timbre dat hem indertijd groot maakte. Deze stem herken je meteen. Met een warme, volle stem fietst hij door zijn repertoire. Hij doet zelfs de moeite om wat choreografische pasjes te zetten.

    Het publiek smaakt de interactie tussen artiest en tribune. Hij verwerkt enkele verwijzingen naar Diest in zijn liedjes en nam zelfs de moeite om onze deelgemeenten van buiten te leren. In zijn bindteksten schuwt hij de politiek niet. Zo kennen we hem. Hij doorspekte zijn monologen met sappige Brusselse accenten. Je bent voor of tegen, ik kon het best wel appreciëren. Al vond ik weinig leeftijdsgenoten in de zaal.

    De Rue des Bouchers bracht wat leven in de zaal. Dat mag ook wel. Dit liedje werd niet gecomponeerd voor bekrompen salondames die lurken aan een tasje thee. Maar de overige nummers dienden vooral om te genieten. Neen Johan, vraag niet om mee te zingen. Laat ons luisteren naar jouw zang. 100% zuiver en muzikaal perfect ondersteund. Persoonlijk vind ik hem beter klinken als ik hem niet kan zien. Maar da’s goesting hè 😉

    Iedereen at uit zijn hand toen hij zijn klassiekers bracht. ‘Laat me nu toch niet alleen’ is live veel sterker dan op de CD. Ik kende dit liedje voor Clouseau het coverde en ik blijf het origineel veel sterker vinden. Terecht noemt Johan Verminnen dit ‘mijn lied’. Beklijvend moment. Ik prevel het mee van de eerste tot de laatste letter. Terwijl zie ik voor me de gezichten van enkele naasten die ik de afgelopen jaren heb moeten afgeven. Waarom wordt dit lied toch geassocieerd met dood en verdriet? Het gaat over zoveel meer! Maar toch: dit is een waardig einde voor een knappe show.

    DAT HAD JE GEDACHT! Hij gaat van het podium en komt weer terug voor een bisnummer. Een keer of 3-4. Het mocht van mij nog langer duren. Want eerlijk gezegd: 1 nummer miste ik in deze show. Paulien. Ondanks dit kleine puntje kon ik bij het buitengaan alleen maar zeggen ‘Ik voel me goed’. Bedankt voor een mooie avond Johan.

  • De Nieuwe Snaar

    Gisteren pakte Diest uit met Konec van De Nieuwe Snaar in den Amer. Het is de laatste show van deze vrolijke bende die nu een goeie 30 jaar in het vak staat. Ik zag ze enkele jaren geleden tijdens Pulptuur in Kapellen en was er niet meteen wild van. Ik vergezelde De Wederhelft dus met gemengde gevoelens. Met een bijna-onbevooroordeelde blik plofte ik in mijn stoeltje op de tweede rij en stelde vast dat de voorstelling uitverkocht was. Ik meende me een dwaze dwerg te herinneren, al snel bleek het Geert Vermeulen te zijn.

    Ik ga hier niet gans de show bespreken. Doorheen het ganse spektakel kroop 1 gedachte steeds weer in mijn hoofd: hier kunnen veel 50-plussers een voorbeeld aan nemen. Die mannen verkeren in een goede conditie ondanks het vermoedelijk overdadige drankgebruik dat in de sector welig tiert. Ze zijn niet alleen fit, ze zijn ook erg flexibel. Letterlijk en figuurlijk. Ik verdenk Geert er van dat hij net als ik gezegend is met hyperlakse gewrichten. Maar als je ziet hoe die mannen verschillende instrumenten bespelen alsof het niks is, de meest uiteenlopende muziekstijlen ten berde brengen alsof ze nooit iets anders deden en hoe vlot ze improviseren om foutjes vakkundig te verdoezelen, dan denk je zelfs als niet-fan: Wow!

    Jobrotatie, functieverbreding en meer van die zware termen: ik zou voor elk van hen een voorbeeld uit de show van De Nieuwe Snaar kunnen geven. We steken zoveel energie in het voeren van een leeftijdsbewust personeelsbeleid en het verhogen van de organisatiebetrokkenheid bij het OCMW… Een goede teambuilding zou voor deze doelgroep heel eenvoudig zijn: ga eens kijken naar Konec en denk dan eens na over jezelf. Niet negatief bedoeld hoor, ik heb alle respect voor onze 50-plussers. Die mensen doen zwaar werk in vaak moeilijke omstandigheden. Maar ik denk dat de arbeidsvreugde die van De Nieuwe Snaar afdruipt, voor hen een opsteker kan zijn. Beide sectoren zijn niet te vergelijken maar het idee erachter wel. Je werkt voor mensen en met mensen. Je zet je in voor de volle 100%, ook al heb je een mindere dag en een pijntje hier of ginder. Het levert je meerdere staande ovaties en een uitzinnig publiek op.