Hukselende Vingers

Tag: controle

  • Voedselallergie: controle Gasthuisberg

    Deze maand mocht zoonlief op controle gaan bij professor Bullens. Hij heeft zich heel goed gehouden aan het pseudo-allergeenvrij dieet. Zo konden wij in de daaropvolgende periode achterhalen op welke voedingsstoffen zijn lichaam reageert.

    Bij Robin zit het hem vooral in rode dingen. Ik kan hem dat niet kwalijk nemen maar da’s een lang verhaal 😉 Met stip op 1: rode kleurstof. Daar reageert hij heel uitgesproken op. Ketchup, Fristi, Kidibul, geverfde eieren met Pasen en andere dingen staan alleen op het menu als er de dagen nadien niks speciaals op het programma staat. Eet of drinkt hij iets waar rode kleurstof in verwerkt is, dan zwelt in zijn neus één en ander op. Het doet hem onophoudelijk snoeven en moeilijk ademen. Gevolg: verstoorde nachtrust met ’s anderendaags prikkelbaar humeurtje en moeite om zich te concentreren. Na 2 à 3 dagen is het weer voorbij.

    Voorts reageert hij op verse tomaten (niet op bliktomaten), aardbeien en frambozen met zekerheid. Van enkele andere voedingsmiddelen zijn we niet 100% zeker. Het gekke is ook dat hij de ene keer meteen allergisch reageert en de andere keer pas nadat hij er meer dan een normale portie van eet. Er is bijvoorbeeld een verschil tussen vleestomaten en kerstomaten merkbaar. Hoe onnozel de nuance kan zijn, voor hem betekent het een wereld van verschil.

    Het stuit vaak ook op onbegrip uit de omgeving, zo een voedselallergie. Niet negatief bedoeld hoor. Maar het is moeilijk om uit te leggen dat Robin bijvoorbeeld wel een aardbei kan eten, maar dat hij er geen 5 mag hebben. Of dat hij wel tomaten uit blik verdraagt maar geen tomatenketchup. Volgens de prof is dit allemaal perfect normaal. Elk allergeen heeft zijn eigen drempel vanaf wanneer ie getriggerd wordt.

    De controle was heel positief. Zolang alles stabiel blijft, moeten we niet terug gaan naar Gasthuisberg. Merken we dat de reacties veranderen of dat hij plots op andere dingen begint te reageren, dan is het tijd om nog eens een afspraak te maken. Ze vertelde wel dat voedselallergieën meestal wel van blijvende aard zijn. Het is niet iets waar je zomaar ‘uit groeit’.

    Voor ons is het een geruststelling nu we weten waar Robin op reageert en dat de reactie niet levensbedreigend is. We laten hem soms zelf de keuze of hij iets wil eten waar hij allergisch aan is of niet. We leggen dan telkens goed uit dat hij dan enkele dagen last gaat hebben. Zondag dronk hij bij oma en opa bijvoorbeeld een beker Fristi, dat heeft hij tot en met vandaag mogen uitzweten.

  • Elk einde is het begin van iets nieuws

    Wie ooit te maken kreeg met burn-out, zal wel begrijpen waar ik het over heb. Deze week las ik de blog van Sara-Jane. Zij is, net als ik een jonge (jaàààà!) en enthousiaste ambtenaar. Vastbesloten zich niet te laten vastroesten in regeltjes en procedures. Heel energiek wil ze de dino’s omvormen tot gelijkgestemden. Ik ontmoette Sara-Jane enkele jaren geleden. We vonden elkaar op Twitter. Ze zocht nog slachtoffers om te interviewen over social media voor haar eindwerk. We spraken af op een zonnig terrasje in het gezelschap van een wesp die maar niet wilde vertrekken (herinner je je dat nog Sara-Jane? 🙂 ). Nadien bleven we elkaar volgen. Ken je dat? Je bent niet bevriend met elkaar, eigenlijk ben je ook geen kennissen van elkaar maar zo een beetje iets wat er tussenin zweeft. En je volgt elkaars reilen en zeilen vanop afstand.

    Strijd

    Deze week las ik dat Sara-Jane dezelfde strijd streed als ik. Een beetje een strijd tegen zichzelf die je alleen maar kan winnen door het onderspit te delven. Door te durven toegeven dat trop echt wel teveel is. Door je af te vragen of het dit nu is? Door je te bedenken dat het kerkhof vol ligt met onmisbare mensen. Door te beseffen dat je sommige dingen nu eenmaal niet kan veranderen. Hoogstens een beetje beïnvloeden, dat gaat soms wel. Door te zien dat anderen lachen en plezier hebben in het leven en dan in jezelf iets vreemds te voelen dat je niet kan benoemen. En dan begint het nog maar pas.

    Fases

    Durven toegeven dat je een probleem hebt is één. Zoeken naar de oorzaken is een niet onbelangrijke twee. Op dat moment weet je echter niet waar het fout ging. Dat besef komt pas later, als je met enig relativeringsvermogen naar het verleden kunt kijken. Soms kan je het gewoon niet voor 100% benoemen. Een burn-out sluipt stiekem je leven binnen. Als een parasiet teert hij op je reserves. Hij zet zijn klauwen langzaam in je enthousiasme en je levensvreugde.

    Daar zit je dan: je weet dat je een probleem hebt en je weet ook hoe het komt. Maar hoe in hemelsnaam ga je dat nu oplossen? Op die vraag kan alleen jijzelf een antwoord bedenken. Je probeert een stappenplan op te stellen en je er aan te houden. Je valt, zet 2 stappen achteruit en schuifelt dan terug een beetje vooruit. Je hebt steun nodig. Oei, dan moet je iemand in vertrouwen nemen. Je moet je zwak opstellen. Aiaiai. Maar het moet.

    Als je uit je put gekropen bent, ben je er nog niet. Je zal jezelf er nog lange tijd voor moeten behoeden om niet weer in de val te lopen. En dat gebeurt hoor, zonder dat je het beseft. Maar dan weet je wat er aan de hand is omdat je één en ander herkent. En elke keer je in de put valt, val je iets minder diep dan de vorige keer.

    It’s a way of life

    Loslaten is doorheen het hele proces een sleutelwoord. Die controle over alles heb je echt niet nodig om overeind te blijven. Niet iedereen wil de poten vanonder je stoel zagen om er beter uit te komen dan jij. Tussen je collega’s zitten oprecht bezorgde mensen. Je schrikt hen af door je hard op te stellen. Door te laten uitschijnen dat je het allemaal wel kunt en dat je hen niet nodig hebt. Een job, een gezin, hobby’s, een huishouden, een sociaal leven: niemand combineert dat probleemloos. Dat zijn nu eenmaal spanningsvelden die al eens met elkaar in conflict durven te gaan.

    Mijn motto werd doorheen de jaren, met dank aan een steengoede trainster bij wie ik een opleiding volgde: ‘Kan ik er iets aan veranderen? Zit het in mijn cirkel van invloed? Nee? Dan kan het de boom in en raakt het me niet.’ Dat lukt me lang niet altijd, maar toch al vaker dan vroeger. En dat voel ik. Zelf ben ik er nog niet helemaal, dat heeft mijn gezondheid me deze maand duidelijk gemaakt. Volgens de dokter ben ik oververmoeid, zit ik door mijn reserves en werkt mijn schildklier niet zoals het moet. Mijn hartslag is permanent (een beetje) te hoog, daar heb ik medicatie voor gekregen. Maar over enkele maanden zou dat opgelost moeten zijn. En dan kan ik weer verder werken aan de rest. Om te vermijden dat ik nog eens met mijn klieken en mijn klakken naar beneden donder…

    Sara-Jane, sterkte meid! Je komt er wel want je bent een straffe madame. En als je het even niet meer weet, dan gaan we nog eens een terrasje doen. Zonder wesp deze keer 😉

    kwaliteit

  • Controlefreaks

    Wie zijn ze, wat doen ze, wat drijft hen? Ik geef toe dat ik zelf perfectionisme-issues heb. In het verleden volgde ik daar een opleiding over en die heeft me heel wat nieuwe inzichten opgeleverd. Sinds ik dat deed, kan ik beter met mezelf leven op het gebied van perfectionisme 🙂 De laatste maanden werd het me duidelijk dat ik niet de enige ben die sukkelt met dit trekje. Iemand met 40% perfectionisme en 60% dwangmatig controlerend gedrag kruiste mijn pad. Bloody hell!

    Aanvankelijk had ik niet door wat de onderliggende oorzaak van haar irritant gedrag was. Ik ergerde me groen en blauw als ze in mijn buurt was. Idem voor de telefoongesprekken die ik met haar voerde. Maar toen begon het me langzaam te dagen. Deze dame kan het niet helpen dat ze de dingen doet die ze doet en dat ze zegt wat ze zegt. Het is sterker dan haarzelf. Het heeft me ook een beetje en spiegel voorgehouden. Let wel: ik vermoed dat ik niet zo extreem was toen perfectionisme hoogtij vierde in mijn leven maar ik herkende wel één en ander.

    Als ik haar nog eens zie of hoor, ga ik eens een babbel met haar doen. Gewoon om te kijken in hoeverre ze zich bewust is van haar ‘probleem’. Want dat is het: een probleem. Het hypothekeert je dagelijkse leven, je omgang met mensen, je kansen op werk, enz. Zou ze beseffen hoe ze overkomt bij anderen? Voelt ze zelf aan dat ze een slaaf is van haar perfectionistische geest?

    Ik weet het niet. ik wil haar ook niet veranderen. Wel zou ik graag proberen haar ogen te openen voor wat ze aanricht. Vermoedelijk is ze een schat van een vrouw. Alleen zit dat verstopt onder een controlerend jasje. Als zij kan leren loslaten en als ze af en toe de lat wat lager legt, zou haar leven en dat van de mensen in haar omgeving veel aangenamer zijn. Been there, done that, enjoying every moment of it!

    Iemand uit mijn omgeving bewonderde me dat ik zulk een grellige dosis geduld aan de dag legde in een gesprek met deze dame. Ik heb 3 kinderen, dat helpt. Dat legt een laagje eelt over je aders om je bloeddruk constant te houden op moeilijke momenten. Interacties met deze dame gaan nog geruime tijd moeilijk en vermoeiend zijn. Toch hoop ik dat ik iets met haar kan bereiken. Misschien ga ik eens kordaat uit de hoek komen als het de spuigaten uitloopt. Misschien ook niet. Omdat ik weet wat het is. Omdat ik haar een positieve evolutie toewens. Omdat ik weet hoe mooi het leven kan zijn als je jezelf niet verantwoordelijk stelt voor al wat er mis zou kunnen gaan op deze aardkloot.