Hukselende Vingers

Tag: bezorgd

  • Clevere kinderen: lusten en lasten.

    Voor lezers die me niet kennen: mijn kindjes zijn nu 7 jaar, 5 jaar en 4 jaar oud. Alle 3 zijn ze niet van gisteren, dat weten we al langer. Vandaag werd dat weer enkele keren duidelijk…

    De oudste

    Tijdens de zomermaanden fiets ik wat vaker naar het werk zodat Koning Auto ook een beetje vakantie heeft. Zo ook vandaag. Wist ik veel dat Mozes van plan was zijn truuk met water nog eens te herhalen maar dat hij daar een halve dag storm en regen voor nodig had. In Zichem, waar ik werk, hadden we regen tot het middaguur. Daarna kwam de zon er door. Toen het tijd werd om naar huis te gaan, kleurde de lucht grijs. Ik moest dus een tandje bijsteken wilde ik droog thuis geraken.

    Ik haalde het, zeiknat van het zweet. Maar behalve wat gedonder waren de weergoden me gunstig gezind. Man en kinders trokken wit weg en keken me aan alsof de heilige maagd Maria voor hen neerdaalde. Tja, ik kan dat effect hebben op mensen 😉 De oudste zoon vloog meteen rond me en liet me niet los, keek me niet meteen aan. Iets later zag ik 2 rode, vochtige oogjes ter hoogte van mijn middel tevoorschijn komen. Blijkt dat het hier stevig geonweerd had en dat de regen met bakken uit de lucht viel. Het was net 2 minuten gedaan toen ik arriveerde. Zoonlief was doodongerust. Hij was er van overtuigd dat ik van mijn fiets zou vliegen en op straat zou vallen en dan zou er een auto aankomen en dan en dan en dan… En ik zou helemaal nat geregend thuis komen en dan met die wind daarbij, ‘daar kan je wel ziek van worden hè mama!’.

    Het heeft me wat tijd gekost om hem duidelijk te maken dat ik bij slecht weer gewoon wat langer werk of ergens onderweg een plaatsje zoek om te schuilen. Maar het gaf me wel een warm gevoel dat ze zo begaan zijn met hun mama…

     

    De jongste

    Etenstijd. Wok op het menu. Met babymaïskolfjes. Niet meteen de favoriete kost van Raketman. Hij moddert maar wat aan met zijn maaltijd en bestek. De Wederhelft ergert zich groen en blauw. Na een tijdje moppert hij: Jongen, als je nu niet flinker gaat eten dan mag je vandaag geen dessert!’ Raketman bekijkt hem eens met zijn puppy-ogen en zegt droogjes met uitgestreken gezicht:
    – ‘Da’s niks papa, er komen nog veel dagen hoor.    … Om vervolgens voort te rommelen in zijn bordje.

    Da’s er nu eens echt eentje die je moeilijk met iets kan straffen. Geen dessert vandaag? Bwah, morgen is er weer een dag. Vroeg naar bed? Oké, dan kan ik nog eens het Diesters kampioenschap verspringen doen in mijn slaapkamer. Op straf gaan zitten in de gang? Ideaal moment om even boven een plasje te gaan doen. Belonen en straffen volgens de Supernanny: het glijdt van hem af. Respect voor de kleine man, die gaat nog ver komen in het leven!

     

    De middelste

    Dochterlief zit momenteel samen met Hello Kitty bij de dokter om een wrat te vermoorden. Ongetwijfeld zal daar ook wel weer een stoot gebeurd zijn. 🙂

     

     

  • Het leven zoals het is: Triple Trouble

    Vanavond genoot ik van mijn 3 bengels. Ik onderging vandaag een arthro ct scan van mijn pols. Dan spuiten ze eerst wat radioactiviteit in het gewricht waarna je onder de scanner mag gaan liggen. Die inspuiting op zich voel je wat maar soit, er zijn ergere dingen. ’t Is pas nadien dat het verrekte zeer begint te doen. Het is pijnlijk genoeg om een tijdelijke weerslag te hebben op mijn psyche. Maar da’s dus buiten de Koters gerekend. Hoe hebben ze er vanavond voor gezorgd dat ik een halfvol in plaats van een halfleeg glas zag?

    1. De oudste zoon

    De Wederhelft vertrekt met de dochter naar de kapper. Hij zegt tegen de oudste dat die flink moet zijn omdat mama pijn heeft aan de pols. Flink knikt hij ‘jaja’. Als papa uit beeld verdwenen is, kijkt hij me met een frons aan en zegt ‘Mama, ik wil dat wel proberen hoor, zo braaf zijn en zo maar ik vind dat wel heel moeilijk hoor.’ Ik doe alsof ik verbaasd ben en zeg ‘Ah ja, waarom dan?’ Hij denkt even na, vormt weer een driehoek met zijn wenkbrauwen en antwoordt strategisch ‘Mjah, met broer en zus die hier rondlopen hè!’. Hij had ongetwijfeld zijn schoen voor de sint in het achterhoofd. Goed geantwoord jongen!

    Over enkele maanden moet hij gedurende minstens 5 weken een pseudo-allergeenvrij dieet volgen. Ik ga hem daar nu nog niks van zeggen want ik weet zelf bij God nog niet hoe we dat moeten gaan klaar spelen. Alle tips zijn dus welkom…

    2. De kleuterpuberdochter

    Haar kuren zijn nog niet helemaal door. Vanavond mocht ze naar de kapper (lang leve de kleine zelfstandige die zich flexibel opstelt voor zijn klanten!). Die ontdekte tijdens het knippen dat dochterlief zowaar een hippe skrillex heeft. En niemand weet hoe die er gekomen is. Wij hebben het in elk geval niet gedaan. Als ik haar vraag of ze haar haartjes geknipt heeft, schudt ze ja en antwoordt ze ‘nee’. Wie zou dat dan wel gedaan kunnen hebben? Met ogen waar zelfs die van een droeve puppy niet aan kunnen tippen, kijkt ze me aan en zegt zielig ‘ik weet het niet’. Tsjah, gelukkig valt het niet te hard op. En eigenlijk… past dat kapseltje wel goed bij haar AC/DC-shirt dat ik bij H&M op de kop tikte. Deze fashionista blijkt een coole rock-chick te zijn!

    3. Raketman

    Hij kreeg van zus een Chocotoff. Als echte chocoholic heeft hij daar lang plezier van. Op mijn schoot zat hij te sjieken en te knauwen dat het een lieve lust was. Net een bulldog die in zijn mand op een bot ligt te kauwen. Na het douchen merken we dat zijn snoepje nog steeds niet op is. Het wordt wel tijd want zijn tanden moeten nog gepoetst worden. We dragen hem op om het snoepje door te slikken want anders pakken we het af om de tandjes te poetsen. Hij slikt het niet door, voelt de bui al hangen en begint alvast pro-actief zielig te kijken. De Wederhelft haalt het brokje uit zijn mond… en stelt vast dat Raketman al die tijd zat te kauwen op de wikkel die rond de Chocotoff zit. Al een geluk dat hij het niet doorslikte dus.

    Na bedtijd horen we Raketman nog druk over en weer galopperen door de gang boven. Plots komt hij naar beneden gestuiterd voor enkele dienstmededelingen. Nadien trekt hij de deur achter zich dicht en huppelt naar zijn bed om te genieten van een welverdiende nachtrust.

     

    Triple Trouble neemt mijn pijn niet weg maar ze zorgen wel voor afleiding. En hoe klein ze ook zijn, ze doen hun best om er rekening mee te houden. Chapeau! Ze mopperen niet als mama hen alweer niet kan naar boven dragen, ze proberen flink zelf hun keren aan en uit te doen, zelf te douchen, zelf hun bordje naar de keuken te dragen na het eten, enz. onder mijn toeziend oog. Soms heeft een mens dat nodig. Het doet je ook beseffen hoe dankbaar je mag zijn dat die kleine monsters ergens diep vanbinnen bezorgde schatten zijn.

     

     

  • Grazende bizon

    Het oudste kroostlid is 6 jaar. Perfecte leeftijd om hem naar de scouts te sturen. Hij mag er starten als kapoentje. Vandaag was zijn eerste try-out. Met veel vragen en gefronste wenkbrauwen gingen we samen naar de scouts. Hij zag er al meteen bekende kindjes maar dat bleek niet genoeg om zijn enthousiasme een duwtje in de rug te geven. Eens een leidster hem mee naar de groep nam en vertelde wat ze allemaal gingen doen, was hij vertrokken. Ik wandelde terug naar huis, aftellend naar 17 u om te kijken welk gezicht hij dan zou trekken.

    3 uren lang zou hij vandaag bij de scouts vertoeven. Ravotten, lekker gek doen, spelen… Onbezorgd kind zijn! Een half uurtje later merkte ik thuis dat het begon te regenen. Oeioei, ze zullen met die pagaddertjes toch wel even gaan schuilen dan? Gaat hij het tegen die vreemde leiding durven zeggen als hij pipi moet doen? Zullen ze genoeg tijd en aandacht hebben om al die nieuwe kindjes wat op hun gemak te stellen? Gaat hij het leuk vinden?

    17 u… Ik arriveer netjes op tijd aan de scoutsterreinen. Mijn zoon is nergens te bekennen. Lichte paniek. Die kukels hebben mijn zoon toch niet kwijt gedaan hè?! Even aan de leiding vragen, of ze ergens een verstopplaatsje hebben voor kindjes. ‘Robin? Die is op de berg aan het spelen mevrouw.’ De berg? Argwanend kijk ik naar een metershoge muur bestaande uit modder, onkruid en stenen. U denkt juist. Daar lag een vettig varkentje zich te amuseren.

    Hij was dolenthousiast! Onze oudste blijkt een echte scout te zijn. Ikke blij, de peter fier en zoonlief ongeduldig want hij kan pas volgende zaterdag terug naar de scouts. Op weg naar huis bekijk ik hem eens. Zijn sandalen waren zwart toen ik ze in de winkel kocht. Nu hebben ze een trendy roestkleur. Zijn korte broek heeft ter hoogte van zijn achterwerk behoorlijk wat zand gevreten. Zijn benen en voeten doen vermoeden dat zijn roots in Kenia liggen. Zelfs in zijn haar bespeur ik hier en daar een klein beetje modder. Ferm, mijn zoon die normaal zijn handen niet graag vuil maakt heeft er geen problemen mee om de rest van zijn lichaam supervuil te maken 🙂

    Ik heb vandaag veel geleerd. Het voornaamste is dat ik vanaf nu elke zaterdag om 17 u 15 mijn zoon in bad kan soppen om de korsten vuil wat te laten weken. Vanaf nu werken we met 2 garderobes: eentje voor de scouts en eentje voor de rest. Hij gaat dat daar goed doen, ik heb daar het volste vertrouwen in. Dan neem ik die badjes en die garderobes er met alle plezier bij. Bedankt aan de leiding voor hun inzet en gedrevenheid om zoveel kinderen elke week een leuke namiddag te bezorgen!