Hukselende Vingers

Tag: activering

  • Liberalen zijn gelukkige mensen…

    … Toch als ik dit artikel mag geloven.

    Graag deel ik enkele passages uit het artikel met jullie:

    Progressieven bleken volgens de onderzoekers niet alleen vaak een positiever woordgebruik te hanteren, maar zouden ook op beeldmateriaal meer een oprechte lach laten blijven dan hun conservatieve collega’s.

    Het onderzoek toonde aan dat progressieven vaker beroep deden op een positieve taalgebruik,” merkt Sean Wojcik op. “Bovendien bleken progressieven op foto’s vaker een lach te vertonen dan hun conservatieve collega’s. Aan de rimpels rond ogen kon ook worden afgeleid dat de lach bij progressieven vaak oprechter is dan bij conservatieven.

    Ik zou hier laagbijdegrondse dingen kunnen bij schrijven over mensen die een ander gedachtengoed aanhangen, maar ik verlaag me daar niet toe. Ik vind dit artikel wel goed passen bij waar Open VLD voor staat. Een optimistische partij die met een positieve blik kijkt naar de toekomst. Goesting is hier een sleutelwoord.

    We moeten durven geloven en investeren in een groei-economie. Daarmee bedoel ik niet een economie die draait op slaven zoals sommigen het voorstellen in de media. Er zijn mensen waarbij wat activering geen kwaad kan maar er zijn er ook die verdiend met rust gelaten mogen worden. Ik blijf pleiten voor een activeringsbeleid dat ruimte laat voor maatwerk. Geen holle slogans die bij de ene helft van de bevolking kwaad bloed zetten en bij de andere helft voor nog meer wrevel en stigma’s creëren. Neen. Een gericht beleid dat ruimte laat voor een individuele aanpak.

    Wie niet kan werken, zij het om medische of andere gegronde redenen, die moet dat niet doen. En die moet daar zeker niet te pas en te onpas met zijn neus op gedrukt worden. Maar wie niet wil werken, mag niet van de maatschappij verwachten dat zij daar voor opdraait. Mensen moeten durven zelf verantwoordelijk te zijn voor de keuzes die ze bewust maken. En mensen moeten kunnen aanvaarden dat sommige keuzes minder plezante gevolgen hebben.

    Om nog even terug te komen op het artikel: je moet durven open staan voor veranderingen in plaats van angstvallig vast te houden aan (oude) patronen. Je leven is veel aangenamer als je verwonderd kan zijn, als je durft te zeggen ‘We weten niet waar we gaan uitkomen als we dit proberen, maar we geven het een kans.’ Zelf deed ik dat bijvoorbeeld een goeie 4 jaar geleden. Ik startte met een bijberoep. Een jaar heb ik lopen twijfelen voor ik de stap zette. En nu zeg ik: ‘Dit was een goede beslissing, had ik het maar eerder gedaan.’

    Zorg dat je op termijn niet met spijt terugkijkt naar gemiste kansen. Maar grijp ze als ze voor je neus bengelen. Het zal je leven verrijken en een boost geven aan je geluksgevoel. Ook al krijg je er volgens het artikel lachrimpels van, laat dat je niet tegenhouden. Tegenwoordig hebben ze daar Botox voor 😉

  • De Vlaamse arbeidsmarkt…

    Joepie, de werkloosheid is gedaald! De crisis is voorbij! Wat hebben we ons toch met zijn allen aangesteld de afgelopen jaren! Dat is althans wat minister Peeters (CD&V) ons wil doen geloven. De naakte cijfers kloppen ongetwijfeld. Maar wie een beetje verder graaft en kritisch leest, ontdekt de keerzijde van de medaille.

    Zesde staatshervorming

    Wat is er de afgelopen jaren gebeurd? De werkloosheidswetgeving werd grondig hervormd. Daar begint Vlaanderen stilaan de vruchten van te plukken. Statistisch gezien dan. Vlaanderen staat hier niet gelijk aan ‘de Vlaming’. Vlaanderen is hier vooral de Vlaamse overheid. Want sinds de zesde staatshervorming mag elk gewest een beetje meer zelf regelen. Op www.belgium.be lezen we dit:

    De hoofdbrok van de zesde staatshervorming is de overdracht van bevoegdheden van de federale staat naar de gemeenschappen en gewesten. Die overdracht vertaalt zich in een lange lijst, waar onder andere materies als gezinsbijslag, gezondheidszorg, arbeidsmarkt, verkeersveiligheid, de huurwet, de rijopleiding, de technische keuring, de justitiehuizen en fiscale uitgaven (hypothecaire lening) deel van uitmaken.

    Vlaanderen maakte gretig gebruik van de mogelijkheid om deze bevoegdheden wat aan te passen. De gezinsbijslag werd hervormd, de hypothecaire lening werd aangepakt en de materie ‘arbeidsmarkt’ werd eens stevig door elkaar geschud.

    Gevolgen arbeidsmarkt

    Wat heeft het ene nu met het andere te maken? De werkloosheidsuitkering werd degressief en beperkt in de tijd. Allemaal goed en wel, dit kan een zinvolle maatregel zijn. Maar dan moet die passen in een ruimer beleid omtrent de aanpak van werkloosheid. Laat het werken aan hen die dat kunnen. Laat de anderen gerust. Wit/zwart-maatregelen werken niet. Ik pleit al langer voor activering op maat. Wat zien we nu bijvoorbeeld gebeuren?

    Duizenden jongeren zullen vanaf januari geen werkloosheidsuitkering meer ontvangen. Dat werd ruim op voorhand aangekondigd wat een goede zaak is. Maar wat gaan die jongeren doen? Leefloon aanvragen bij het OCMW. Ah toevallig, da’s een federale bevoegdheid. Da’s een problematiek die mooi afgewimpeld werd, Vlaanderen. Pronk gerust verder met uw lage werkloosheidscijfers en laat ‘de federalen’ in Brussel het maar oplossen.

    Wat gaan veel OCMW’s willen doen met die jongeren? Hen tewerkstellen, hen kansen geven op de arbeidsmarkt. OCMW’s doen dit in het kader van artikel 60 § 7 van de organieke wet op de OCMW’s. Hiervoor krijgen ze jaarlijks een toelage. Je raadt het nooit: ook die subsidie werd sinds de zesde staatshervorming verminderd. Maar da’s nog niet genoeg. Nee, vanaf 1 januari 2015 valt deze subsidie waarschijnlijk volledig weg. De federale overheid is niet bevoegd om een regeling uit te werken vanaf 1 januari 2015 en het kabinet van minister Homans laat niet uitschijnen dat ze naarstig aan het werk zijn om een eigen subsidieregeling voor de OCMW’s te ontwerpen.

    Wat met de cliënten die momenteel tewerkgesteld zijn in het kader van dit artikel van de wet en nog tot ergens in 2015 of nog langer zullen moeten werken? Wat met de cliënten die staan te popelen om een kans te krijgen op de arbeidsmarkt en daar wat hulp van het OCMW bij nodig hebben? Het weerkerende antwoord van de NVA: ‘OCMW’s, trek uw plan.’

    Nood aan omvattend beleid

    In het nieuwe federale regeerakkoord wordt voorzien dat langdurig werklozen gemeenschapsdienst gaan verrichten. Toen Rik Daems dit voorstelde, werd dat op hoongelach onthaald. Nu ziet men de waarde in van dergelijke maatregel. Maar het is een losse flodder, Vlaanderen. Je hebt de publieke opinie gesust door te stellen dat al die doppers zich maar eens nuttig moeten maken maar au fond fiets je vlotjes rond de kern van het probleem.

    Ernstig zieken die niet kunnen werken en moeite hebben om rond te komen, krijgen het nog moeilijker en zullen afzakken naar het OCMW. Langdurig werklozen die elke dag opnieuw een paar keer het deksel op de neus krijgen als ze gaan solliciteren, moeten gaan aankloppen bij het OCMW. Het OCMW wordt echter vleugellam gemaakt. Er wordt gesnoeid in subsidies en budgetten maar tegelijkertijd moeten de OCMW’s wel meer verwerken. Met hetzelfde personeelsbestand, als het even kan nog liever met minder personeel in dienst.

    Het Vlaams regeerakkoord voorziet dat OCMW’s zullen geïntegreerd worden in de gemeentelijke werking. Dat kan een goede zaak zijn. Ik spreek me daar niet over uit. Maar door de OCMW’s nu al in hun zakken te zitten, gaat het probleem van de inactieven niet opgelost geraken, integendeel. Nogmaals, mensen die niet in de mogelijkheid zijn om een job te zoeken en uit te oefenen, moet je gerust laten.

    Een alleenstaande vrouw met 3 kinderen die lijdt aan fibromyalgie (hà, dat erkennen we niet want wij vinden dat geen echte ziekte!), zal heus niet van de ene dag op de andere fluitend uit bed springen om een job te gaan zoeken als ze hoort dat haar werkloosheidsuitkering geschrapt zal worden. Nee, die vrouw duw je nog dieper in de put waar ze al in zit, fysiek en mentaal. Het is maar een voorbeeld, uit het leven gegrepen.

    Vlaanderen, minister Homans, luister naar al die partners uit het werkveld die staan te springen om met u in dialoog te gaan. De VVSG, de OCMW’s, en zoveel anderen die dagelijks werken met de doelgroep waar u bevoegd voor bent. Blijf niet Oost-Indisch doof maar laat ons een constructieve dialoog aangaan. U kan stoefen met lage werkloosheidscijfers, maar wat zijn die waard als het aantal leefloners en langdurig zieken de pan uit swingt? Juist, het is dan niet uw probleem maar dat van uw federale collega’s in Brussel. Maar au fond blijft het probleem van de armoede wel bestaan.

  • Keuzes maken

    Gisteren zag ik het toneelstuk ‘Brasserie’ in Leuven. Ik was onder de indruk. In al zijn eenvoud bracht het een erg krachtige boodschap over. En dit op een heel luchtige manier. 2 mensen stonden op het podium en vertelden een verhaal over keuzes. Hoe keuzes je leven beïnvloeden. Hoe moeilijk het soms is om een keuze te maken. Soms is een keuze een sprong in het duister. Je weet niet waar je keuze toe zal leiden. Of hoe je keuze je kan doen lijden.

    Kies je links of rechts? Of denk je dat je geen keuze maakt door rechtdoor te gaan? Ook niet kiezen is een keuze. Ga je altijd rechtdoor en negeer je de zijwegen of durf je onbekende terreinen te verkennen? Kies je voor zekerheid of neem je een risico dat mogelijks je situatie kan verbeteren?

    Zie je naast de pro’s ook de contra’s van je keuze? Denk je daar goed over na alvorens te kiezen? Evalueer je de keuzes die je tot nu toe maakte in je leven? Wat leer je daar uit? Wat zit goed en waar kon het beter anders gelopen zijn? Zijn er keuzes waar je spijt van hebt? Durf je die ‘verkeerde’ keuzes te beschouwen als leerervaringen zodat je ze positief kan aanwenden in je leven?

    GTB Vlaanderen

    ‘Brasserie’ werd gemaakt op vraag van GTB (Gespecialiseerde trajectbepaling en – begeleiding). Daar waren ze van mening dat ze met dit concept meer mensen op de juiste manier bereiken dan met een congres. Wel, ze hebben overschot van gelijk! De boodschap komt over en blijft hangen. Bij het verlaten van de zaal weet je dat trajectbegeleiding een positief verhaal kan zijn. Een verhaal waarin keuzes belangrijk zijn. Een verhaal ook waarin een trajectbegeleider zijn cliënt niet veroordeelt maar diens eerder gemaakte keuzes respecteert. En ook samen met de cliënt die keuzes analyseert om samen met hem de weg voor de toekomst uit te stippelen.

    Vaak is dat een verhaal van vallen en opstaan. En het zijn zeker niet allemaal succesverhalen. En profiteurs zullen er ook wel tussen zitten. Ik ben ze alleen nog niet tegen gekomen. In mijn hoofdberoep bij het OCMW geven wij kandidaten van GTB graag de kans om bij ons wat werkervaring op te doen tijdens een stage. Keer op keer zijn dat boeiende ervaringen waar wij als werkgever ook uit leren. Zelf ken ik in mijn omgeving mensen die begeleid worden door GTB. Wel ik kan u zeggen: zij zijn vragende partij voor een kans in onze maatschappij. Hetzij op de reguliere arbeidsmarkt, hetzij in een ander segment van de samenleving (bv vrijwilligerswerk). Het spijtige is dat ze moeten knokken om die kans te krijgen en dat het dan vaak nog niet lukt. Beeld je eens in wat die continue afwijzing doet met iemands zelfbeeld?

    Visie

    Wie mij kent, weet dat ik het respect voor de individuele keuzevrijheid enorm belangrijk vind. Ik geef mijn kinderen dat ook mee, hoe klein ze ook zijn. Iets waar je zelf voor kiest, doe je met meer passie dan iets wat je opgedrongen wordt. Soms heb je wat sturing nodig of iemand die je door het bos de bomen helpt te zien maar kiezen zou je uiteindelijk zelf moeten doen. Ook als dat niet evident is. Ook als je dat je een beetje angst inboezemt. Mensen zijn niet geholpen met betutteling.

    Wie mij kent, weet dat ik ook fan ben van activering. Let wel: ik ben daar niet radicaal in. Activering is een noodzaak voor zij die kunnen werken maar het niet willen. Wie valabele redenen heeft, zij het medische of andere, die kan rekenen op mijn begrip. Wie niet kiest voor bijvoorbeeld de werkloosheidsval of de leefloonval, die verdient een schouderklopje. Laat de vervangingsinkomsten en de leeflonen aan hen die ze echt nodig hebben. Het zal onze sociale zekerheid een stukje betaalbaarder maken.

    Want ook dat is soms een keuze: ga ik werken voor die 100 euro per maand dat het  me meer oplevert terwijl ik opvang moet zoeken, verplaatsingskosten moet maken, enz of kies ik voor een vervangingsinkomen waarbij ik geen sociale zekerheidsrechten opbouw. Waarom kies ik voor het ene of het andere?

     

  • VDAB heeft feedback van werkgevers nodig

    Vandaag las ik een artikel waar ik bijna appelblauwzeegroen van uitsloeg. Dit is het. Anno 2014 gaan de ogen van de VDAB open. Ze hebben de feedback nodig van werkgevers die sollicitanten over de vloer krijgen die door de VDAB begeleid worden. Sta me toe een sarcastische lach te onderdrukken. Nee, toch maar niet. Ik ga even schaterlachend over de grond rollen.

    Sollicitatiebewijzen

    Decennia lang is dit immers een grote bron van frustratie van personeelsverantwoordelijken overal te lande. Je schrijft een vacature uit, plaatst die gratis op de website van de VDAB en dan begint het. Je krijgt mails, telefoontjes en bureelbezoeken van hoooopen mensen. Er zitten oprecht geïnteresseerde kandidaten tussen, die helpen we met plezier verder. Helaas krijgen we vaak te horen ‘Ja, eigenlijk wil/kan ik hier niet komen werken hoor maar de VDAB heeft me gestuurd dus kunt u alstublieftdankuwel even een bewijsje geven dat ik hier gesolliciteerd heb?’ En weg zijn ze weer. Gerustgesteld dat ze weer een tijdje met rust gelaten worden want ze kunnen bewijzen van sollicitaties voorleggen. Zelfde verhaal voor werklozen die aan hun water voelen dat ze in de problemen dreigen te komen bij de RVA.

    Soms, maar lang niet altijd, eigenlijk meer niet dan wel, dus eigenlijk bijna nooit, stuurt de VDAB een formulier. Daar staat dan op wie ze naar ons doorverwezen om te solliciteren en dan vragen ze onze feedback. Als het me dan te hoog zit, neem ik de telefoon om een korte toelichting te geven bij mijn antwoorden. Wat je dan aan de andere kant van de lijn hoort, doet je niet bepaald zin krijgen om je energie nog langer in het invullen van dat formulier te stoppen.

    Databank werkzoekenden

    Nog een leuke is de databank van werkzoekenden die werkgevers gratis kunnen consulteren. Ik consulteer die soms als we knelpuntberoepvacatures ingevuld moeten krijgen. Het gaat hier dan vooral om verzorgenden en poetsvrouwen. Da’s zowaar nog leuker dan wat hierboven beschreven staat. Je zoekopdracht levert een aantal kandidaten op die voldoen aan de criteria die je opgaf. Dat kunnen zowel werkende als niet-werkende werkzoekenden zijn. Ze kunnen zichzelf online hebben ingeschreven of dat kan gebeurd zijn in samenspraak met een trajectbegeleider van bijvoorbeeld de VDAB.

    Je zou dan denken dat zoiets een garantie geeft op geïnteresseerde werkzoekenden die oprecht willen werken. Niets is minder waar. Of je krijgt ze niet aan de lijn. Of ze hebben een professioneel e-mailadres à la pijpthetwituitjeogen@hotmail.com (neen, dit verzin ik helaas niet). Of ze zijn Oost-Indisch doof als je de woorden ‘poetsdienst’ en ‘vacature’ gebruikt tijdens het gesprek. Of ze zeggen zonder boe of bah dat ze zich moesten laten inschrijven bij de VDAB maar dat ze liever met rust gelaten worden. En dat blijkt allemaal maar te kunnen en zonder gevolg te blijven.

    Vergeet de keerzijde niet

    Een werkgever wordt er niet bepaald vrolijk van. Helemaal moedeloos word je als je het omgekeerde mee maakt. Bij mijn vorige werkgever kwam een dame bij me langs. Ze was rond de 55 jaar. Die kunnen nog werken, da’s waar. Mààr… Deze mevrouw werd behandeld voor borstkanker. Dat heeft ze ook meegedeeld aan haar begeleidster bij de VDAB. Toch werd zij verplicht te komen solliciteren. Hier kon mijn verstand niet bij. Ik beloofde haar dat ik contact zou opnemen met de VDAB. Zo gezegd, zo gedaan. ‘Ja mevrouw, wij weten dat X ernstig ziek is maar dat belet haar niet om nu reeds op zoek te gaan naar een betrekking die zij na haar ziekteproces kan uitoefenen.’ Ik ga mijn antwoord op die mededeling censureren.

    Bezint eer ge begint

    Mijnheer Fons Leroy, ik heb niks tegen u. Integendeel. Het siert u dat u werkzoekenden beter wil begeleiden. Chapeau ook dat u controle en sanctionering een keertje kritisch wil bekijken. Maar alsjeblieft, consulteer eerst uw achterban (lees: uw personeel) vooraleer u zulke dingen zegt in de media. Veel collega’s van me hebben er vandaag een tros grijze haren bij gekregen. Kom gerust eens op de koffie, dan babbelen we er eens over.

  • Relance of farce?

    De federale regering zou dit jaar eens iets gaan doen aan de werkloosheid, meer bepaald de jongerenwerkloosheid. Vrolijk presenteerde minister De Coninck haar ingenieus plan om jongeren aan het werk te krijgen: de jongerenstages. Een zoveelste gecompliceerd initiatief om bedrijven te stimuleren jongeren een kans te geven. Ooit was er het Rosetta-banenplan, er zijn de startbaners, er is het Activaplan voor 27-minners en God weet ik veel wat nog allemaal. Minister De Coninck vergat misschien eerst een inventaris te maken van de huidige bestaande maatregelen? En al even gemakkelijk vergat ze een bevraging bij werkgevers af te nemen over de succesfactoren en de valkuilen van elk van deze maatregelen?

    ‘Laat ons niet moeilijk doen’, zal ze bij zichzelf gedacht hebben. We knallen er gewoon nog een maatregel bij, dan kunnen ze niet zeggen dat ik niks gedaan heb. Werkgevers rolden met hun ogen toen ze ’s anderendaags de krant open sloegen. Kritiek werd vakkundig weg geveegd. Wat blijkt nu? Van de TIENDUIZEND stageplaatsen die minister De Coninck te voorschijn toverde uit haar grote hoed, zijn er bijna vijfhonderd ingevuld. Dat is 5%! Minister De Coninck en Minister Muyters (nog zo een rekenwonder) schuiven de schuld in elkaars schoenen. Want verantwoordelijkheid nemen, dat doen we niet graag hè.

    Gemeenschapsdienst voor langdurig werklozen

    Maar wel ondertussen lachen met het voorstel van senator Rik Daems om langdurig werklozen te verplichten wat gemeenschapsdienst te doen. Waar haalt hij het toch vandaan? Je gaat een werkloze toch niet laten werken voor zijn geld zekers?  Wel… Als het gaat om een gezonde werkloze die arbeidsgeschikt bevonden wordt door een arbeidsgeneesheer… Dan zou ik niet weten waarom dat niet kan. Activering is naar mijn mening een sleutelwoord om onze sociale zekerheid leefbaar te houden. Ik werp geen steen naar mensen die willen werken maar het niet kunnen. Dat dat nu ligt aan hun gezondheid of aan andere factoren, het maakt me niks uit. Hen viseer ik niet.

    Maar er zijn onder de werklozen een aantal sujetten die wel kunnen werken maar het niet willen. Moeten we hen dan gelijk geven en hen met rust laten? Accepteren dat ze blindelings in de werkloosheidsval trappen en daar later de gevolgen van dragen, zo tegen dat de pensioengerechtigde leeftijd dichterbij komt? Toelaten dat deze mentaliteit wordt overgebracht op hun kinderen en kleinkinderen waardoor het fenomeen van de generatie-armoede blijft groeien? deze week is er weer de jaarlijkse werelddag tegen armoede, het biedt wat stof tot nadenken. Het is niet mijn bedoeling om met deze tekst heilige huisjes in te trappen. Integendeel.

    Mensen die zich te pletter solliciteren en toch niet aan de bak geraken en mensen die tegenslag hebben met hun gezondheid zijn niet de mensen waar ik het in dit artikel over heb. Het gaat me louter om diegenen die op de kap van anderen genieten van de voordelen die verbonden zijn aan hun statuut. Zij die pertinent jobs weigeren en er nog mee weg komen ook omdat de VDAB dit niet steeds naar behoren kan opvolgen. Zij die er voor zorgen dat bij de actieve beroepsbevolking het aantal depressies en burn-outs almaar blijft toenemen. Geef deze mensen alsjeblieft een pedagogisch verantwoorde tik! In de tijd van mijn oma kregen ze een schop onder hun hol waar ze 3 dagen van mank liepen. Maar werken deden ze nadien wel.

    Voka en Unizo

    Ik volg de kritiek van Voka en Unizo wel. Er zijn zodanig veel maatregelen en tussenkomsten waar telkens andere voorwaarden aan verbonden zijn. Werkgevers zien door de bomen het bos niet meer. Beste minister De Coninck, u kan best eens grote schoonmaak houden in deze maatregelen. Het ganse systeem vereenvoudigen zal er voor zorgen dat werkgevers meer hun weg vinden in het kluwen. Nieuwe jobs kan het bedrijfsleven niet zomaar uit haar mouw schudden, zeker niet in de huidige economische situatie. Maar men zal mensen eerder een kans kunnen geven om bij te leren tijdens een stage of via een tewerkstellingsmaatregel als het allemaal wat eenvoudiger zou zijn. Misschien kan u eens te rade gaan bij Vincent Van Quickenborne, hij kent naar het schijnt wel wat van administratieve vereenvoudiging 😉