Hukselende Vingers

Categorie: muziek

  • Nummer 50

    Jawel, ik schrijf nu voor de vijftigste keer een tekstje voor Hukselende Vingers. En ik doe het nog altijd even graag! Ik zal eens van kuddegedrag doen en iets schrijven over de eerste schooldag. Bij uitbreiding over het schooljaar. Eigenlijk over de schoolgaande jeugd. Ooit behoorde ik zelf ook tot die categorie. Nu ben ik nog enkel jeugdig maar tijdelijk niet meer schoolgaand.

    In mijn jonge jaren reden we nog met de fiets naar school. Vaak zonder verlichting en één keer per jaar leverde dat dan een proces-verbaal van verwittiging op. We reden snel en dachten dat de straat van ons was. Na een vluchtige blik achterom, koersten we op kruissnelheid naar de overkant van de straat. Wat kon het ons schelen dat ons inschattingsvermogen nog niet volledig ontwikkeld was. Dat is het nu trouwens nog steeds niet.

    We zigzagden rakelings langs poedels en bejaarden (bonuspunten!) en gingen vol in de remmen als we ons muurtje tegenover de schoolpoort naderden. Het muurtje waar we elke ochtend verzamelden. Het muurtje waar onze viriele leeftijdsgenoten stonden te muilen met hun verovering van de dag. Het muurtje waar stoere chicks aan hun sigaret lurkten. Het muurtje waar we uitdagend bleven zitten tot de schoolbel ging om dan binnen te sprinten terwijl de poort aan het dichtgaan was. Zo ging dat vroeger.

    Vandaag nam ik een halve dag verlof om mijn kroost te droppen op school. En néé, ik ga daar geen melig verslag over schrijven. Na een snelle lunch bolde ik met mijn automobiel naar het werk. Muziek van The Scabs schalde door de luidsprekers. Niet te luid, net luid genoeg om mee te kunnen balken. Op een gegeven moment rijd ik in een straat met eenrichtingsverkeer. Zingend en jodelend rijd ik naar beneden tegen de toegelaten snelheid. 100 m verder zie ik een meisje met rugzak lopen. Ze liep op stelten van sandalen en had net te weinig jeans voor de portie bips die er in gepropt zat. Haar haar stak netjes in een staart gewrongen. Zo kan je ook camoufleren dat het sinds juni niet meer gewassen werd. U merkt het al, ik vond haar niet sympathiek.

    Waarom? Omdat ze niet besefte welk gevaarlijk gedrag ze vertoonde! Ik reed achter haar, ze ging niet aan de kant. Da’s haar goed recht maar ik kon er niet langs. Ze kon met gemak een meter opschuiven als ze dat wilde zodat ik rustig kon verder rijden. Dus ik dacht: ik toeter eens kort en beleefd. Nougatbollen. Dat kind merkte er niks van. ‘Hard Times’ van The Scabs kwam spontaan 15 decibels luider door mijn luidsprekers. Mijn wenkbrauwen kregen een V-vorm. Rustig blijven An, da’s nog jong. Plankgas geven is geen optie. Toen ik haar na enkele minuten kon passeren, zag ik wat er aan de hand was.

    Het kind had 2 kabels aan haar oren hangen! De kip! Mij niet gelaten dat je niet zonder muziek kan, maar zorg toch alsjeblieft dat je het verkeer nog kan horen! Voor hetzelfde geld hing er een MUG achter haar en wist ze van toeten of blazen. Ik weet het, ik klink nu als een oude, gefrustreerde, verzuurde burger. Ik kan echter met de hand op het hart zeggen dat ik nooit stoppen in mijn oren stak als ik me in het verkeer begaf. Het is gewoon te gevaarlijk. Dat onze jongeren graag zot willen doen in het verkeer, alla. Ik ben ook jong geweest. Dat ze kamikazegewijs over straat dolen, hun zintuigen afschermend van hun omgeving? Geen begrip voor.

    De volgende keer dat ze mijn pad kruist, zet ik mijn Berlingo in de wei en ga ik eens een klapke met haar doen. Dan heeft ze iets te vertellen op school. En is het van mij af.

  • De dubbele functie van oordopjes

    De dubbele functie van oordopjes

    Gisteren bezochten we de Brusselse Heizel. Het Koning Boudewijnstadion was the place to be voor liefhebbers van muziek en entertainment. Na 7 jaar bracht Robbie Williams namelijk opnieuw een bezoek aan ons land. In 2006 was het een fantastische show, daarom wilden we er nu graag opnieuw bij zijn. We kochten zelfs tickets voor de golden circle. Goeie plaatsen gegarandeerd dus. Die tickets zijn aan de dure kant dus je zou denken dat niet zomaar de eerste de beste schlemiel je daar voor de voeten loopt. Niet dus.

    De aftrap voor het voorprogramma werd gegeven door DJ Daddy K. ‘Wie?’ hoor ik u denken. Wel, wij dachten hetzelfde. We gaven het een kans maar al snel hadden we door dat het toch niet je dat was. Onze lokale held, DJ Oscar, geeft meer waar voor minder geld. DJ Daddy K liet uitschijnen dat hij druk bezig was met mixen, scratchen, enz. In realiteit speelde hij gewoon een mixtape, inclusief opgenomen bindteksten, af. Komaan gast! Je krijgt de kans voor een goed gevuld Koning Boudewijnstadion te spelen en je kan niet beter als dàt? Hij lag dus al snel in mijn onderste schuif.

    Aan mij merk je dat trouwens meteen, ik ben een eerlijk publiek. Meezingen zat er niet in, daarvoor wisselde hij te snel tussen de tracks. De goesting om met mijn voet mee te tappen op het ritme van de muziek, laat staan om wat met mijn poep te wiebelen, was ver zoek. Ik heb het optreden beleefd uitgezeten. Mààr… DJ Daddy K heeft ook fans. Terug naar de schlemielen dus…

    De Wederhelft stond naast een wandelende tic-tac. Ter gelegenheid van haar daguitstap naar dit stadion had ze 1 zinnetje van buiten geleerd: ‘Ik kan niks zien!’. Tussen 2 optredens was er plots lichte paniek: tic-tac on the move! Ze besloot een poging te wagen om wat naar voren te kruipen voor een beter zicht. Dat werd door de andere toeschouwers niet geapprecieerd dus de rest van het optreden stond ze braafjes naast die van ons. Naast mij stond een kruising tussen Barbie en een herkauwende kameel. Zet een kameel een blonde pruik op, duw een kauwgom in zijn bek, voorzie hem van een knalroze topje en teensletsen et voilà… mijn buurmeisje tijdens de show.

    Zij was de fan van DJ Daddy K. Haar partner stond er bij en keek er niet-begrijpend naar. Toen kreeg ze ons in de mot. Wij stonden daar maar te staan. Met onze oordopjes. Dat viel ons trouwens op, hoe weinig mensen hun gehoor beschermden. Wij gebruiken ze ter bescherming van ons gehoor maar in dit geval fungeerden ze vooral als geluidsdemper voor de bagger van DJ Daddy K. Barbie is het type dat denkt dat een mens geen hol meer verstaat als ie oordopjes draagt. Mijn fantasie kreeg gelijk, ze had een – hoe kan het ook anders – Antwerps accent.

    Ze steekt daar een hele litanie af tegen haar partner over ons. Ze wil zelfs een foto van ons maken als bewijs dat er mensen zijn die ook tegen hun goesting naar een optreden gaan. Intern had ik de slappe lach, uitwendig bleef ik cool. Dan begint ze haar aanhang te jennen: ‘Komoan schàt, koept strak diene laaif-CD van de Robbie mor è want gij lot oaw geld toch geejere rolle!’ De man keek wat geambeteerd en mompelde iets. Zij ging terug helemaal op in DJ Daddy K. Haar 2 hersencellen waren nog aan het ruziën over hun taakverdeling: gaan we vandaag zindelijk zijn of kiezen we voor eten met bestek? Neuh, ’t is voor ons ook warm, we spelen van hersendoodje.

    Na DJ Daddy K was het de beurt aan Olly Murs. Leuke band, de zanger leek een beetje op Robbie Williams in zijn beginperiode. Toffe muziek zonder complexen en hoog entertainment-gehalte. Hoofdact mister Robbie fucking Williams was helemaal wat je van hem kon verwachten. Barbie bleef druk herkauwen tijdens deze 2 optredens. Wij, als liefhebbers van echte muziek in plaats van opgenomen toestanden die je afdreunt alsof je het allemaal live lapt, waren enthousiast! We klapten mee, wiebelden mee en vonden het allemaal goed. Zij stond er bij en keer er naar. Hersendode herkauwer. Ik kon het niet laten om enkele keren per ongeluk op haar tenen te springen met mijn classy festivalschoenen met spikes. Ze vond dat niet zo tof maar 1 hersencel droeg haar op te zwijgen.

    IMAG0067

     

  • Suikerrock

    Deze week is Tienen naar jaarlijkse gewoonte helemaal in de ban van Suikerrock. Een festival voor jong en oud. Een gevestigde waarde in festivalland ook. Ooit gratis, nu pure afzetterij. Wil je op zaterdag het hoofdpodium bewonderen, dan mag je daar in voorverkoop 50 euro plus 4 euro reservatiekosten voor afdokken. Per persoon. Maar ik heb het er voor over. Suikerrock is naar mijn mening een charmant stadsgebeuren waar het nog gezelligheid troef is. Samen met Aarschot vormen Tienen en Diest de marginale driehoek dus af en toe moeten we onze confraters van de andere hoeken eens een bezoekje brengen. Eventueel ook wat marginalen uitwisselen 🙂

    Hopelijk zitten de weergoden wat mee. Een beetje zon is welkom maar 38° hoeft het nu echt niet te zijn. Regen of sneeuw valt bij voorkeur elders uit de lucht volgend weekend. Ik smeer alvast mijn benen in om een dagje kasseien te vreten. Da’s één van de weinige minpuntjes voor mensen zoals ik die wat sukkelen met hun gewrichten. Die hobbelige ondergrond waar je gans de dag op slentert, afgewisseld met wat op en neer springen en ter plaatse wiebelen op het ritme van de muziek. Maar we laten het niet aan ons hartje komen en kijken er alvast naar uit!

    Moesten er mensen uit de omgeving van Diest willen carpoolen: wij hebben nog vrije plaatsen in onze auto. Geef me een seintje en we spreken iets af.

  • De Nieuwe Snaar

    Gisteren pakte Diest uit met Konec van De Nieuwe Snaar in den Amer. Het is de laatste show van deze vrolijke bende die nu een goeie 30 jaar in het vak staat. Ik zag ze enkele jaren geleden tijdens Pulptuur in Kapellen en was er niet meteen wild van. Ik vergezelde De Wederhelft dus met gemengde gevoelens. Met een bijna-onbevooroordeelde blik plofte ik in mijn stoeltje op de tweede rij en stelde vast dat de voorstelling uitverkocht was. Ik meende me een dwaze dwerg te herinneren, al snel bleek het Geert Vermeulen te zijn.

    Ik ga hier niet gans de show bespreken. Doorheen het ganse spektakel kroop 1 gedachte steeds weer in mijn hoofd: hier kunnen veel 50-plussers een voorbeeld aan nemen. Die mannen verkeren in een goede conditie ondanks het vermoedelijk overdadige drankgebruik dat in de sector welig tiert. Ze zijn niet alleen fit, ze zijn ook erg flexibel. Letterlijk en figuurlijk. Ik verdenk Geert er van dat hij net als ik gezegend is met hyperlakse gewrichten. Maar als je ziet hoe die mannen verschillende instrumenten bespelen alsof het niks is, de meest uiteenlopende muziekstijlen ten berde brengen alsof ze nooit iets anders deden en hoe vlot ze improviseren om foutjes vakkundig te verdoezelen, dan denk je zelfs als niet-fan: Wow!

    Jobrotatie, functieverbreding en meer van die zware termen: ik zou voor elk van hen een voorbeeld uit de show van De Nieuwe Snaar kunnen geven. We steken zoveel energie in het voeren van een leeftijdsbewust personeelsbeleid en het verhogen van de organisatiebetrokkenheid bij het OCMW… Een goede teambuilding zou voor deze doelgroep heel eenvoudig zijn: ga eens kijken naar Konec en denk dan eens na over jezelf. Niet negatief bedoeld hoor, ik heb alle respect voor onze 50-plussers. Die mensen doen zwaar werk in vaak moeilijke omstandigheden. Maar ik denk dat de arbeidsvreugde die van De Nieuwe Snaar afdruipt, voor hen een opsteker kan zijn. Beide sectoren zijn niet te vergelijken maar het idee erachter wel. Je werkt voor mensen en met mensen. Je zet je in voor de volle 100%, ook al heb je een mindere dag en een pijntje hier of ginder. Het levert je meerdere staande ovaties en een uitzinnig publiek op.

  • Waar Diest trots op is…

    Vanmiddag bracht ik mijn oudste zoon (het kereltje is net 6 geworden) naar de kleuterschool. Hij is een schrander ventje dus hij gaat vanaf 1 september naar het eerste leerjaar. Terwijl we over de speelplaats wandelden kreeg hij een bepaalde kleuter in het vizier en zei plots:

    ‘Mama, de papa van Charlie hè, die speelt muziek bij de Shits en da’s keimooie muziek!’

    The Shits? Nog nooooooit van gehoord! Mijn brein ging meteen in overdrive, ik moest en zou deze uitspraak begrijpen en er pedagogisch verantwoord op reageren. De Shits… een kleuter die in Diest op school zit… keigoede muziek… Jah, het lampje gaat branden! Dit kan maar 1 ding betekenen!!!!!

    ‘Bedoel je The Scabs jongen?’

    Zijn ogen lichtten op. Wat is hij toch blij met een mama die hem begrijpt. ‘Ja mama, die zijn het! Ken jij die ook?’ Argeloos zei ik ‘Neuh, misschien een beetje.’

    Ik wandelde terug naar de auto, zette de CD van The Scabs op die altijd klaar is om me op te beuren en ik moest eens glimlachen. Een Diestenaar die The Scabs niet kent is geen goede Diestenaar. Ook voor De Wederhelft was het een wezenlijk onderdeel van zijn inburgeringscursus toen hij van Noord-Antwerpen naar Diest verhuisde.  Gelukkig hebben The Scabs me daar goed bij geholpen. In 2011 traden ze op in de Lotto Arena. Lang leve social media, door mijn grote bek heb ik daar veel werk mee gehad. Maar plezant dat dat was! Om een lang verhaal kort te maken: met 2 andere fans van de trots van Diest hadden we het geweldig idee om een busreis naar dat optreden te organiseren. Niet zomaar een busreis, als we iets doen dan doen we het goed. De pers kreeg er lucht van en plots bleek ik een die hard fan van het eerste uur van The Scabs te zijn. Detail: The Scabs bestaan al langer als ik 🙂

    Uiteindelijk werd het een prachtig gebeuren. We hadden +/- 165 busreizigers en dankzij enkele gulle sponsors was er voor iedereen een uniek t-shirt, speciaal voor de gelegenheid door zanger Guy ontworpen. Niks werd over het hoofd gezien: we hadden van 2 bakkers ook een lading koffiekoeken gekregen voor onderweg. Dat was vroeger toch ook het hoogtepunt als je op jaarlijkse schoolreis ging? Dan kreeg je iets speciaals mee in je brooddoos.

    In Antwerpen aangekomen kreeg ik de slappe lach. Terwijl The Scabs in de Lotto Arena de pannen van het dak speelden, probeerde Clouseau in het Sportpaleis hetzelfde te doen. Resultaat: een grappige mix van mensen en veel bussen. Héél véél bussen. Maar ongelofeloos véél bussen! In en rond het Sportpaleis en de Lotto Arena zag je hitsige vrouwmenschen die stonden te popelen om Koen en Kris in actie te zien. Daartussen liep dan het zootje ongeregeld dat eens stevig ging rocken met The Scabs: gescheurde jeans, lang haar, leren frak, legerbottines, horrorshirts, tattoos zo groot als een radiator op hun lijf, … In normale omstandigheden zou de eerste groep schrik hebben van de tweede groep en het op een lopen zetten maar nu verliep alles vreedzaam.

    Ondanks de stress en al het werk, was dat toch wel een erg leuke ervaring. 98% van de medereizigers vond het ook geslaagd. Ik zwijg bewust over de 2 niemendallen die vermist waren toen het tijd was om weer naar huis te gaan. Eentje er van, mijn broer, heeft me een levenslang bustrauma bezorgd. Ach ja, eind goed al goed. Die verloren zonen zijn ook heelhuids thuis geraakt. Met een taxi tijdens een weekendnacht van Antwerpen naar Diest. Maar ook zij hebben zich die avond rot geamuseerd 😉

    Of hoe je kinderen je geheugen kunnen triggeren en je even dat leuke gevoel van toen bezorgen…

    Wacht tot je kinderen in bed liggen, zet dan deze open op vol volume en balk maar eens goed mee: Matchbox Car van The Scabs, live in The Lotto Arena!