Hukselende Vingers

Maand: mei 2017

  • Aan alle sprookjes komt een einde…

    Aan alle sprookjes komt een einde…

    10 jaar heeft het geduurd. 10 jaar heb ik het kunnen volhouden. En nu: fini!

    Vanaf dat ik loslopend dna op deze wereld gezet heb, nu 10 jaar geleden, hadden onze kinderen de coolste mama ever. Hun mama was namelijk MegaMama. Als ik bij hen was, was ik een gewone mama zoals alle anderen. Maar op alle andere momenten hielp MegaMama haar collega met het belachelijk roze pakje om de wereld te vrijwaren van gespuis en addergebroed. Allez ja, ik vertelde hen dat en ze geloofden me. Naarmate de kindjes groter werden, evolueerde MegaMama mee.

    Zagen ze me overdag geeuwen, dan wisten ze dat ik de voorbije nacht alweer enkele dieven in de cel had gesmeten. Was ik al eens te laat aan de schoolpoort, dan was het omdat ik nog gauw even een bom onschadelijk moest maken. En zo ging het maar door.

    Ik had uiteraard een MegaMamaMobiel. Mijn blauwe Berlingo veranderde in een groene, blitse superheldenbolide als er een opdracht was voor MegaMama. Af en toe kwam MegaMama nog ter sprake maar het onderwerp kwam steeds minder aan bod. Ik was het zelfs al een beetje vergeten. Je zou voor minder met een huishouden als dat van ondergetekende.

    Onlangs kocht ik een nieuwe wagen omdat mijn Berlingo me ferm op kosten begon te jagen. Hij was niet stuk maar men vond ook niet wat er dan wel met de stakkerd aan de hand was. Dus na 7 jaar deed ik mijn Berlingo weg en kwam er een nieuwe wagen in de plaats. Tijdens hun eerste ritje op de achterbank van mijn nieuwe wagen klonk het plots sip: ‘Maar mama, nu heb jij geen MegaMamaMobiel meer!’

    Omdat ik hen niet depressief wilde maken, vertelde ik hen dan maar dat MegaMama haar cape aan de haak gehangen heeft. Gedaan met nachtelijke escapades en gevaarlijke truken. Vanaf nu ben ik een gewone mama die gewone dingen doet voor haar 4 kindjes. Hopelijk kunnen ze zich daar ook in vinden 🙂 Ergens op deze planeet zal er wel een gemotiveerde, energieke, jonge moeder met ambitie opstaan om mijn plaats in te nemen. Hoop ik.

     

  • Mobiel bereikbaar zijn in Molenstede

    Mobiel bereikbaar zijn in Molenstede

    Sinds onze verhuis weten we dat Molenstede niet alleen een uiterst mooie deelgemeente is van Diest, het blijkt ook een mobiel hellhole te zijn. Vrij snel na onze verhuis zagen we ons genoodzaakt opnieuw een vaste telefoonlijn in huis te halen. Geen enkele provider biedt namelijk een fatsoenlijke dekking voor gsm/smartphone in onze buurt.

    Vorige week werd aangekondigd dat onze telefoon, internet en tv een dagje vrij kregen wegens De Grote Netwerf. Geen probleem, alle begrip daarvoor zelfs. ’s Avonds werkten telefoon, internet en tv nog niet. Uiteindelijk heeft het 4,5 dagen geduurd eer we terug verbonden waren met de buitenwereld.  Gelukkig is er in die periode niks ernstigs gebeurd, we zouden geen kat kunnen bereiken.

    Dus beste buren: we waren de afgelopen dagen niet aan het pendelen in onze tuin. We waren ook geen lichtmetingen aan het doen. We zochten gewoon een plekje waar we toch een klein beetje ontvangst hadden op onze smartphone op momenten dat we iemand moesten bereiken. Andere telefoontjes en zo gebeurden tijdens het winkelen, op een parking onderweg, op café en elke andere plaats waar we on air geraakten 🙂

    Bij deze een warme oproep aan Proximus en co om de inwoners van Molenstede toch ook een beetje bereikbaarheid te gunnen. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn?

  • De waarheid komt uit een kindermond…

    De waarheid komt uit een kindermond…

    Onze dochter van 8 stapte vanochtend met het verkeerde been uit bed. De hel barstte los toen ik het waagde me te moeien met haar kledingkeuze voor vandaag. Nadien kwam het niet meer goed. Ze dreef het zelfs zo op de spits dat ze al mokkend zonder boekentas (en dus zonder proviand) naar school ging. Tegen de middag zorgde haar hongergevoel er voor dat het tij een beetje keerde. Tegen de avond was het ergste leed geleden tot ze van De Wederhelft hoorde dat ze wat vroeger dan normaal naar bed moest.

    Raketman, 7 jaar, zat naast me aan tafel toen een nieuwe scène zich aandiende. Gelukkig escaleerde het deze keer niet en ging ze min of meer fatsoenlijk naar boven. Terwijl De Wederhelft haar naar bed bracht, trok Raketman aan mijn mouw. Tussen 2 happen spaghetti door fluisterde hij: ‘Mama, ik vind dat Heleen vandaag een beetje kinderachtig deed.’ Ik kon niet anders dan het manneke gelijk geven. De Wederhelft schoof terug bij aan tafel.

    ‘Mama, waarom deed ze eigenlijk zo vandaag?’ Nog voor ik de kans kreeg om te antwoorden, schudde hij het hoofd en zei zachtjes ‘Laat maar, ik weet het al.’

    Dat deed me vurig hopen dat ik iets te weten ging komen over de gebeurtenissen van de dag. Beheerst vroeg ik: ‘Ah ja, waarom dan?’

    Hij schudde zijn hoofd opnieuw, sloeg zijn ogen ten hemel, kauwde op zijn spaghetti en zuchtte: ‘Vrouwen hé.’ Vervolgens keek hij me met zijn grote, blauwe kijkers aan op zoek naar bevestiging.

    Van de hand Gods geslagen richtte ik mijn blik op De Wederhelft. Die keek me aan met ‘dit vind ik een geweldig antwoord maar ik durf niet lachen want je zit te dichtbij’. Voor ik iets kon zeggen, vervolgde Raketman zijn theorie met ‘ah ja, want vrouwen kopen toch ook altijd veel te veel schoenen en kleren hè mama!’. Ik prevelde iets à la ‘nietes’ en vond dat het tijd was voor kleine jongens om naar bed te gaan.