Maand: augustus 2013

  • An idiot abroad

    Kennen jullie Karl Pilkington? De titel van dit tekstje slaat op hem. Ik ben fan! An idiot abroad is een reeks van reisdocumentaires, geregisseerd door Ricky Gervais. Wie? Een Britse lolbroek met tijd en geld. Karl Pilkington is de hedendaagse Onslow: zijn interesses reiken niet verder dan de inhoud van zijn koelkast en de afstandsbediening van het televisietoestel. Toch slaagde hij er in een misses Pilkington aan de haak te slagen.

    Karl weet dat de aarde rond is maar veel meer als dat wil hij van de wereld niet weten. Hij wordt door Ricky naar alle uithoeken van de aardkloot gestuurd. Hij brengt dan op zijn manier verslag uit van zijn belevenissen en indrukken daar. Geregeld zorgt Ricky vanuit Engeland voor enkele verrassingen op locatie.

    Ik ben er nog steeds niet uit of Karl nu écht zo is of dat het een gespeeld typetje is. Maar in beide gevallen ben ik fan. Hij laat ons de wereld zien op een aparte manier. Ik hoor hem aan locals vragen stellen die ik me ook stel als ik de beelden zie. Ik zie hem dingen doen waarvan ik denk ‘groot gelijk maat’. Kortom, hij is een gewone man (al dan niet gespeeld) zoals u en ik die zorgt dat onze prangende vragen beantwoord worden.

    Hier zie je wat ik bedoel…

     

  • Een gezonde geest in een gezond lichaam

    Een tijdje geleden startte ik met mijn ‘New way of life’. Vastberaden was ik om een klein beetje ballast te droppen. Neen, ik vind mezelf niet te dik. Ik zaag wel geregeld over mijn gewicht en mijn figuur maar da’s omdat ik een vrouw ben en die doen dat nu eenmaal. Dagelijks volg ik via een grafiek in Excel de evolutie op van dit project.

    Tot mijn grote tevredenheid kan ik melden dat ik ondertussen (wat een woord is dat toch) al een goeie 3 kilogram dumpte! Neen, het vet spuit er niet uit zoals bij de Londense riolen maar dat was ook niet mijn doelstelling. Ik wilde op een duurzame manier wat gewicht verliezen, zonder honger te lijden en door toch lekker te blijven eten. De rest van de gezinsleden mag er immers geen hinder van ondervinden. Dus ik vind 3 kilogram op een goeie 2 maanden zeker niet slecht. Zeker als je weet dat ik nog quasi dagelijks met de lepel in de pot Nutella zit en dat ik op het werk een permanente voorraad Mignonettes heb liggen.

    Allicht zal stress flink hebben bijgedragen aan dit resultaat. We zijn hier namelijk druk bezig met immo-toestanden. Een huis gekocht, je eigen huis te koop zetten en de hele rimram die daar bij komt kijken… Vervolgens een verhuis plannen, een renovatie plannen en van die dingen. Beuh, allemaal heel leuk maar toch ook een verkorting van mijn leven. Als weegschaal blijf ik over alles twijfelen tot ik er helemaal tilt van slaag en in de Baileys duik. En mezelf er dan op betrap dat ik tegen de voorraad conservenblikken in de kelder sta te praten.

    Anyway… Wie op zoek is naar tips over duurzaam afvallen zonder al te grote culinaire kunstgrepen, mag het me altijd laten weten. Ik deel mijn tips graag met jullie voor wat het waard is.

  • De dubbele functie van oordopjes

    De dubbele functie van oordopjes

    Gisteren bezochten we de Brusselse Heizel. Het Koning Boudewijnstadion was the place to be voor liefhebbers van muziek en entertainment. Na 7 jaar bracht Robbie Williams namelijk opnieuw een bezoek aan ons land. In 2006 was het een fantastische show, daarom wilden we er nu graag opnieuw bij zijn. We kochten zelfs tickets voor de golden circle. Goeie plaatsen gegarandeerd dus. Die tickets zijn aan de dure kant dus je zou denken dat niet zomaar de eerste de beste schlemiel je daar voor de voeten loopt. Niet dus.

    De aftrap voor het voorprogramma werd gegeven door DJ Daddy K. ‘Wie?’ hoor ik u denken. Wel, wij dachten hetzelfde. We gaven het een kans maar al snel hadden we door dat het toch niet je dat was. Onze lokale held, DJ Oscar, geeft meer waar voor minder geld. DJ Daddy K liet uitschijnen dat hij druk bezig was met mixen, scratchen, enz. In realiteit speelde hij gewoon een mixtape, inclusief opgenomen bindteksten, af. Komaan gast! Je krijgt de kans voor een goed gevuld Koning Boudewijnstadion te spelen en je kan niet beter als dàt? Hij lag dus al snel in mijn onderste schuif.

    Aan mij merk je dat trouwens meteen, ik ben een eerlijk publiek. Meezingen zat er niet in, daarvoor wisselde hij te snel tussen de tracks. De goesting om met mijn voet mee te tappen op het ritme van de muziek, laat staan om wat met mijn poep te wiebelen, was ver zoek. Ik heb het optreden beleefd uitgezeten. Mààr… DJ Daddy K heeft ook fans. Terug naar de schlemielen dus…

    De Wederhelft stond naast een wandelende tic-tac. Ter gelegenheid van haar daguitstap naar dit stadion had ze 1 zinnetje van buiten geleerd: ‘Ik kan niks zien!’. Tussen 2 optredens was er plots lichte paniek: tic-tac on the move! Ze besloot een poging te wagen om wat naar voren te kruipen voor een beter zicht. Dat werd door de andere toeschouwers niet geapprecieerd dus de rest van het optreden stond ze braafjes naast die van ons. Naast mij stond een kruising tussen Barbie en een herkauwende kameel. Zet een kameel een blonde pruik op, duw een kauwgom in zijn bek, voorzie hem van een knalroze topje en teensletsen et voilà… mijn buurmeisje tijdens de show.

    Zij was de fan van DJ Daddy K. Haar partner stond er bij en keek er niet-begrijpend naar. Toen kreeg ze ons in de mot. Wij stonden daar maar te staan. Met onze oordopjes. Dat viel ons trouwens op, hoe weinig mensen hun gehoor beschermden. Wij gebruiken ze ter bescherming van ons gehoor maar in dit geval fungeerden ze vooral als geluidsdemper voor de bagger van DJ Daddy K. Barbie is het type dat denkt dat een mens geen hol meer verstaat als ie oordopjes draagt. Mijn fantasie kreeg gelijk, ze had een – hoe kan het ook anders – Antwerps accent.

    Ze steekt daar een hele litanie af tegen haar partner over ons. Ze wil zelfs een foto van ons maken als bewijs dat er mensen zijn die ook tegen hun goesting naar een optreden gaan. Intern had ik de slappe lach, uitwendig bleef ik cool. Dan begint ze haar aanhang te jennen: ‘Komoan schàt, koept strak diene laaif-CD van de Robbie mor è want gij lot oaw geld toch geejere rolle!’ De man keek wat geambeteerd en mompelde iets. Zij ging terug helemaal op in DJ Daddy K. Haar 2 hersencellen waren nog aan het ruziën over hun taakverdeling: gaan we vandaag zindelijk zijn of kiezen we voor eten met bestek? Neuh, ’t is voor ons ook warm, we spelen van hersendoodje.

    Na DJ Daddy K was het de beurt aan Olly Murs. Leuke band, de zanger leek een beetje op Robbie Williams in zijn beginperiode. Toffe muziek zonder complexen en hoog entertainment-gehalte. Hoofdact mister Robbie fucking Williams was helemaal wat je van hem kon verwachten. Barbie bleef druk herkauwen tijdens deze 2 optredens. Wij, als liefhebbers van echte muziek in plaats van opgenomen toestanden die je afdreunt alsof je het allemaal live lapt, waren enthousiast! We klapten mee, wiebelden mee en vonden het allemaal goed. Zij stond er bij en keer er naar. Hersendode herkauwer. Ik kon het niet laten om enkele keren per ongeluk op haar tenen te springen met mijn classy festivalschoenen met spikes. Ze vond dat niet zo tof maar 1 hersencel droeg haar op te zwijgen.

    IMAG0067

     

  • Bloed geven neemt leven

    4 keer per jaar denk ik aan de zieke(lijke) medemens. Ik doneer dan een zakje van mijn fantastisch bloed aan het Rode Kruis. Ze zijn daar telkens heel blij mee. Ook al krijg ik als ambtenaar geen rustdag meer na een bloedgift, ik blijf mijn ding doen uit overtuiging. Het kan maar helpen als ik ooit voor de poorten van de hemel sta en er moet gedelibereerd worden.

    Vandaag was het weer zover. Een broeierig hete dag is niet bepaald iets wat je kan catalogeren onder ‘ideale omstandigheden voor bloedgift’. De bloeddruk van veel mensen is lager bij warm weer omdat de bloedvaten dan verwijden. Ook bij mij. Bijkomend aandachtspunt: elke keer opnieuw heb ik het snelheidsrecord ‘zakje vullen’, bloed spuit uit mijn aders alsof het niks is! Als je dan na je gift te hevig recht staat, kan je wel eens last krijgen met de zwaartekracht.

    Vandaag echter ging het niet vooruit. Ik had mezelf al onnozel geknepen in het balletje dat ze je geven en toch kwam er geen schot in de zaak. Plots begint dan nog die machine ellendig te doen omdat het niet vlot genoeg gaat. Dit is verdacht. Er komt een verpleegkundige kijken. Wat blijkt? Ze waren vergeten de beveiliging te breken. Eens dat gebeurd was, liep alles vlot door.

    Nadat ik verlost ben van de naald, wandel ik naar het babbeltafeltje om te bekomen bij een drankje en een koekje. En dan passeer je ze: de mensen die bleekjes hun eerste bloedgift aan het doen zijn en de mensen die voor pampes op een draagberrie liggen. Ik lach daar niet mee want ik heb het enkele jaren geleden ook meegemaakt.

    Daarom beste medemens: ik doe een warme oproep om uw goed hart te laten zien (liefst figuurlijk, laat het maar zitten in uw borstkas) en ook eens een keertje te gaan bloed geven. Je helpt er een ander mee, je komt eens onder de mensen, je krijgt gratis een korte check-up van je algemene gezondheid en je bloed wordt nagekeken. Wat heb je er bij te verliezen?