Hukselende Vingers

Maand: juli 2013

  • En zo geschiedde het…

    … dat wij plots een ander huis kochten. Een groter huis met een grotere tuin nog wel. We moeten wel één en ander slopen, terug opbouwen, renoveren, moderniseren maar soit. We kunnen er in wonen terwijl we Bob De Bouwer zijn gang laten gaan. Omdat we de lotto niet gewonnen hebben, zien we ons genoodzaakt ons huidige nest te koop te zetten. Toch wel een beetje met spijt in het hart want ik woon hier graag. maar écht keigraag!

    Ik deel hier graag met jullie de link naar het zoekertje. Ben je op zoek naar een leuke en instapklare woning of ken je iemand die iemand kent waarvan de overachternicht op zoek is naar een eigen woonst? Bezorg hen dan gerust dit zoekertje. Je krijgt mijn eeuwige oprechte dank als compensatie.

     

     

  • Niet zeuren over het weer!

    Het is me toch wat met ons Belgenvolkje hoor. In de winter is het te koud. Regent het nog in mei dan klaagt men dat er dit jaar geen zomer zal zijn en dat het veel te koud en te nat is voor de tijd van het jaar. Hel en duivel komen over ons als er tijdens de Ijsheiligen een druppel durft te vallen. Schijnt de zon in de zomer dan geraken we pas goed op dreef: jammeren van ’s ochtends tot ’s avonds dat we niet weten waar te kruipen voor de warmte, dat het toch geen doen is met die opwarming van de aarde, enz. Beste medemens: we leven in België, het land van de wisselvalligheden dus get used to it.

    Zelf ben ik hittebestendig maar verdraag ik de koudere weertypes niet zo goed. Daar is een perfect logische verklaring voor. Ik ben een gewezen prematuurtje en het enige blijvende letsel dat ik daar aan overhield, is een ontregelde interne thermostaat. Eigenlijk heb ik het bijna altijd fris. Deze dagen valt het natuurlijk wel goed mee dankzij de hittegolf die ons land ontdekte. Toch spring ik ’s avonds nog onder een lekker warme douche en draai ik me knus in mijn donsdeken wanneer het tijd is om te gaan slapen. U mag me gek verklaren.

    Maar voor mij biedt dit tropische weer een belangrijk voordeel: ik sukkel merkelijk minder met mijn gewrichten. Inderdaad, ik word later best een Benidorm Bastard. Sinds mijn tienerjaren ben ik gezegend met artrose, gevolg van mijn hyperlakse gewrichten. Warmte doet daar goed aan. Ik kon ondertussen zelfs stoppen met de kine. Ik was al 7 maanden 2 à 3 keer per week aan het gaan. Momenteel ben ik quasi pijnvrij, hopelijk blijft dat nog even zo.

    Wat mij betreft is deze hittegolf de goed-nieuws-show. Ik hoop voor u hetzelfde.

  • Suikerrock

    Deze week is Tienen naar jaarlijkse gewoonte helemaal in de ban van Suikerrock. Een festival voor jong en oud. Een gevestigde waarde in festivalland ook. Ooit gratis, nu pure afzetterij. Wil je op zaterdag het hoofdpodium bewonderen, dan mag je daar in voorverkoop 50 euro plus 4 euro reservatiekosten voor afdokken. Per persoon. Maar ik heb het er voor over. Suikerrock is naar mijn mening een charmant stadsgebeuren waar het nog gezelligheid troef is. Samen met Aarschot vormen Tienen en Diest de marginale driehoek dus af en toe moeten we onze confraters van de andere hoeken eens een bezoekje brengen. Eventueel ook wat marginalen uitwisselen 🙂

    Hopelijk zitten de weergoden wat mee. Een beetje zon is welkom maar 38° hoeft het nu echt niet te zijn. Regen of sneeuw valt bij voorkeur elders uit de lucht volgend weekend. Ik smeer alvast mijn benen in om een dagje kasseien te vreten. Da’s één van de weinige minpuntjes voor mensen zoals ik die wat sukkelen met hun gewrichten. Die hobbelige ondergrond waar je gans de dag op slentert, afgewisseld met wat op en neer springen en ter plaatse wiebelen op het ritme van de muziek. Maar we laten het niet aan ons hartje komen en kijken er alvast naar uit!

    Moesten er mensen uit de omgeving van Diest willen carpoolen: wij hebben nog vrije plaatsen in onze auto. Geef me een seintje en we spreken iets af.

  • Doe eens zot…

    4 jaar geleden ruilden we ons huurhuis in voor een eigen stulpje. Het leek ons een ideale woonst voor de eerste jaren. We hadden toen 2 kindjes en hadden plannen om ooit nog een derde exemplaar te maken. Die derde verraste ons echter en kwam enkele jaren eerder als gepland. Dus onze planning werd helemaal overhoop gehaald. We moesten niet alleen een huis kopen en afbetalen, maar ook een grotere auto, we moesten de zolder verbouwen om meer slaapkamers te hebben, enz. Iedereen verklaarde ons zot toen we zeiden dat het ons plan was om hier enkele jaren te wonen en ondertussen rustig uit te kijken naar een ander stulpje. We zochten naar een iets grotere woning met een iets grotere tuin. Ons huidige huis is perfect voor een gezin met 2 kindjes maar voor onze 3 hevige stuks is het wat krap naar mijn mening.

    Vorige maand viel ons lodderig oog op een huis in Molenstede bij Diest. Het moet grondig gerenoveerd worden maar wij zagen een enorm potentieel in deze hoop bakstenen. Eerst stuurde ik de wederhelft op prospectie. Die kwam verliefd terug thuis dus ging ik ook eens kijken. Ik zag mezelf daar ook wel wonen. Toch waren we nog niet overtuigd. Dan maar eens gaan kijken met mijn schoonvader en een aannemer om een idee te hebben van de renovatiekosten, een architect onderwerpen aan een spervuur van vragen. Een babbel doen met enkele banken, een simulatie opvragen van de bijkomende kosten bij de notaris, eens binnenlopen bij de dienst ruimtelijke ordening om één en ander te checken en véél nadenken. En dan begint het hè… Een bod, een tegenbod en véél stress en denkwerk. Wij namen het risico en deden een ultiem bod, lager als het tegenbod. Dan enkele dagen nagelbijtend afwachten tot de telefoon gaat… We hebben het!

    Jippie, feest! En dan: stress! Waar zijn we aan begonnen?! Allez, het is positieve stress hoor maar er komt toch zoveel bij kijken! We gaan ons huis te koop zetten. Uit de hand, bewust niet via een immokantoor. Budgetteren, met de bank onderhandelen, de compromis juridisch laten uitpluizen, enz. Misschien overdrijven we wel maar we zijn liever goed voorbereid. Dit is immers zo belangrijk, het kan je gezin en je financiën maken of kraken.

    Ach ja, we zien wel waar we uitkomen. Voorlopig laten we het even wat bezinken en doordringen tot de compromis getekend is. Ik vier het hele gebeuren in elk geval al bescheiden met een glaasje Baileys 🙂

  • Grote vakantie

    Mensen zijn altijd zo vol over de zomervakantie. Ze reizen dan naar zonnige oorden, schuimen festivals af en delen dat tot vervelens toe met alles en iedereen. Met Triple Trouble is de zomervakantie altijd net dat ietsje anders. Om u een idee te geven:

    – onze jaarvoorraad pleisters in alle maten en kleuren gaat er hier vlotjes door

    – de katten des huizes zijn een zenuwinzinking nabij tengevolge van een langdurige slaapdeprivatie, 16 u per dag slapen in plaats van de gebruikelijke 22 u is immers niet voldoende voor hen

    – dagelijks verorberen de koters hier zo ongeveer een halve supermarkt onder het mom ‘gezonde eetlust’

    – zelfs André, de rat die sinds enkele maanden in ons compostvat woont, heeft zich al enkele dagen niet meer laten zien

    – de kroost heeft tegen de avond een voetbad nodig om hun onderste ledematen terug van een normale huidskleur te voorzien, varkens zijn er niks tegen

    Het voornaamste is dat we ons rot amuseren. Ok, ze zien er uit alsof ze een half jaar in Guantanamo gezeten hebben maar ze zijn blij. Ze spelen, vallen, vechten, knutselen, klussen, leren, … dat het een lieve lust is. Wij scheidsrechteren vaak en vloeken al eens binnensmonds maar we merken wel dat het elk jaar een beetje beter gaat. Ze spelen meer samen zonder bloedvergieten en ze houden al wat meer rekening met elkaar. En zo is de vakantie ook voor ons een leuke vakantie.

    Gewoon omdat we af en toe eens stiekem op een afstandje gaan staan en genieten van deze observaties. Als ze alle drie hand in hand over de kermis wandelen en over elkaar waken of je hoort ze dingen zeggen die je zelf elfendertig keer per dag tegen hen zegt à la ‘Nee Jasper, je moet eerst je broek terug aan doen als je pipi gedaan hebt voor je terug buiten gaat spelen’. Dan weet je dat je het ouderschap nog zo slecht niet aanpakt. Ondanks het schuldgevoel als je er weer maar eens op hebt zitten mopperen. Het zal waarschijnlijk veel jonge ouders bekend in de oren klinken 😉

  • Kannibalisme

    Ik ben de trotse mama van een driekoppig kroost. Ze zijn nu 6/4/3 jaar oud. Allemaal zijn ze blond. Ik vermeld het even in de rand, u kan dat belangrijk vinden. Gans het gezin is nogal bourgondisch aangelegd. We zijn daar erg blij om. Gans het gezin beschikt ook over een behoorlijk levendige fantasie. Dat levert soms gezellige taferelen op. Vooral als je het bourgondische aspect gaat verbinden met de ongebreidelde fantasie des huizes. Om u een idee te geven…

     

    Dag 1:

    ‘Mama, wat gaan we vandaag eten?’

    – ‘Pasta met balletjes in tomatensaus van Samson en Gert.’

    Ze waren in hun nopjes want dat moest wel lekker zijn (ik vind het niet te vreten maar soit, De Wederhelft en ik hadden onszelf een stukje eend beloofd). Toen kregen ze de bokaal in de mot waar Samson en Gert vrolijk op prijkten. Het begon nogal echt te worden. Een half uurtje later toverde ik hun feestmaaltijd, waar ze zo naar uitgekeken hadden, op tafel. Als beloning kreeg ik 3 bedremmelde snoetjes. Ze keken naar hun bord, naar elkaar, terug naar hun bord, naar de keuken. En toen, uit het niets:

    ‘Mamàààà, zitten Samson en Gert echt in die saus?’ Ik zou het niet erg vinden als dat het geval was maar heb hen toch maar uitgelegd dat die saus niet gemaakt is VAN Samson en Gert maar DOOR Samson en Gert. Studio 100 mag me bij deze een job aanbieden.

     

    Dag 2:

    Gonzo en Wilma krijgen hun ontbijt gepresenteerd. 2 maal daags krijgen ze elk 30 gram droge brokjes. De dierenarts vindt dat voldoende voor 2 lamlendige binnenkatten. Wij hadden katten als huisdier nog voor er kindjes uit mijn buik floepten dus ze hebben het nooit anders geweten. Maar nu, de dag dat Samson en Gert ergens ter hoogte van hun dikke darm rondzwierven, viel hen iets op:

    ‘Mama, eten poezen ook mensen?’

    Oh God, wat heb ik gemist?! Onderzoekend bekeek ik Gonzo. Die bekeek me met een arrogante blik. “’t Is dat het nogal zwaar op de maag blijft liggen, anders had ik die herrieschoppers al lang opgevreten.” Komaan onnozel kattenbeest, wat heb je weer uitgespookt??? “Niks. Nog niks.” *zucht*

    – ‘Waarom vraag je dat jongen?’

    ‘Er liggen botjes tussen de brokjes van de poes.’ Argwanend kwam ik dichterbij. Gonzo aanschouwde het tafereel en zat zich te verkneukelen op zijn krabpaal.

    – ‘Dat zijn geen echte botjes jongen, dat zijn brokjes die de vorm hebben van een botje.’

     

    Dag 3 (we eten één of ander exotisch vleesgerecht):

    ‘Mama, bestaan kannibalen echt?’ Ik kijk met een vernietigende blik naar Gonzo die ’toevallig’ net dan eens kucht.

    Jah, daar zit je dan. Je mag je kindjes geen angst aanjagen maar liegen is ook niet netjes.

    – ‘Ja hoor, die bestaan echt.’

    ‘Zijn wij ook kannibalen?’

    – ‘Nee jongen, wij eten geen andere mensen op.’

  • Ik ga op reis en ik neem mee…

    … mijn vrouw en kinderen, mijn ganse familie tot en met de zesde graad, mijn schoonfamilie tot en met de derde graad en al mijn facebookvriendjes. Dat dacht althans de rat die sinds enkele maanden ons compostvat ontdekte. Het begon met een mysterieus gat in ons gazon, ongeveer een halve meter diep. De katten uit de buurt zaten er geregeld gefascineerd naar te staren, staken er hun voorpoten tot aan hun schouders in om te keuteren. In een volgend stadium doken die gaten ook op in de inhoud van ons compostvat. Het leek wel zoiets als graancirkels: plots zijn ze er en je hebt er geen flauw idee van wie ze maakte en hoe die dat deed.

    Tot we ons compostvat eens grondig onderzochten. Die gaten waren de tentakels van een complex buizensysteem. Hm, goed voor de verluchting en de kwaliteit van de compost (die we trouwens niet gebruiken). Harghl!!!! Dat betekent dat er leven in dat vat zit! Naast de buren bevindt zich een braakliggend stuk grond dat lange tijd slecht onderhouden werd. Vermoedelijk komt dat zootje ongeregeld daarvandaan. Maar ze besloten dus de wereld te verkennen… en ontdekten ons compostvat. We twijfelden lang over het type beest dat in ons compostvat logeerde: ofwel was het een muis ofwel was het een rat.

    De buren stelden ons gerust: vorig jaar had hun kat in de tuin een rat gevangen dus ook dit stukje krapuul zou er wel aan geloven als ze zijn pad kruiste. Vorige maand redde ik begot nog een babymuisje van die kat omdat het zo zielig piepte en huppelde voor zijn leven. Had ik toen maar… Hoe komt die randdebiel er trouwens bij om nog wat soortgenootjes mee te lokken naar ons Judith (het compostvat)? Hoe doet die dat?

    ‘Zeg mannekes, ik heb een goeie B&B gevonden op een tiental meter van ons nest.’

    – ‘Ah serieus want ik kan wel een vakantie gebruiken eigenlijk?’

    ‘Yep. All-in, gastronomische diners à volonté en een rustige, groene omgeving. Ideaal voor gezinnen met kleintjes. Enkel overdag blijf je best binnen want dan verhuren ze de tuin aan enkele lompe katten. Stel je voor dat die iets van plan zouden zijn.’

    Soit. Vanavond was het tijd om ons Judith haar dagelijkse maaltijd te gaan brengen. Die bestond uit wat eierschalen, véél kersenpitten en nog wat andere prul. Daar zou ze wel van likkebaarden, dacht ik bij mezelf. Vrolijk trok ik haar deksel open en toen stond mijn hart stil. Niet één maar minstens twee bloeddorstige monsters zaten zich rustig een indigestie te vreten in ons Judith! Ik schrok al even hard als hen. Om mijn aorta te beschermen, knalde ik het deksel toe en wandelde beheerst terug naar binnen. Daar schold ik die van ons de huid vol ter gelegenheid van zijn gebrek aan empathie. Hij begreep er weer niks van. Ondergetekende was net aan de dood ontsnapt, de adrenaline gierde door mijn lijf en het enige dat hij deed na mijn relaas was… eens met zijn wenkbrauw fronsen. Tsssss.

    Terwijl ik al mopperend de vuile vaat weg werkte, zat ik nog aan die ellendige mormels te denken. Misschien moet ik onze katten eens in dat compostvat zetten voor een uurtje. Nah, slecht plan. Vergif strooien is ook geen optie met al die andere katten in de buurt. Dan maar hopen dat de katten van de buren eerdaags nog eens in een moordlustige bui zijn en de klus klaren. Tot dan wens ik die vuile ratten elk een kersenboom in hun poep toe. Dat ze maar flink al die pitten opeten. Miljaarde toch….

  • Huizenmarkt stort in elkaar en fleurt 1 week later weer helemaal op!

    Althans, dat zou handig zijn. We zijn al een tijdje aan het uitkijken naar een ander stulpje. Niet omdat het moet want we wonen hier supergraag. We hebben nu een mooie stadswoning die volledig in orde is, goede ligging en al wat je wil maar we zouden graag een ietsje groter gaan wonen. Daarom kijken we geregeld naar verschillende zoekertjessites. We zijn ondertussen al enkele maanden met één concreet project bezig. Een huis met veel potentieel maar er moet zwaar gerenoveerd worden.

    Wat daar allemaal bij komt kijken zeg… Allez, we doen het onszelf aan hoor. We willen goed weten waar we aan toe zijn voor we een bod uitbrengen. Dus eerst is mijn halve trouwboek op prospectie gegaan. Die was verliefd dus daarna zijn we samen eens gaan kijken. Volgende fase: samen met een aannemer en mijn schoonvader gaan zien om een idee te hebben van de omvang van het renovatieproject. Dan het hele gedoe met banken en hypotheken en een raming vragen bij de notaris over de kosten die er bij komen kijken. En pas dan voelden we ons zeker genoeg om een bod te doen.

    Dat hebben we vandaag gedaan. Nu is het nagelbijtend afwachten op de reactie van de huidige eigenaars. Het worden hier dus spannende dagen… Stel dat ze ons bod oké vinden, dan moeten wij ons huisje, waar we zo tevreden over zijn, te koop gaan zetten. Man, dat gaat vreemd zijn! Nu pas begrijp ik dat de vorige eigenares het daar indertijd moeilijk mee had! Beuh zeg, veel om over na te denken dus. Tijd voor een mojito!

  • Ik Kubb, jij Kubbt, wij Kubben…

    Doe eens trendy, speel Kubb. Wat een hype is me dat toch de laatste jaren. Ik snap er eerlijk gezegd niks van. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik me er nooit echt in verdiept heb. Mààrrrrrr… Toen wist ik nog niet wat ik nu weet: in eigen land worden heuse Kubb-kampioenschappen georganiseerd! Tijd om eens naar Wikipedia te surfen dus.

    Vrij snel wordt het me duidelijk waarom ik geen jota snap van de Kubb-hype. Kubb is namelijk een buitenspel waarvan men niet weet waar het ontstaan is, je kiest zelf hoeveel leden je ploeg telt, hoe groot het veld is waar je op gaat Kubben, op welke ondergrond je dat doet en de spelregels variëren per land én per regio. Doe maar op met andere woorden, het zal wel goed zijn. Let wel: ik juich dergelijke initiatieven toe hoor. Ze bevorderen de sociale cohesie en halen de mensen wat uit hun kot. Het lijkt me ook leuk om met een stokje tegen een houten blok proberen te gooien en dan te hopen dat het rotding omver valt.

    Wat mij eerder parten speelt in het belang van de Kubbende medemens is de waarde van dergelijk kampioenschap. Hoe kan men objectief oordelen welke ploeg de beste is als er niet echt vaste spelregels zijn? Bij kleinschalige initiatieven zal dat nog te doen zijn maar hoe doen ze dat dan bij de grotere kampioenschappen, laat staan bij het wereldkampioenschap? Als elk land en daarbinnen elke regio zijn eigen regels heeft en het maakt niet uit hoe groot je ploeg is of op wat voor veld je speelt, hoe kan je dan appelen met appelen vergelijken?

    Doe mij dan maar wat petanque of bowling. Het houdt mijn innerlijke autist wat rustig 😉

  • Den djoef van de week

    6 jaar, 1 maand en 14 dagen geleden hield ik voor het eerst de helft van mijn eigen DNA in mijn armen. Nog wat onwennig en overdonderd door het hele gebeuren maar ik vond het wel iets hebben. Nadien volgden nog 2 stuks op vrij korte tijd. Zo kort dat ik dit schooljaar 3 kleuters in huis had. Ze zitten nu dus ook samen in de vakantieopvang. En daar gebeurde het vandaag…

    Nietsvermoedend reed ik na een zware dagtaak naar de opvang om de kroost op te pikken. Mijn 3 witte musketiers. Bekend en berucht op sommige plaatsen. De oudste kwam vanuit de kudde naar me toe gelopen en bracht me al meteen van mijn melk:

    ‘Mama, ik moet iets belangrijks vertellen!’ Allez vooruit, hij heeft weer eens de liefde van zijn leven gevonden. Wedden dat het weer zo een oude doos van 7 jaar of ouder is?

    – ‘Ah ja? vertel het eens?’

    ‘Mijn onderste tand staat los!’

    Ik wist niet waar ik het had! Stroopte vechtlustig mijn mouwen omhoog om de gore hufter die mijn zoon zijn tanden uit zijn bek slaagt er eens goed van langs te geven. Aan zijn verontruste blik te zien sprak mijn gezicht weer boekdelen. Damn, alweer geveld door een blond moment. Dat kind gaat gewoon zijn melktanden beginnen wisselen door vleestanden zoals hij ze zelf noemt. Ik kalmeerde en glimlachte. Vol bewondering keek ik naar de bewuste wiebeltand. Alweer een mijlpaal die zich aandient. Hij kan vanaf nu zodanig lang aan zijn tanden pulken tot ze er uit vallen, ze dan netjes schoonmaken en in een potje bewaren voor later. Hij wist niet waar hij het had van fierheid.

    Dit mooie moment werd al snel vakkundig om zeep geholpen.

    ‘Mama, komt dan vannacht de tandenfee?’ Huh? Die trut passeert toch enkel in Amerikaanse familiefilms?! Is dat hier ook al doorgedrongen? Blijkbaar wel want toen volgde ‘Want die legt een gouden cent onder mijn kussen als ik mijn tandje er uit haal en die op mijn nachtkastje leg.’ Mijn takenlijstje voor morgen is dus wat langer. Toegevoegd: tandenpotje gaan zoeken en zorgen dat er kleingeld in huis ligt.