Hukselende Vingers

Tag: schildklier

  • Hypothyreoïdie

    Als je schildklier wat aan de luie kant is gedurende een langere tijd, spreekt men van hypothyreoïdie. Na een bevalling piekt de schildklier om vervolgens terug te zakken tot normale waarden. Bij mij loopt het weer een beetje anders. De afgelopen jaren was mijn schildklier nogal wispelturig. Dan stond ze eens te hoog, dan weer te laag maar telkens zonder veel erg. Tijdens mijn zwangerschap kwakkelde mijn schildklier een beetje maar toen opteerde de dokter om niet te behandelen.

    De afgelopen weken kreeg ik weer last van allerlei kwaaltjes waardoor ik wist dat ik best nog eens bloed kon laten prikken bij de huisarts. Daar bleek dat mijn schildklier zo slecht werkt, dat ze geen waarden konden meten in mijn bloed. Best wel vervelend als je weet dat dit onnozele kliertje zowat heel je metabolisme regelt.

    De huisarts wond er geen doekjes om. Een trage schildklier zien ze wel vaker maar dit was toch wel wat extreem. ‘We moeten dit behandelen An, je kan deze keer niet afwachten.’ Zo gezegd, zo gedaan. Ik slik nu dagelijks een pilletje met hormonen, over enkele weken wordt er terug bloed geprikt om te kijken of het de goede kant op gaat. Maar het zal even duren voor alles terug ok is.

    Symptomen

    Hoe herken je zoiets nu? Er zijn een waaier aan mogelijke symptomen, een trage schildklier profileert zich bij iedereen anders. Ik zeg alleen maar hoe het bij mij gaat, misschien heeft iemand er iets aan. Als je met een allegaartje aan vage klachten bij de dokter komt, denkt die niet meteen aan de schildklier heb ik horen zeggen.

    Vermoeidheid

    Een verpletterende vermoeidheid. Je sleept je als het ware door de dag. Niet evident met 4 kinderen waaronder een baby van 5 maanden en een revaliderende wederhelft zonder over al de rest dan nog te spreken. Je geraakt niet vooruit, al wat men je vraagt is eigenlijk teveel. Tot… je in je bed ligt. Dan zegt je lichaam: ‘Ah nee hè, slapen gaan we niet doen hoor.’ Om je een idee te geven: ik slaap al enkele weken van ongeveer 23 u tot ergens tussen 2 en 3 u ’s nachts. Vanaf dan lig ik te luisteren hoe alles en iedereen hier in huis vredig ligt te slapen. Tegen 6 u, opstaantijd op werkdagen, begin ik terug moe te worden.

    Gewicht

    Mjah. Meer dan 5 kilogram extra in amper 3 à 4 weken tijd. Zonder er iets speciaals voor te doen. Frustrerend want na de bevalling heb ik heel mijn garderobe vernieuwd omdat ik vrij snel terug ‘op gewicht’ zat. Zelfs als je op je eten let, blijf je bijkomen.

    Temperatuur

    Je hebt het koud. Al is het zomer en loopt iedereen te puffen: je hebt het koud. Ik draag verschillende laagjes kledij in de hoop dat het niet te hard opvalt. Vandaag is het 30°C: ik draag een jeans en een shirt met korte mouwen. Toch zou ik een vestje goed kunnen verdragen. Tot… ik in bed lig. Zweten als een rund zeg. Zo erg dat ik mijn kussen moet draaien en op een handdoek gaan liggen omdat mijn plaats in bed kleddernat is. Ik denk dat je dat kunt vergelijken met ‘vapeurs’ in de menopauze.

    Psychisch

    Je hebt de neiging om er wat down bij te lopen. De vermoeidheid zal er allicht geen goed aan doen. Je zit niet goed in je vel, hebt niet de energie om te lachen met een komedie op tv. Als je baby weer iets nieuws kan, ben je blij maar je voelt dat het je moeite kost.

    Libido

    Misschien wat taboe om er over te spreken maar ik vind dat het gezegd mag worden. Je libido kan je ergens in de frigo gaan zoeken als je schildklier het laat afweten.

    Huid

    Een droge huid. Steek het niet op de ouderdom. Ik merk het vooral in mijn gezicht, aan mijn armen, handen, voeten en benen. Ondanks dagelijks smeren met een crème van bij de apotheek en een dure dagcrème met speciaal masker voor de droge huid voor mijn gezicht.

    Concentratie

    Misschien hangt het samen met de vermoeidheid maar ik kan me niet goed concentreren. Gelukkig ben ik van nature een controlefreak die alles in een agenda zet. Zelfs typen gaat niet zo vlot als anders.

    Nagels

    Vinger- en teennagels dus. Ze zijn broos. Scheuren snel.

    Kortademigheid

    Zelfs na een rustige wandeling met de kinderwagen. Of als ik de trap naar boven neem. Misschien hangt het ook samen met de vermoeidheid.

    Vergeetachtigheid

    Lach me dus niet uit als ik twee keer hetzelfde vraag. Of als ik je 2 keer op een dag hetzelfde vertel. Nu begrijp ik hoe sommige bejaarden zich voelen…

     

    Op zich is het allemaal niet het eind van de wereld. Er zijn ergere dingen. Maar het is vervelend. Ik ga er voorts niet over klagen, we zien wel hoe snel de medicatie werkt en de dosis op punt staat. Men vraagt me of stress er voor iets tussen zit gezien de zware periode waar we als gezin door aan het gaan zijn. Ik weet het niet. Ik ga niet aan Google vragen naar oorzaken en zo, daar heb ik geen boodschap aan. Hopelijk is dit tekstje op één of andere manier nuttig voor wie het leest.

     

  • glandula thyreoidea

    Of op zijn Vlaams: de schildklier.

    schildklierfoto2

    Soms probeert je lichaam je iets te vertellen maar hoor je het niet. Of wil je het niet horen. In dat laatste geval: denk er aan dat elk lichaam een ingebouwde vrouwenpsyche heeft. Om het plat te zeggen: als je niet luistert naar je lichaam dan gaat het de aandachtshoer uithangen tot je van miserie wel luistert. Ik mag mezelf ervaringsdeskundige noemen.

    De afgelopen maanden waren behoorlijk druk. Er was de verkoop van ons huis, de aankoop van een ander huis, de renovatieplannen, mijn hoofdberoep, mijn bijberoep, ons gezin, de politiek en zo kan ik nog enkele dingen opnoemen. Elk van die items vroeg mijn aandacht. Elk van die items kreeg ook mijn aandacht. Uiteraard. Néén, niet uiteraard! Ik nam veel hooi op mijn vork. Ik heb dat nooit erg gevonden omdat het allemaal dingen zijn die ik graag doe, waar ik me graag voor engageer. Ik voelde me goed, nam voldoende rust, zorgde dat ik fatsoenlijk bleef eten ook al had ik er soms de tijd niet voor. Niks aan de hand dus. Ik wist ook dat in januari de rust zou terugkeren. Nu dus.

    En net nu zegt mijn lijf ‘fuck you, nu is het aan mij!’. Vorige week kreeg ik plots last van een tikker die op hol sloeg. Dat voelt vreemd aan. Ik besteedde er verder geen aandacht aan en zette mijn bezigheden voort. De dagen daarna kreeg ik last van benauwdheid en een verhoogde hartslag in rust. Tiens, zou er een verband zijn met de hoofdpijn die ik de laatste tijd heb? Ok lijf, je hebt mijn aandacht. Ik zal wel eens langs de huisdokter passeren.

    Zo gezegd, zo gedaan. Bij de huisarts volgde een preek over oververmoeidheid en reserves die op zijn. Dat mijn lichaam me dat waarschijnlijk al langer probeert te zeggen maar dat ik het niet opmerkte. Oh en ook iets over een herstel van enkele màànden. Beuh. Hier doe ik niet aan mee. Geen aanstelleritis voor mij. Ik heb daar geen tijd voor! Een paar dagen vroeg mijn bed in en dan zal die vermoeidheid wel weer overwaaien.

    Vandaag vergat ik al bijna te bellen voor de resultaten van het labo want voor de zekerheid had de dokter toch maar een bloedstaaltje genomen. Toen kwam de aap uit de mouw. De resultaten voor mijn schildklier zijn afwijkend. Niet acuut maar het mag toch ook niet genegeerd worden. Bam! Daar zit je dan met de telefoon in je hand dwaas voor je uit te staren. Qua wake-upcall kan dit voor mij tellen.

    Vanaf volgende week wordt het hier wat rustiger. Dan ga ik orde op zaken stellen. Is het echt noodzakelijk dat ik én dit én dit én dit én dit doe of zijn er dingen die ik kan delegeren? Da’s geen gemakkelijke opgave voor een perfectionist. Let wel: ik geef geen enkele van mijn passies op. Noch mijn gezin, noch mijn hoofd- of bijberoep, noch mijn andere bezigheden. Wel probeer ik die dingen zo in elkaar te puzzelen dat de deadlines wat meer verspreid worden.

    Voorts waak ik er terug wat meer over dat ik élke dag fruit eet. In mijn agenda wordt een vast tijdstip geblokkeerd waarop ik een wandelingetje maak. Gezelschap tijdens het wandelen is altijd welkom 😉