Tag: ontsteking

  • Hyperlakse gewrichten: gevolgen

    Hyperlakse gewrichten: gevolgen

    Eén van de vervelende gevolgen van hyperlakse gewrichten wist me vorige week opnieuw te vinden: pijnlijke gewrichten. Als je gewrichten te soepel zijn, heb je sneller last van artrose en ben je gevoelig aan ontsteking van de gewrichten of scheurtjes in de gewrichtsbanden.

    Al enkele dagen had ik last van mijn schouder. Het begon met nachtelijke pijntjes. Zondag ging ik samen met mijn jongste zoon propere lakens op zijn bed leggen. Ik hield zijn donsdeken met beide handen omhoog zodat hij de overtrek goed naar beneden kon trekken. Dat was er teveel aan. Vanaf toen heb ik overdag meer pijn, een verminderde beweeglijkheid van de schouder en krachtverlies.

    Naar de dokter dus. Gelukkig kennen ze me daar al. Maar toch… Hoe beu ben ik het niet gehoord: ‘En je hebt echt niets speciaals gedaan? Niet gevallen of er niets in voelen schieten?’ ‘Tiens, da’s niet de meest courante plaats in het gewricht om zoiets te krijgen.’ En zo gaat het maar door.

    Noem mij gerust de koningin van de bizarre kwaaltjes en de abnormale symptomen. Een mens wordt daar zo moedeloos van… Even later stond ik weer buiten met een voorschrift voor ontstekingsremmers, een voorschrift voor de kinesist (mijn tweede thuis) en een voorschrift voor een echografie van de schouder. Het lijkt immers meer op een scheurtje in de pees of het schouderkapsel. Met een beetje geluk verminderen die pilletjes ook de pijn in mijn heup want daar zit ook al een tijdje een ontsteking te broeden…

    Het klinkt allemaal zo bekend in mijn oren 🙁 Toen ik in het eerste middelbaar zat, heb ik enkele weken met een mitella rond gelopen omwille van een kapselscheurtje in de schouder. Nooit heb ik geweten hoe ik dat letsel opgelopen heb. Met mijn pols enkele jaren geleden net hetzelfde: een TFCC-scheurtje gekregen tijdens het fitnessen. Ook hier kwam er geen duidelijk trauma aan te pas. Uiteindelijk wel een (overigens mislukte) operatie.

    Het is nu dus even afwachten wat de echografie zal zeggen om de verdere behandeling te bepalen. ‘Ah en ja, niet vergeten hè: kalm aan doen met die schouder om het herstel te bevorderen.’ Natuurlijk, mijn 3 kinderen zal ik achter mijn oren hangen en het huishouden doet zichzelf wel. Diepe zucht, soms zit het eens een beetje te hoog.

    IMG_1540

     

     

  • EHBOntstoken gaatjes in de oren (oorbellen)

    Een drietal weken geleden kreeg dochterlief gaatjes in haar oren. Ze had zelf gespaard voor haar eerste oorbelletjes. Een prachtig stel witgouden oorbelletjes met een helblauw bloemetje er op koos ze. Het paste goed bij haar witte haren en blauwe ogen. Jaja, dat wordt later een hottie 😉

    3 weken lang ging alles goed. Dagelijks gaf ze haar oorbelletjes een draaitje en voor de rest kwam ze er niet aan. Vandaag kreeg ik op een onverwacht moment haar linkeroor in de mot. Het blauwe bloemetje was niet meer blauw. Er zat precies een waas over. Tijd voor een groot onderzoek dus. Al snel bleek dat het gaatje in dat oor is beginnen ontsteken met etter en bloed tot gevolg. Ik probeerde het vuil er wat uit te halen zonder aan het oorbelletje te komen. Dat dat begot niet simpel is. Bij de minste beweging van haar oorlel, schoot ze al kermend de hoogte in. Ik begrijp haar helemaal, zelf heb ik het ook al verschillende keren aan de hand aan het oor gehad. Voor zo een klein gaatje te zijn, kwam er toch behoorlijk wat prut en viezigheid uit. Asjemenou :\

    We sprongen in de auto en passeerden even langs de juwelier. Daar kregen we heel wat informatie en tips voor een goede verzorging. We staken even de straat over richting apotheek en het schouwspel kon thuis beginnen. Onder het nieuwsgierige oog van de 2 broers probeerde de Wederhelft haar oorlelletje wat te spoelen. Vervolgens ontsmetten (lang leve de ontsmettingsspray!) en een kwakje Terramycine op het staafje van het oorbelletje proberen te smeren zonder het rotding uit haar oor te halen.

    Een halve liter tranen en 2 dove broers later was de klus geklaard. Dit staat ons de komende 7 dagen elke avond te wachten…