Tag: kinderen

  • Kinderen en festivals

    Kinderen en festivals

    Boerenrock is (ik weiger ‘was’ te zeggen) een kindvriendelijk festival. Kinderen tot 12 jaar hebben gratis toegang tot het festivalterrein en op zondag is er een heuse familiedag. We besloten om met onze kroost naar de familiedag te gaan. Er stonden leuke namen op de affiche en onze kinders hebben nog nooit een festivalletje gedaan. Ze zijn nu 7 – 5 – 4 jaar dus dat wordt wel eens tijd 😉

    IMG_1274

    De organisatie voorzag ruim voldoende springkastelen in alle kleuren en maten. Daarnaast was er een ruim aanbod van animatie voor klein en groot. Er waren demo’s van Twist vzw voor zij die zot zijn van dansen en circustoestanden, er was grime en nog vanalles. Perfect dus!

    Telkens we in de festivaltent met de kinderen naar een optreden gingen kijken, deden ze elk flink hun gehoorbeschermers op. Want ook dat hoorde er een beetje bij: je leert je kinderen van kleins af hoe ze moeten omgaan met muziek en andere dingen die een festival te bieden heeft. Laat ons even zwijgen over de gratis condooms die uitgedeeld werden, mijn moederhart is daar nog niet aan toe.

    IMG_1265

    Tijdens het eerste optreden, de Crazy Disco Show met Zohra, keken ze nog wat aarzelend toe wat er allemaal gebeurde op het podium. Bij Radio Guga begonnen ze al wat los te komen. Radio Guga moet ik trouwens eens met de ladies gaan zien, zonder fout.  Milk Inc bleef een zwarte vlek. Een mens moet nu eenmaal eten en dat doen we niet in de festivaltent maar in open lucht. Na het eten mochten de kinders nog wat spelen tot 2 Fabiola begon. Daarna was het tijd om naar huis te gaan.

    Allemaal waren ze het meest onder de indruk van 2 Fabiola. De ene had vooral de zangeres gezien, de ander had enkel oog voor al die lichtjes. Festivals vinden ze wel leuk, vertrouwden ze me toe toen ik hen naar bed mag. Want dan mag je frietjes eten mama!

    Het viel me wel op (zowel op zaterdag toen De Wederhelft en ik op het festivalterrein vertoefden als op zondag) dat relatief weinig mensen het nut inzien van gehoorbescherming. Ik ben geen fan van Joke Schauvliege maar ik vind het wel belangrijk dat je zelf de nodige voorzorgsmaatregelen neemt om tinnitus te voorkomen. Of dat je dat op zijn minst toch doet bij je kinderen. De organisatie stelde gratis oordopjes ter beschikking voor de volwassenen. Bij de promostand van CM kon je gratis hoofdtelefoons voor kinderen ontlenen mits een waarborg van 20 €. En toch liep daar behoorlijk veel klein en groot volk rond met blote oortjes. Ik begrijp dat niet goed.

    Los daarvan: Boerenrock was boenk er op! 25 jaar bestaan ze dit jaar en voor mijn part mogen ze er nog minstens 25 jaar bij doen. Boerenrock is één van de weinige kleinere festivals die groots zijn in de gemoedelijke sfeer die er heerst. De affiches waren altijd top en dat was dit jaar zeker ook het geval. Als je The Levellers nog niet live aan het werk zag, raad ik je aan om dat zeker eens te doen! Uiteraard ook dikke duimen voor de andere namen op de affiche, ze konden me allemaal bekoren 🙂

    Dit jaar kreeg ik de eer om Boerenrock te beleven als vip en ik kan je zeggen: dat is een aanrader. Je hebt enkele voordelen die andere bezoekers niet hebben maar je wordt er toch niet in de adelstand verheven. Zo heb ik het graag, een vip is ook maar een mens. Geen voorgeselecteerde plaatsen bij de optredens. Nee, je gaat tussen de rest staan en je amuseert je te pletter omdat je zo midden in de ambiance zit in plaats van op je verhoogje. En je drank, die betaal je netjes zelf. Faire regeling. Het blijft uiteindelijk een festival en geen exclusief event. BOERENrock, de naam zegt het 🙂 Dominic en co: ik zou graag volgend jaar nog eens terugkomen. En mijn bloedjes van kinderen ook *hoop doet leven*

     

  • Clevere kinderen: lusten en lasten.

    Voor lezers die me niet kennen: mijn kindjes zijn nu 7 jaar, 5 jaar en 4 jaar oud. Alle 3 zijn ze niet van gisteren, dat weten we al langer. Vandaag werd dat weer enkele keren duidelijk…

    De oudste

    Tijdens de zomermaanden fiets ik wat vaker naar het werk zodat Koning Auto ook een beetje vakantie heeft. Zo ook vandaag. Wist ik veel dat Mozes van plan was zijn truuk met water nog eens te herhalen maar dat hij daar een halve dag storm en regen voor nodig had. In Zichem, waar ik werk, hadden we regen tot het middaguur. Daarna kwam de zon er door. Toen het tijd werd om naar huis te gaan, kleurde de lucht grijs. Ik moest dus een tandje bijsteken wilde ik droog thuis geraken.

    Ik haalde het, zeiknat van het zweet. Maar behalve wat gedonder waren de weergoden me gunstig gezind. Man en kinders trokken wit weg en keken me aan alsof de heilige maagd Maria voor hen neerdaalde. Tja, ik kan dat effect hebben op mensen 😉 De oudste zoon vloog meteen rond me en liet me niet los, keek me niet meteen aan. Iets later zag ik 2 rode, vochtige oogjes ter hoogte van mijn middel tevoorschijn komen. Blijkt dat het hier stevig geonweerd had en dat de regen met bakken uit de lucht viel. Het was net 2 minuten gedaan toen ik arriveerde. Zoonlief was doodongerust. Hij was er van overtuigd dat ik van mijn fiets zou vliegen en op straat zou vallen en dan zou er een auto aankomen en dan en dan en dan… En ik zou helemaal nat geregend thuis komen en dan met die wind daarbij, ‘daar kan je wel ziek van worden hè mama!’.

    Het heeft me wat tijd gekost om hem duidelijk te maken dat ik bij slecht weer gewoon wat langer werk of ergens onderweg een plaatsje zoek om te schuilen. Maar het gaf me wel een warm gevoel dat ze zo begaan zijn met hun mama…

     

    De jongste

    Etenstijd. Wok op het menu. Met babymaïskolfjes. Niet meteen de favoriete kost van Raketman. Hij moddert maar wat aan met zijn maaltijd en bestek. De Wederhelft ergert zich groen en blauw. Na een tijdje moppert hij: Jongen, als je nu niet flinker gaat eten dan mag je vandaag geen dessert!’ Raketman bekijkt hem eens met zijn puppy-ogen en zegt droogjes met uitgestreken gezicht:
    – ‘Da’s niks papa, er komen nog veel dagen hoor.
    … Om vervolgens voort te rommelen in zijn bordje.

    Da’s er nu eens echt eentje die je moeilijk met iets kan straffen. Geen dessert vandaag? Bwah, morgen is er weer een dag. Vroeg naar bed? Oké, dan kan ik nog eens het Diesters kampioenschap verspringen doen in mijn slaapkamer. Op straf gaan zitten in de gang? Ideaal moment om even boven een plasje te gaan doen. Belonen en straffen volgens de Supernanny: het glijdt van hem af. Respect voor de kleine man, die gaat nog ver komen in het leven!

     

    De middelste

    Dochterlief zit momenteel samen met Hello Kitty bij de dokter om een wrat te vermoorden. Ongetwijfeld zal daar ook wel weer een stoot gebeurd zijn. 🙂

     

     

  • Rode Duivels vs mijn duivels

    Onze kroost interesseert zich voor geen meter aan voetbal. Zelfs onze jongens niet. De Wederhelft en ik weten dat een bal rond is en hoe een voetbalveld er ongeveer uit moet zien. Dat vat het zo wat samen. Ooit mocht ik eens naar Anderlecht – RWDM gaan kijken. Na 90 minuten wist ik welke speler het strakste poepje had (Zetterberg) en wie gezegend was met een schattig snoetje. Meer had ik van de match niet gezien. Dat ze in de tweede helft in een andere goal moeten sjotten dan in de eerste helft, was me niet eens opgevallen. Het zal u dus niet verbazen dat wij het WK Voetbal in Brazilië niet echt volgen.

    De school doet dat wel. Vorige week zat er een briefje in de boekentassen met de vraag om de kinders vandaag te kleden in zwart, geel en rood vanwege de wedstrijd die Hak en Schup Rode Duivels vanavond speelde tegen Algerije. Zo gezegd, zo gedaan. Na school taterden ze in overdrive dat we om 6 uur de tv moesten opzetten voor de Rode Duivels met een hele uitleg er bij. Zo gezegd, zo gedaan. Het heeft me iets geleerd: voetbal kijken met onze kinderen is keitof! Je lacht je een kriek!

    Het begon al toen Stram en Stijf Rode Duivels nog maar op weg was naar het veld: ‘Kijk mama, dat zijn die mannetjes die op onze stickers staan! Hoe cool is dat!!!!’ Elke speler kreeg een ukkie aan de hand om mee het veld op te zeulen. Brazilië is een land waar kinderen het niet zo goed hebben, voornamelijk in de favela’s is het over-leven als ik goed geïnformeerd ben. Kinderarbeid zou er ook nog behoorlijk veel voorkomen. Ik verslikte me dan ook toen ik mijn onbezorgde kroost enthousiast hoorde roepen ‘Kijk mama, als je in Brazilië gaat sjotten dan krijg je daar een kindje!’ Gelukkig weten ze niet beter, onze luxepaardjes die niet weten wat armoede en dwangarbeid is.

    Toch willen ze laten zien dat ze er iets van kennen. Door elke teckel (maakt het toch leuker zo, niet?) zwaar te veroordelen. Zelfs het lichtste vermoeden van een teckel of hèèènssss kon op ‘boe’ en ‘ooh da mag ni’ rekenen. De dochter, de helderste van allen, haalde zich de toorn van de broers op haar nek. Terwijl ze achteloos aan haar vingernageltjes zat te prutsen riep ze gespeeld enthousiast: ‘Yesss, de witten hebben de bal!!‘ Ze meende het, dacht dat ze een übersupporter was die een ticket richting VIP-tent van de Rode Duivels verdiende.

    Grote broer (7 jaar zonder enige kennis van voetbal) draaide zich om, fronste diep en mopperde ‘Hoe, vindt gij het goed dat de Rode Duivels de bal niet hebben?!’ Groot alarm in het hoofd van de zus. Ze moest iets verzinnen om haar blond moment te camoufleren. ‘Ah nee, da mag ni hè, allez Duivels!!‘ Broer knikte tevreden en las verder in zijn boekje.

    En zo ging het maar door. Twee keer 45 minuten hoorde ik de zotste commentaren. Ze zouden zo live in de studio kunnen om de match te becommentariëren, het zou de kijkcijfers ten goede komen. Spijtig genoeg heb ik ze niet allemaal kunnen noteren en heb ik een geheugen als een zeef. Wel onthoud ik dat onze Duivels wonnen met 2-1 tegen Algerije. Proficiat Duivels en op naar de volgende!

  • Never refreeze a rabbid

    De Koters des huizes zijn momenteel 6, 5 en 4 jaar oud. Ze zijn in de regio beter bekend als Triple Trouble vanwege hun varkensstrekengehalte. Ze hebben dat alledrie in verschillende mate. Dat gehalte varieert ook van dag tot dag, soms zelfs van uur tot uur. Een andere beïnvloedende factor is de wisselwerking tussen de pagaddertjes onderling. Net als ik zijn ze fan van Shaun The Sheep en van de Raving Rabbids.

    Ik lach me er een kriek mee, vooral omwille van de herkenbaarheid. Wil je weten hoe een dag in het leven van ons gezin er uit ziet als de kinders in vorm zijn, klik dan hier en geniet. Of heb wat medelijden met ons als ouders…

     

  • Dr Oetker weet wat goed is.

    Fuck Flecki, ik wil echte pudding! Uit een pakje welteverstaan. Flecki und Paula kunnen me niet bekoren. Als ik zin heb in pudding, dan moet dat vers gemaakte pudding zijn. Bloedhete pap die recht van het vuur komt. Liefst vanillepudding, ‘de gele’. Daar dan een halve camion pure hagelslag in gooien zodat die smelt. Het resultaat ziet er uit alsof het de binnenkant van Flecki van voor tot achter gezien heeft. Maar het smaakt hemels.

    Eens ik me ‘zoewe dempig as ne meutte’ gefret heb, gaan de resterende portie in de koelkast. Er zijn immers huisgenoten die vinden dat pudding koud moet zijn. Gruwel. ’s Anderendaags feest ik verder. Dan gaat er een potje mee naar het werk, samen met een ienie mienie potje hagelslag. Als er dan zo een ergerlijk voormiddaghongertje de kop op steekt, knal ik mijn potje gele pudding in de microgolf en hop: heaven in het kwadraat besprenkeld met hagelslag! ’s Anderendaags is de pudding immers geen vloeibaar spul meer waar je je bek aan verbrandt. Nee, het is dan aangenaam warme gele brokkenpap.

    Als ik eens helemaal gek wil doen, leg ik een koekje op de bodem van mijn puddingpotje. Daar giet ik de pudding dan over om na afkoeling te genieten van een lekker tussendoortje. Zonder hagelslag nog wel. Of om het leuk te maken voor de kinderen: de potjes vullen met pudding en nadien met bijvoorbeeld frambozencoulis hartjes maken op het velletje dat zich vormt tijdens het afkoelen.

    Sinds mijn eetplan, dat ik nog steeds geen dieet wil noemen, heb ik het recept wel aangepast. Ik gebruik magere melk en minder suiker bij de bereiding maar compenseer dat dan met een extra laagje hagelslag 🙂 Sinds mijn niet – geslaagde polsoperatie zijn er periodes dat ik niet zo goed overweg kan met de garde. Gelukkig heb ik op die momenten een wederhelft die weet wat belangrijk is voor een chocoholic…