Lief dagboek,
Vandaag heb ik mijn eerste Primarkske ooit gedaan. Op een dodelijk hete dag (+ 35°C), daags na de start van de zomersolden. Een ellendiger moment had ik niet kunnen uitkiezen. Primark is zo een beetje de Wibra/Zeeman van de hipsters. Voor ik er binnen ging, zei ik 10 keer tegen mezelf ‘Kijk alleen rond voor de kinderen, An.’ Dat hielp.
Toen trippelde ik naar binnen. Here Jezus, wat was me dat! Een kat vindt haar jongen daar niet terug! Ergens tussen het gekrioel van mensen van allerlei slag, ontwaarde ik security. En roltrappen. Wat??? Dat werkt hier nog met verdiepingen ook?! Nergens een plattegrond te bespeuren… Alsof ik dan beter mijn weg zou vinden, maar toch. Even later ontdekte ik dat de kinderspullen op de eerste verdieping hingen te wachten op gretige kopers. Alles is bij Primark degoûtant goedkoop maar in de solden gaat daar dan nog eens een fikse korting af. T-shirts voor 1 € zijn daar niet abnormaal. Je vraagt je af hoe ze daar in hemelsnaam nog winst op kunnen maken.
De roltrap bracht me naar het paradijs. Mijnheer Visa in mijn handtas kreeg prompt een hartverzakking en verstopte zich in het kleinste hoekje dat ie maar kon vinden. Oké, voor kwaliteit moet je niet bij Primark kopen maar wat voor leuke spulletjes hebben ze daar! Ik kocht een massa behoorlijk wat kinderkledij. Op de groei zoals het een vooruitziende moeder betaamt.
Maar let op want bij Primark is niets wat het lijkt. Je denkt bij jezelf ‘Oh, 7 € voor dat overhemd, da’s geen geld.’ Aan de kassa blijkt dan dat de prijzen voor sommige artikel in Britse ponden geafficheerd staan. Op dat hemd scheelde het volgens de kassierster 3 € extra. Principieel als ik ben, heb ik alle artikelen met prijs in Britse ponden aan de kant laten liggen. Dat vind ik nu eens bedrog zie. Mensen denken dat ze koopjes doen, gaan nietsvermoedend aan de kassa en betalen daar plots bijna de helft meer. Want niet iedereen let op het symbooltje bij het bedrag en ik kan me voorstellen dat niet elke kassierster de klanten inlicht bij het afrekenen. Al zeker niet als ze daar 2 rijen dik staan aan te schuiven.
Terwijl ik afrekende, probeerde ik niet te denken aan de Indische kinderhandjes die al deze kleren gemaakt hebben in barre werkomstandigheden. We proberen dit gezin zoveel mogelijk ‘schone’ dingen te laten consumeren maar laat ons een kat een kat noemen: dat is een dure aangelegenheid. Dus ja, vandaag heb ik me eens laten gaan. Tegen de winter kopen we terug wat anders 😉
