Hukselende Vingers

Tag: firmawagen

  • Den ottomatiek

    De Wederhelft kreeg vorige week een andere firmawagen. Met pijn in het hart nam ik afscheid van zijn Golf. Dat was nu eens een autootje naar mijn hart. Klein en vinnig was ie. Ik kon er zelfs mee parkeren zonder al te veel brokken!

    De opvolger is wat groter. Hij moet mijn hart nog veroveren. Eén ding belemmert dat nog een beetje: hij heeft een automatische versnellingsbak. Aarzelend reed ik zaterdag een stukje mee als passagier. Argwanend bekeek ik het handen- en voetenspel van De Wederhelft terwijl hij reed. Het leek een beetje op België – Rusland: er gebeurde amper iets.

    Zondag was het mijn beurt. Met knikkende knietjes offerde ik mezelf op om naar de bakker te rijden voor ons dagelijks brood. Terwijl ik heel hard mijn best deed om heelhuids op de plaats van bestemming te arriveren, betrapte ik mijn linkervoet en rechterhand op spastische trekken. Naderde ik een kruispunt of verkeerslichten, dan begonnen ze vreemde bewegingen te maken. Ik heb zelfs op mijn hand getikt om van het schakelding af te blijven. Niet evident.

    Al bij al rijdt de nieuwe wagen wel vlotjes. ’t Zit in mijne kop. Ik ga moeten leren vlot de mentale switch te maken tussen rijden met mijn echte auto met echte versnellingen en rijden met de firmawagen waar ik amper iets in moet doen. Op de startknop drukken en sturen is zo wat het belangrijkste dat van mij verwacht wordt. De rest regelt ie zelf zo een beetje 😉

  • Liefde is…

    … Elkaars auto in de prak rijden. Of elkaar in de prak rijden, dat hebben we ook al gedaan. Scherven brengen geluk, nietwaar?

    Vandaag was het weer zover. Ik mocht gaan werken met het vinnig bakje van de wederhelft. Hij had mijn Megamama-bus nodig om materiaal mee naar het werk te nemen. Geen probleem, ik vind dat een leuke afwisseling. Zijn firmawagen heeft tuutjes vooraan en achteraan. Voor een blondje als ik is dat een belangrijk voordeel. En mijn echtgenoot voelt zich wat meer ‘man’ als hij met een echte grote auto kan rijden in plaats van met een brooddoos.

    Ik bolde vrolijk naar het werk, parkeerde zonder moeite tussen 2 grote auto’s en wandelde al fluitend naar mijn bureau. Een uurtje later ging de telefoon. Mijn halve trouwboek. Of de Berlingo eerdaags toevallig niet op onderhoud moet? Of ze dan ineens een keertje naar de achterkant kunnen kijken of daar niks beschadigd is? Ergens in mijn achterhoofd ging een loeiharde sirene af. die waarschuwt mij voor dingen die niet kloppen. Bij mijn weten was mijn Berlingo vanochtend nog in orde. Ik heb er nog naar gezwaaid toen ik vertrok met het vinnige monster.

    Toen kwam de aap uit de mouw. Hij sprak de gevleugelde woorden ‘er heeft er ene in mijn gat gezeten’. Los van de beelden die toen door mijn hoofd spookten kan ik u vertellen dat zoiets nooit goed nieuws is. Met de bevallige bips van de wederhelft bleek alles echter ok. Het ging om mijn Berlingo! Op het eerste zicht is er geen schade maar met die parkeersensoren achteraan riskeer ik liever niks. Deze week gaan we dus al eens langs de garage om het beestje te laten nakijken. Het onderhoud zal voor volgende week zijn. De arme duts.

    Voor wie ongerust zou zijn: met de wederhelft is alles ok en de kindjes zaten ook niet in de auto toen het gebeurde 😉