Hukselende Vingers

Tag: EHBO

  • EHBO: voorwerp in neus

    Ook dat hoort bij opgroeiende kinderen. Vandaag kregen ze popcorn als tussendoortje. Dat geeft wat energie om beter buiten te kunnen ravotten 🙂 De kleinste had toch wel die ene maïskorrel in de kom gevonden die niet transformeerde in een popcorndingetje zeker…

    IMG_20140529_201631En wat doen we daar eigenlijk mee? Juist. We proberen dat in onze neus te stoppen. Plots komen broer en zus met groot alarm binnen gestoven. ‘Mamààààà, Jasper heeft een popcorntje in zijn neus gestoken en nu komt dat er niet meer uihuitttt!’ Enkele tellen later kwam Raketman aarzelend binnen getrippeld. Met een maïskorrel in zijn neus.

    Nu wil het toeval dat de stakkerd verkouden is. Zijn hoofd zit vol snot. Echt vast kon die korrel dus niet zitten. Ik zei hem dat ie eens ferm moest snuiten (zonder zakdoek) terwijl hij het andere neusgat dicht hield. Et voilà, daar bengelde een maïskorrel ter hoogte van zijn mond aan een groene sliert snot. Ik zag zijn tong al in die richting bewegen en kon nog net ‘NEEEEEEE’ roepen. En toen ademde hij in en was de maïskorrel weer verdwenen. Het leek wel een benjisprong voor zotte maïskorrels. Ik onthield uit mijn observatie dat je snot kan laten schuimen als je er wat druk op zet…

    Bij de volgende poging hielden we een zakdoek in de aanslag zodat we de maïskorrel meteen konden verwijderen. Voor de geïnteresseerden: als je kind een voorwerp in de neus er niet uitgesnut/uitgesnoten (wat het ook mag wezen) krijgt, dan ga je best eens langs de huisarts of de dokter met wachtdienst.

    IMG_20140529_201557

     

  • EHBOntstoken gaatjes in de oren (oorbellen)

    Een drietal weken geleden kreeg dochterlief gaatjes in haar oren. Ze had zelf gespaard voor haar eerste oorbelletjes. Een prachtig stel witgouden oorbelletjes met een helblauw bloemetje er op koos ze. Het paste goed bij haar witte haren en blauwe ogen. Jaja, dat wordt later een hottie 😉

    3 weken lang ging alles goed. Dagelijks gaf ze haar oorbelletjes een draaitje en voor de rest kwam ze er niet aan. Vandaag kreeg ik op een onverwacht moment haar linkeroor in de mot. Het blauwe bloemetje was niet meer blauw. Er zat precies een waas over. Tijd voor een groot onderzoek dus. Al snel bleek dat het gaatje in dat oor is beginnen ontsteken met etter en bloed tot gevolg. Ik probeerde het vuil er wat uit te halen zonder aan het oorbelletje te komen. Dat dat begot niet simpel is. Bij de minste beweging van haar oorlel, schoot ze al kermend de hoogte in. Ik begrijp haar helemaal, zelf heb ik het ook al verschillende keren aan de hand aan het oor gehad. Voor zo een klein gaatje te zijn, kwam er toch behoorlijk wat prut en viezigheid uit. Asjemenou :\

    We sprongen in de auto en passeerden even langs de juwelier. Daar kregen we heel wat informatie en tips voor een goede verzorging. We staken even de straat over richting apotheek en het schouwspel kon thuis beginnen. Onder het nieuwsgierige oog van de 2 broers probeerde de Wederhelft haar oorlelletje wat te spoelen. Vervolgens ontsmetten (lang leve de ontsmettingsspray!) en een kwakje Terramycine op het staafje van het oorbelletje proberen te smeren zonder het rotding uit haar oor te halen.

    Een halve liter tranen en 2 dove broers later was de klus geklaard. Dit staat ons de komende 7 dagen elke avond te wachten…

  • EHBO

    Ons gezin overleeft geen feest zonder bloedvergieten. Daarom was ik gisteren helemaal in de wolken dat het verjaardagsfeest van Raketman passeerde zonder een bezoek aan Spoed. Oké, er sneuvelde een ruit van onze veranda en da’s balen maar al onze kinders waren op het eind van de dag nog intact. Vandaag heerst er een bescheiden feeststemming omdat Gonzo, de zelfverklaarde heer des huizes wiens IQ omgekeerd evenredig is met zijn leeftijd, 6 jaar wordt.

    Bij de lunch zongen de kinderen een liedje voor de kat. Hij keek hen behoorlijk dwaas aan en bolde het af. Nadien gingen ze buiten ravotten. Zo kon De Wederhelft ongestoord bricoleren op de bovenverdieping. De verbouwingen voorbereiden, weet je wel. Af en toe liet hij zich eens buiten zien om wat hout te zagen. De kinderen bleven heel flink van de zaagmachine en de werkbank af. Als ze zagen dat papa zijn zaagmachine ging gebruiken, gingen hun handjes meteen over hun oren. Flink mannekes, flink.

    Het leek me dus doenbaar om even in de keuken iets te gaan drinken. Domste beslissing ooit. Want… buiten lag ook een zaag op de grond. Binnen Raketmanbereik. Hij wilde vermoedelijk papa helpen door een blokje houtafval te zagen. U raadt het al… Plots hoorde ik gekrijs en kwam hij huilend binnen gestrompeld, ondersteund door de zus. Ik wist niet waar ik het had! Zijn hand, arm en kleren zaten onder het bloed. Op de grond liet hij ook een rood spoor achter.

    Ik hield het hoofd koel zoals ik leerde tijdens mijn opleiding EHBO. De Dochter kreeg de opdracht papa boven te gaan halen zodat één van ons zich met de intacte kinders kon bezig houden en zodat de andere zich over de jongste kon ontfermen. Ramptoeristen heb je op zo een moment niet nodig. Al gauw bleek het nog mee te vallen. Raketman had in zijn vinger gezaagd maar enkel de bovenste huidlagen leken beschadigd. Bloeden als een rund doe je dan dus.

    vinger

    We hebben de wonde goed gereinigd en ontsmet, vervolgens afgedekt en het psychologisch leed verzacht met een koekje. Navraag bij de huisarts met wachtdienst leerde dat we niet moesten passeren voor een inenting tegen tetanus. Al bij al dus eind goed al goed.

    Om maar te zeggen: eigenlijk zou ieder menselijk wezen een basisopleiding EHBO (en liefst ook de jaarlijkse bijscholing) moeten volgen. Je weet maar nooit wanneer het je van pas komt.

  • It’s MY party…

    Groot feest vandaag voor de dochter die gisteren 5 jaar werd. Veel taart, veel cadeautjes en toeters en bellen want het was feest en iedereen was vrolijk. De kinders waren uitgelaten zoals dat wel meer gebeurt. In de keuken was ik tegen de avond aan samen met Schone Zus alvast begonnen aan de voorbereidingen voor het eten. Ik hoorde niks abnormaals in de living dus alles leek me onder controle.

    Plots stond de Wederhelft in de keuken met een bloedende Raketman. Het kind wilde kunstjes doen met de poef en dat staat garant voor an accident waiting to happen. De poef deed niet wat Raketman verwachtte dat ie zou doen dus het noodlot sloeg toe. De stakker viel met zijn achterhoofd pal op de hoek van onze salontafel… en gaf aanvankelijk geen kik. Hij bleef rustig liggen. Nadat hij van de schrik bekomen was, zette hij wel zijn keel open.

    We hebben dan thuis de eerste zorgen toegediend zoals het hoort. Slachtoffer gerust stellen en overbrengen naar een rustige omgeving en de wonde reinigen. Ik zag dat de wonde toch diep was en wat open stond. Dat staat gelijk aan een ritje naar Spoed. Daar aangekomen zagen we 2 politiecombi’s en een politiewagen. Raketman panikeerde bij dat zicht. Terwijl we binnen gingen, hebben we hem gesust dat er geen boeven in het ziekenhuis waren en dat de politie geen stoute kindjes mee neemt. Bij onszelf waren we het aantal uren aan het inschatten dat we zouden moeten wachten want als er politie aan te pas komt in die hoeveelheid, dan kan dat niet veel goeds betekenen.

    Al bij al viel het nog goed mee. 45 minuten later was het hoofd van Raketman geplakt met superglue en konden we terug naar huis. Daar vloog hij er al meteen terug in met zijn zotte kuren. Het deed me denken aan een gezegde met een ezel en een steen. Als we hem herinnerden aan zijn pijntje, deed ie wel telkens 5 minuten zielig. Zelf eten bijvoorbeeld ging niet want hij heeft een pijntje aan zijn hoofd. Het licht in de gang aansteken om naar toilet te gaan lukte om dezelfde reden al evenmin. Een dessertje snoepen was noodzakelijk voor zijn pijntje. Profiteren? Neuh!

    En zo verschoof het middelpunt van de belangstelling tijdelijk van de dochter naar Raketman. Gelukkig nam ze het sportief op. 😉

  • EHBO

    Enkele jaren geleden mocht ik via mijn werkgever een basisopleiding EHBO volgen. Ik greep deze kans met beide handen. Sinds toen volg ik ook jaarlijks een halve dag bijscholing. Zo blijft mijn brevet geldig. Elk jaar heeft die bijscholing een ander thema. Elk jaar opnieuw blijkt ook het belang van deze bijscholingen. Je zou er namelijk van versteld staan hoeveel een mens vergeet in één jaar.

    Naar mijn mening zou ieder mens iets van EHBO moeten kennen. Ik zeg dat niet alleen uit eigenbelang hoor. Maar als je ziet hoe je met enkele eenvoudige handelingen voor iemand het verschil kan maken tussen leven en dood, dan denk je wel eens na. Daarom organiseerde ik vorig jaar met toestemming van mijn werkgever een algemene infosessie EHBO voor al onze personeelsleden. De interesse was bijzonder groot en de deelnemers vonden het onverdeeld zeer leerrijk. Zeker voor herhaling vatbaar dus. Het merendeel van onze personeelsleden werkt met sociaal zwakkere mensen en bejaarden. Het is dus niet ondenkbaar dat zij ooit te maken krijgen met crisissituaties. Als ik er als vormingsambtenaar mee voor kan zorgen dat ze dan het hoofd koel kunnen houden en juist kunnen reageren, dan ben ik een blij mens.

    Verantwoordelijkheid van de werkgever?

    Je kan je de vraag stellen of het een taak is van een werkgever om er voor te zorgen dat zijn personeel iets kent van EHBO. Ik vind van niet. Uitgezonderd de wettelijke verplichtingen natuurlijk, da’s wat anders. Moest ik via het werk de kans niet gekregen hebben, dan zou ik in mijn vrije uren al lang een cursus EHBO gevolgd hebben. Inclusief de jaarlijkse bijscholingen. Waarom? Omdat ik een moeder ben en omdat ik mijn naasten graag zie. Als hen iets overkomt, wil ik er zeker van zijn dat ik alles in het werk gesteld heb om hen zo goed mogelijk te helpen. Al is het maar door te weten wat ik moet zeggen als ik de hulpdiensten moet verwittigen. EHBO gaat over meer dan hartmassage en bek-op-bek-blazen. Het gaat bijvoorbeeld ook over het geruststellen van slachtoffers, over verbandtechnieken, over ‘eerst water, de rest komt later’ en zo veel meer.

    Op het werk beperkt de toepassing van EHBO zich tot de verzorging van een papercut of andere onschuldige incidentjes en daar ben ik blij om. Maar het stelt me gerust dat ik wat bagage in mijn hoofd heb opgeslagen die ik kan gebruiken wanneer er zich iets ergers voordoet. In onze kantoren werken iets meer dan 30 mensen. Wij krijgen jaarlijks duizenden bezoekers over de vloer. De kans is dus reëel dat er ooit eens iets minder onbenullig gebeurt. En dan is het belangrijk dat er enkele medewerkers zijn die weten wat hen te doen staat.

    Toen mijn jongste zoon anderhalf jaar was, kwam een koekje vast te zitten in zijn keel. Al snel begon hij een blauw tintje te krijgen en verminderde zijn bewustzijn. De cursus EHBO die ik volgde, heeft zijn leven gered. Ik wist wat ik moest doen en wat ik moest zeggen tegen partner en kinderen die ook aan tafel zaten. Het incident was snel opgelost. Zonder die cursus zou ik vermoedelijk in blinde paniek slagen en zo zouden kostbare seconden genadeloos voorbij tikken. Achteraf dringt het pas goed tot je door wat er zonet gebeurde en hoe het had kunnen aflopen.

    Bloed geven doet leven

    Het lijkt de normaalste zaak van de wereld dat je goed tracht te zijn voor je medemens. Toch is dat in onze maatschappij geen evidentie. Een voorbeeld: het aantal bloeddonoren loopt stevig terug sinds ambtenaren er geen verlofdag meer voor krijgen. Tot zover de nobele motieven van velen. Ik geef bloed. 4 keer per jaar. Ook nu ik er als ambtenaar geen verlofdag meer voor krijg. Stel je eens voor dat je in kritieke toestand op een operatietafel ligt en dat je het leven laat omdat de bloedvoorraad uitgeput was? Of men komt je vertellen dat je kind helaas overleed omdat er geen bloed beschikbaar was om toe te dienen? Zou je dan niet bij jezelf denken ‘Shit, had ik toch maar…’? Wat je niet wil dat jezelf of je naasten overkomt, doe dat ook een ander niet aan. Het kost je niks, integendeel.

    Als uitsmijter een spoedcursus EHBO. 2 minuten en 18 seconden heb je nodig om te weten wat te doen in de meest voorkomende ongevallen. Neem even de moeite om te kijken. Je weet nooit voor wat het goed is.

  • Triple Trouble in actie

    Meteorologisch hete dagen hebben een speciaal effect op de mensheid. Volwassenen klagen over de warmte, kinderen zijn balorig. Da’s hier niet anders. De 3 kleuters des huizes stapten na school uit de auto en stormden richting voordeur. Zweetslierten vlogen in het rond in hun onmiddellijke omgeving. Ze waren helemaal rood aangelopen na een ganse dag buitenpret op school. In volle zon bij 35°! Ach ja, binnen is het lekker koel, dan verdampt al dat zilte vocht snel en krijgen ze terug een normale kleur.
    Je merkt aan onze kroost dat het parabloed van 3 generaties voor hen nog wat is blijven plakken want opgeven staat niet in hun woordenboek. Van de voordeur stormen ze rechtstreeks naar de achterdeur om verder te gaan spelen. In volle zon bij 35° want de schaduw vinden we niet leuk hoor mama! Nadat ze rustig de terrastegels sloopten terwijl ik aardappelen slachtte voor het avondmaal, werden ze verplicht tot huisarrest in een aangenaam koele keuken en living. Wat een straf zeg. Tssss, wat ben ik toch een ontaarde moeder. Soit, ze lieten het niet aan hun hartje komen en speelden samen. Soms verloopt dat proces harmonieus maar vaak lijkt het of de Arabische Lente zich hier in huis afspeelt met onze pagaddertjes.
    Terwijl ik de achterdeur ‘op kip’ (niet het beest) zette om ontsnappingspogingen te voorkomen, hoorde ik een doffe slag in de keuken gevolgd door ‘auuuuuwwwwoeoeoeoeoe’ en andere oerkreten. Dat gebeurt wel meer, het zal wel meevallen. Dacht ik. Plots hoor ik de zus van 4 op bedenkelijke toon tegen de broer van 3 zeggen ‘Kijk Jasper, da’s nu precies toch veel bloed bij Robin hè?’ PANIEK! En net dan belt je baas om iets te vragen over het werk :s
    Ik vlieg in Megamamatempo naar de keuken en aanschouw daar pure horror: een huilende 6-jarige die van zijn neus tot zijn voeten onder het bloed zit. Gelukkig droeg hij vandaag een rode t-shirt, anders zag het er nog rampzaliger uit. Bloed stroomde uit zijn neusgat en uit zijn mond. Gelukkig volg ik jaarlijks een bijscholing EHBO zodat mijn brevet van hulpverlener geldig blijft. Ik bleef er dus cool bij, kalmeerde de 2 anderen en zette hen voor tv zodat ik me op de oudste kon concentreren. De neusbloeding was al vlug gestelpt maar zijn lip bleef bloeden. Al na enkele minuten had hij dezelfde mond als Angelina Jolie.  Beuh. Zijn neus begon ook wat op te zwellen. Hmmm… Wat was hij in hemelsnaam toch van plan? Testen hoe een bull-dog aan zijn smoelwerk komt? Op mijn pas gepoetste vloer? Zucht. Na de eerste hulp beslist om toch maar op zeker te spelen: naar spoed. Zo staat het immers in mijn handboek van het Rode Kruis: als de neusbloeding het gevolg is van een slag dan moet je doorverwijzen naar een arts.
    Jaja, geweldig plan. Naar de dienst spoedgevallen rijden met een hongerige kleine net als het etenstijd is. Gelukkig bleef hij dapper zijn doekje voor het bloeden op zijn lip houden. Samen wachtten we in de onderzoekskamer op de dokter. Ik kon mijn ogen niet afhouden van de koteletten die zijn lippen nu geworden waren. Rood, paars, blauw, … het zat er allemaal in. Nog steeds was zijn onderlip licht aan het bloeden. En dan komt de dokter binnen… Zoonlief vertelt uitgebreid dat het allemaal de schuld van zijn zus is en de man leek het te begrijpen. Ik denk dat die zelf ook een zus heeft. Zussen zijn geweldig en ik kan het weten. Ik ben er zelf namelijk eentje.
    Robin mocht al vrij snel mee naar huis. Niks ergs aan de hand maar dan zijn we tenminste gerustgesteld. We moeten hem vannacht wel enkele keren wakker maken en zijn neus de volgende dagen in de gaten houden. ‘Want een neusbreuk daar doen we eigenlijk niks aan hoor mevrouw. Als het er na 3 à 4 dagen vreemd uitziet, dan ga je er best eens mee naar de dokter.’ Tot zover de waarde van de EHBO-lessen van het Rode Kruis 😉