Hukselende Vingers

Tag: bevalling

  • Happy 5 Miss H!

    Onze middelste Koter wordt morgen 5 jaar. Ze vindt dat heel wat. Ik ook. Telkens één van de kinderen jarig is, denk ik automatisch terug aan de dag dat ze geboren werden. Hoe dat allemaal gegaan is. De moeilijke dingen, de grappige anekdotes, de pijntjes en de opluchting. De opluchting van ‘yeah, ’t is uit mijn lijf!’ en de nog grotere opluchting van ‘wow, ’t is gezond’. En dan enkele dagen later ‘o jee, wat moet ik daar thuis in hemelsnaam mee gaan doen?’.

    Onze dochter was 5 jaar geleden de schrik van de materniteit. Ik zever niet, de dag dat we naar huis gingen, kwam een verpleegkundige ons dat stilletjes vertellen. ‘Als we het belletje van jullie kamer zagen oplichten dan wisten we dat we ons schrap moesten zetten omdat we naar Heleentje moesten gaan.’ Je moet niet vragen wat voor karaktertje ze die eerste dagen had. Het was net of ze was razend kwaad omdat ze uit mijn buik gebonjourd werd. Gelukkig ebde die razernij nadien een beetje weg. Ik moest er de afgelopen dagen met een glimlach aan terugdenken toen ik dit zag passeren. Ze is wel altijd een specialleke geweest en dat zal ze ook blijven. Je solt niet met Miss H want dat krijg je terug, in your face.

    Miss H was enkele weken oud toen De Wederhelft enkele dagen op zakenreis moest. Toen hij terug thuis kwam, ging hij meteen naar zijn dochter want die zou hem zeker wel hard gemist hebben! Papa’s en dochters, weet je wel. Ze zat toevallig net bij me op schoot. Haar blik kruist de zijne, ze draait haar hoofd weg en begint te krijsen als een varken. Welkom thuis papa 🙂

    Toen ze ongeveer een jaar was, heeft ze grote broer zo ook eens liggen gehad. Ik was aan het koken toen hij plots aan mijn mouw kwam trekken. ‘Mama, Robin is bang’ zei hij doodongelukkig. Hij was toen een goeie 2 jaar. Ik vraag hem waar hij bang van is. ‘Van Heleen!’ Begint ie daar onbedaarlijk te huilen :s En dan valt mijn lodderig oog op babyzus en begrijp ik hem… Met Teigetje in haar mond kroop ze achter Robin aan, ondertussen vervaarlijk ‘grrroarrrr’ brabbelend. Ik lag strike 🙂

    Haar lichaam wordt 5 maar haar grijze hersenmassa is een beetje ouder. Dus worden de cadeautjes daar ook op afgestemd. Ze krijgt van ons onder andere een digitaal fototoestel voor kinderen. Toen ze een tijdje geleden mocht gaan logeren bij een vriendinnetje, bleek dat haar wel te fascineren. Daarnaast nog enkele kleinigheidjes natuurlijk. We geven liever veel kleine cadeautjes zodat ze veel werk hebben om alles uit te pakken. Anders is de fun er nogal rap af.

    Hier en daar moeten we tijdens de nachtdienst nog wat slingers omhoog hangen. Bij voorkeur ga ik ook nog als een echte Tasmanian Devil met stofzuiger en dweil door het huis. Vannacht of zo. Als feestmaaltijd koos ze pizza. Flink zo dochter, da’s gemakkelijk voor mama. Gelukkige verjaardag dochterlief, we gaan dit weekend een stevig feestje bouwen. Met koekjestaart en fruitsap 🙂

    IMG_4874

  • Overgewicht bij klein en groot

    Vanavond las ik dit.  Ik fronste mijn wenkbrauwen zo hoog dat ze tussen mijn schouderbladen vast kwamen te zitten. Neen, ik ga niet met verwijten richting de ouders of het kind zitten slingeren. Over het hoe en wat spreek ik me niet uit. Het is al erg genoeg dat ze zo door het leven moet. Ze zal er de rest van haar leven de gevolgen van moeten dragen. Zowel fysiek als emotioneel.

    Tijdens mijn opleiding maakte ik voor de hogeschool een werkstuk over obesitas. Ik sprak daarvoor met een psycholoog over de materie. Toen ik zijn uiteenzetting hoorde, dacht ik dat hij rijp was voor een consultatie bij zijn collega’s. Maar eigenlijk, als je er eens over nadenkt, zit er wel iets in zijn theorie. Niet voor iedereen natuurlijk.

    De bevalling

    De man stelde dat in een percentage van de ‘gevallen’ de kern van het probleem kon teruggebracht worden tot… de navelstreng. Frons. Maar als je het zo eens bekijkt, dan kan je je voorstellen dat bij mensen met weinig ‘karakter’ hier het probleem samen met hen het levenslicht ziet. Geboren worden is voor baby’s een traumatische ervaring. Na +/- 40 weken in donker, verwarmd water, worden ze verjaagd uit hun veilige nestje. Alsof dat nog niet erg genoeg is, worden ze vrijwel meteen fysiek gescheiden van hun moeder: de navelstreng wordt doorgeknipt en het ukkie wordt even weggebracht voor de eerste onderzoeken.

    Geen navelstreng is op dat moment ook: geen eten. Baby laat zich dan normaalgezien van zijn lawaaierigste kant zien en wat doen we dan? We leggen baby met zijn neus tegen mama’s tepel. Na zijn eerste maaltijd valt ie meestal rustig in slaap. Hij is gesust. Hij is tevreden. Hij heeft geleerd dat eten er mee voor zorgt dat hij zich beter voelt. Het is wat simplistisch voorgesteld maar je ziet dit vaak terugkeren bij zwaarlijvige volwassenen. Eten brengt troost.

    Opvoeding

    Hoe gemakkelijk grijpen wanhopige ouders niet naar de koekjeskast om hun balorige peuter of kleuter het zwijgen op te leggen? Dit percentage stijgt nog wanneer de kleine het uithangt in het bijzijn van derden. Want je wil dat iedereen denkt dat jij het liefste en het braafste en het flinkste kind hebt. Kinderen hebben dat snel door. Als zoon of dochter tijdens het winkelen aldoor loopt te eisen dat hij of zij dat snoepje van dat merk krijgt, geven sommige ouders al te gemakkelijk toe om een scène te vermijden.

    Macht

    Hier zien we vaak dat eten gebruikt wordt in een soort van machtsstrijd. Als ik weiger te eten, dan halen mama en papa hun toffe trukendoos boven om me toch maar een hapje te laten nemen. Zie ze eens met mijn lepeltje patatjes als zotten door de living vliegen zodat het lepeltje in mijn mond kan landen 🙂 Of kijk eens hoe snel ik die koekjes krijg als ik me stampvoetend tussen de winkelrekken op de grond smijt? Jaja, velen herkennen het.

    Ouders

    Obesitas kan erfelijk bepaald zijn. Je zal de pech maar hebben om net dat gen in je lijf te hebben. Men kan ook enorm verdikken door het gebruik van medicatie, ook daar valt weinig tegen te doen. Maar je kan ook obees zijn omdat het deels je eigen schuld is. Kijk eens naar Amerika? Je maakt me niet wijs dat ze daar niet minstens ten dele verantwoordelijk zijn voor het obesitasmonster dat het land in de ban houdt. En die mensen kunnen geholpen worden. Als ze het willen tenminste.

    In mijn nabije omgeving zag ik iemand een veertigtal kilo’s kwijt spelen, puur op karakter. Je moet iets vinden dat er voor zorgt dat je een knop kan omdraaien. Chapeau voor zulke mensen. Zij kunnen een voorbeeld zijn voor kinderen en volwassenen met hetzelfde probleem.