Hukselende Vingers

Tag: baksteen

  • Renovatie: het plezante luik

    Kiezen, kiezen en nog eens kiezen. En dan bang wachten tot er in een offerte centen op je keuze geplakt worden 😉

    We begonnen de dag met een bezoek aan Ixina. Voor ons zijn de keuken en de badkamer het belangrijkste onderdeel van ons project. We kozen voor een ruime en comfortabele keuken. Dit is een ruimte waar we met ons gezin veel tijd in doorbrengen. De Wederhelft en ik koken allebei graag en de kinderen helpen graag. We werden zeer goed ontvangen bij Ixina. Doordat we al een vrij goed beeld hebben van wat we willen, verliep het gesprek vlot. We kozen kleurtjes, materialen, elektro, enz. Nu is het wachten op de ontwerpen die ze ons gaan bezorgen. Er was 1 must: een kookeiland. Ik las veel pro en contra over deze dingen maar wij zouden er toch graag eentje hebben. Het was leuk te horen dat we goed nagedacht hadden over ons concept, dat er dingen in zaten waar veel mensen niet bij stilstaan. de ervaring leert…

    Vervolgens wandelden we binnen in de baksteenwinkel. Ongelooflijk hoeveel verschillende soorten baksteen er bestaan! Tegenwoordig bestaat er een heel assortiment aan kleuren en formaten, binnen elke kleur heb je dan nog eens enkele opties (gesmoord, gevlamd, reliëf, vlak, enz). Pfwiejoew! Voor het stukje nieuwbouw kozen we een zwarte baksteen. Maar echt zwartzwart. We kregen enkele referentieadressen om wat huizen te bekijken die in die steen opgetrokken zijn. Dat bevestigde voor ons dat we de goede keuze maakten. Aan de hand van de richtprijzen kunnen we nu ook beter de offertes van aannemers beoordelen. Zo vonden we in 1 offerte bijvoorbeeld een rekenfout twv +/- 3500 euro. Als we zelf eens niet naar bakstenen gaan kijken waren, hadden we het niet eens geweten…

    Alsof dat nog niet genoeg was, ontfermden we ons ook nog over de ramen en deuren. Die zullen van aluminium zijn. Donker ook, zowel in het nieuw te bouwen gedeelte van ons huis als in het bestaand gedeelte. Maar dan begint het weer hè: de opties… Kip of draai? Verzonken dinges of niet? Rolluiken? Glastype? Oh en de schuifdeur: monorail of iets anders? Ook daar is het nu vol spanning wachten op de offerte die we gaan krijgen.

    Tegen het eind van de dag hadden we allebei een punthoofd. Ik weet waar we vanavond op restaurant over gaan babbelen 😉

  • Het huis van de koe

    Er was eens… 50 jaar geleden was er een jong getrouwd, godsvruchtig koppeltje. Ze waren jong en ambitieus. En ze hadden een baksteen in hun maag. In de golden sixties was dat geen probleem. Ze beschikten over een ferme lap grond in een klein dorpje. Ze hadden al een dak boven hun hoofd maar wat moesten ze in hemelsnaam met die baksteen in hun maag aanvangen? Ze besloten zich eens volledig te laten gaan en een bouwsel neer te poten op hun braakliggend perceel grond. Ze zetten er een grote stal met alles er op en er aan.

    In die stal mocht hun koe wonen. Het beest fleurde er helemaal op.  Je zou voor minder: ze had naar koeiennormen een kast van een villa met twee verdiepingen en een panoramisch uitzicht voor haar alleen. All-inclusive, gras en water was er immers in overvloed in de grote tuin. Om het helemaal extravagant te maken, kreeg de koe zelfs haar eigen voordeur… in haar stal dus. Het beestje was er dolgelukkig. Ze woonde in een rustige, groene omgeving, had geen last van andere boerenbeesten of stress tegen dat het melktijd was. Om de tijd te doden, deed ze aan zumba in haar tuin terwijl ze genoot van de tsjilpende vogeltjes die haar zandloperfiguur bewonderden.Of ze deed een praatje met de buren. Of ze stond wat dwaas voor zich uit te staren als ze weer eens per ongeluk een verkeerde champignon opvrat.

    Het jonge koppeltje daarentegen begon stilaan logistieke problemen te krijgen. De koters stapelden zich op en hun bescheiden huisje werd te klein. Ze waren al geruime tijd stikjaloers op hun koe. Beide problemen losten ze in één klap op door een joekel van een huis te bouwen tegen de stal. De koe zou haar lap grond vanaf nu dus moeten delen met het koppeltje en hun almaar aangroeiende nageslacht. Gedaan met zumba in de tuin, gedaan met de rust.

    Het beestje heeft daar een goed leven gehad. Toen ze oud en versleten was, verhuisde ze naar het koeientehuis. De voorlaatste halte die gevolgd wordt door de koeienhemel. En daar leefde ze nog lang en gelukkig.

    Zulke verhalen krijg je dan te horen hè… De huidige eigenaars van ons nieuwe huis hadden me beter niet verteld dat er in de stal ooit één koe woonde. Mijn verbeelding slaagt dan helemaal op hol. En de kinderen vinden dat geweldig 😉