De kroost gaat hier in huis af en toe op schattenjacht. Onze dochter vond zo onlangs kleingeld dat ze in haar spaarpot mocht stoppen. Beloning voor de eerlijke vinder zeg maar. Zo gaat het ook voor vondsten die ik doe wanneer ik de was in de wasmachine stop. Haar broers hadden het hele tafereel aandachtig geobserveerd en gingen ook op jacht. De jongste vond enkele balpennen en was daar best wel tevreden over.
Wat later vond de oudste, niet toevallig Robin genaamd, kleingeld. Hij is altijd al een jongen geweest met een groot hart. Wat hij deed, raakte me. Door mijn zwangerschapshormonen kreeg ik bijna tranen in mijn ogen toen ik het tafereel aanschouwde. Hij nam het kleingeld, ging naar kleine broer en zei: ‘Hier Jasper, jij krijgt die centjes van mij want zus en ik krijgen al zakgeld (dat krijgen ze hier vanaf hun eerste communie, nvdr.) en jij nog niet. Steek het maar in je spaarpot, dan kan je er binnenkort iets leuks mee doen.’ De jongste prevelde een verbaasde ‘dank u Robin’ en stak de centjes netjes in zijn spaarpot.
Zulke momenten, daar doe je het voor als ouder. Dan merk je dat al dat gemopper, elke dag opnieuw over dezelfde dingen, toch ergens blijft hangen en enkele radertjes onder hun hersenpan in gang zet. Al zullen ze dat vermoedelijk nooit toegeven 😉
